Als spreker met zijn eigen bediening in het land, als onderdeel van het geestelijk leiderschap van Christelijk Centrum de Banier, als geestelijk directeur van ‘De Betteld’ en met 25 jaar ervaring in de hulpverlening onder jongeren met gedragsproblematiek, heeft Karim Landoulsi veel wijsheid en geestelijk inzicht en ervaring opgedaan. Hij getuigt van Gods bijzondere beweging in Nederland, die anders is dan hij de afgelopen twintig jaar heeft gezien.
Ernst maken met God
‘’Soms bidden we: ‘Heer, beweeg’, maar ik denk dat we in een tijd zitten waarin we veel meer moeten meebewegen met het feit dat God beweegt.’’ Dus, meebewegen met de beweging. En dat is iets,’’ vertelt hij verder, ‘’wat ik de laatste tijd heel erg zie. Ik ben al jaren onderweg, maar ik durf wel te zeggen dat ik de laatste drie, vier jaar meer beweging zie dan de afgelopen vijftien of twintig jaar. Bij mij kenmerkt de beweging zich door een aantal dingen.’’
Het eerste kenmerk waarover Karim spreekt is het ernst maken met God. ‘’Bij mij is het zo’n drie jaar geleden begonnen op De Betteld, toen ik heel duidelijk ervoer dat God iets wilde gaan doen onder jonge mensen. Dus ik voelde ook de ernst van God en van ernst maken met God. En niet vanuit een heel wettisch en krampachtig karakter, maar vanuit een karakter van het serieus nemen van wie Hij is, wat Hij doet en daarin meegaan.’’
Karim getuigt van een enorme uitstorting van kracht onder jongeren. ‘’Ik zie bij jongeren een honger, een verlangen naar de aanwezigheid van God, die ongekend is. Ik zie ook een verlangen naar ernst maken met Hem, en dingen opruimen. Ik merk dat er heel veel aan het licht komt.’’
Ik zie bij jongeren een honger, een verlangen naar de aanwezigheid van God, die ongekend is
Suddenlies
Als tweede haalt Karim aan wat hij suddenlies (plotseling) noemt. Hij getuigt dat er veel aan het licht komt op De Betteld maar ook op andere plekken tijdens momenten van ministry. Maar dat niet alleen. ‘’Het gebeurt ook op momenten die gewoon ongepland zijn. Ik hou van die suddenlies.’’
Hij deelt een getuigenis van een jaar geleden waarin hij op De Betteld bidstonden organiseerde met de jongeren, zonder te weten wat de uitkomst hiervan zou zijn. ‘’Het animo was zo groot. En op een gegeven moment zaten we met zo’n honderd man en gingen we bidden.’’
‘’Zonder dat iemand daar iets op stuurt’’
Met verschillende hoeken in de zaal met uiteenlopende thema’s gingen de jongeren van start. ‘’De passie en de intensiteit die losbrak, was zó groot. Gasten begonnen uit te roepen naar God, voor hun vrienden, voor hun familie, voor de problematiek onder jongeren. Tuurlijk, als je meegaat met een vette christelijke hype一dat kan. Maar gewoon bidden en lekker aan de slag gaan, dat is anders.’’
Hij vertelt over een jongen waar hij langs liep. Hij pakte Karim vast en zei, ‘’Karim, Karim, ik moet het in orde maken. Er zit iets in mijn hart dat niet klopt.’’
Karim vertelt: ‘’Ik zeg, kom, we gaan naar het kruis. Die gast begon dingen te belijden en dingen in orde te maken met God, zonder dat iemand daar dus iets op stuurt. En dat is wat ik zie in de beweging. Ik zie in de beweging het soevereine werk van God, in overtuiging dat mensen het in orde moeten maken met God en met elkaar.’’
Alert zijn: God is on the move
Verder onderscheidt Karim het verschil tussen fragmentarisch denken en een beweging van God. ‘’Ik zeg altijd: een dienst heeft een begin en een einde. Dat is gefragmenteerd. Een beweging gaat door.’’
‘’Tijdens het koffiemoment ben ik alert, want God is on the move. Een tijd geleden kwamen er ouders naar me toe en ze zeiden: ‘Karim, wil je alsjeblieft voor mijn dochter bidden? Ze is tien jaar, maar ze wil niet meer leven.’ Voor hetzelfde geld drink je je kopje koffie en heb je daar geen aandacht voor.’’
Voor hetzelfde geld drink je je kopje koffie en heb je daar geen aandacht voor
‘’Het raakt alles en iedereen’’
De vraag, volgens Karim, is: ‘’Wat is je attitude, wat is je houding? Zijn we nog fragmentarisch? Of is er een focus gekomen op een beweging? Want ik merk dat als je zegt: ik wil meebewegen, dat de beweging door je heen gaat.’’
‘’Dat betekent dus ook dat er in jezelf iets moet gebeuren. Dat je het zelf in orde moet maken. Dat je zelf aan de slag moet. Ik kan niet zeggen, ‘Heer, beweeg’, en niet toelaten dat Hij eerst in mij beweegt.’’
Hij vertelt dat hij zelf meer dan ooit dingen in orde moet maken met mensen, met zichzelf en met God. ‘’Dingen komen los, en praise God dat ze los komen. Want je kan er niet in staan en meebewegen met wat God aan het doen is, zonder dat het door jou heen stroomt.
Want je kan er niet in staan en meebewegen met wat God aan het doen is, zonder dat het door jou heen stroomt.
‘’En dat is dan vaak ook weer een boodschap,’’ beweert Karim, ‘’voor mensen die wat langer onderweg zijn. Om niet met mijn armen over elkaar analytisch te kijken wat er gebeurt, maar om er onderdeel van te zijn. Om erin te springen en mee te bewegen. Want ik heb ook ontdekt: het raakt alles en iedereen.’’
De plaats is hier, de tijd is nu en de persoon ben ik!
‘’Ik heb wel eens uitgesproken: de plaats is hier, de tijd is nu en de persoon ben ik. Daar geloof ik in. Ik ben dus heel alert op de de suddenlies.’’
Op de vraag hoe we alert kunnen blijven op de suddenlies temidden van de ratrace van de hedendaagse maatschappij, antwoordt Karim: ‘’Het begint bij een intrinsiek besluit en overtuiging. Want waarvan ik overtuigd ben, bepaalt uiteindelijk mijn gedrag.’’
Het begint bij een intrinsiek besluit en overtuiging. Want waarvan ik overtuigd ben, bepaalt uiteindelijk mijn gedrag.
‘’Als ik denk in: ik ga nu naar een dienst, de dienst is nu afgelopen, nu ga ik naar mijn werken nu ga ik naar de kerk一dan denk ik in compartimenten. Maar dingen zijn anders als je denkt: God werkt in en door alles heen.’’
Maar dingen zijn anders als je denkt: God werkt in en door alles heen.
Kijk, stop, doe
Hij haalt het verhaal aan van de barmhartige Samaritaan. ‘’Ze waren alle drie druk bezig met van alles en nog wat. De eerste twee liepen aan de overkant van de weg; er was afstand. Ze waren zo druk bezig dat ze de pijn niet meer zagen.’’
‘’Dan zie je Barmhartige Samaritaan en dan staat er zoiets moois. Ik noem het: het kijk-stop-doe-recipe. Hij keek en hij zag hetzelfde als die andere twee. Alleen het verschil was dat hij stopte. Hij werd met ontferming bewogen en dat lukt pas als je stopt, als je even onthaast.’’
‘’Ik geloof,’’ zegt Karim vol overtuiging en passie, ‘’dat heel veel suddenlies ontstaan als we onthaasten. Als we kijken, stoppen, geraakt worden, en dan handelen.’’
Ik geloof dat heel veel suddenlies ontstaan als we onthaasten. Als we kijken, stoppen, geraakt worden, en dan handelen.
Mag het je nog wat kosten?
Karim vertelt verder over het verhaal dat hem zo greep: ‘’Hij verbond de wonden. Hij nam hem mee naar een plek van herstel. En hij zei: ik betaal. Dus de vraag is ook, mag het je nog wat kosten? Mag het nog wat betekenen? Ben je nog bewust en alert genoeg daarop? Want ze waren alle drie gewoon onderweg. Minding their own business.’’
Volgens Karim heeft het allemaal te maken met bewustwording. Het heeft te maken met zijn in het hier en nu.
‘’Gisteren is geweest, morgen komt, ik heb nu. Dus ben ik hier nu? Ben ik in dit gesprek? Als ik terugkijk in mijn werkzame leven, waren de meest mooie gesprekken die ik had met jongeren niet aan de tafel omdat we een gesprek moesten hebben. Maar onderweg, in between, tijdens het voetballen. Maar ik was wel aanwezig, en dat heb ik geleerd van een gozer met een ernstige hechtingsproblematiek.’’
Gisteren is geweest, morgen komt, ik heb nu. Dus ben ik hier nu?
‘’Was je toen echt bij hem, of was je ergens anders?’’
Karim vertelt openhartig over zijn eerste ontmoeting met deze jongen. ‘’Het eerste wat hij zei is: ‘Rot op klootzak, wat kom je doen?’ En toen zei ik: nou ja, ik vind het ook leuk om jou te zien.’’
‘’En vervolgens ging ik met hem voetballen. En op een gegeven moment kreeg ik een telefoontje en ik nam die op. De volgende keer dat ik aan het voetballen was, zei deze jongen tegen me: ‘Karim? Rot maar op. Ik hoef je nooit meer te zien. Nooit meer! Hoor je niet wat ik zeg? Nooit meer!’ Ik schrok me te pletter. Ik dacht: wat gebeurt hier? Ik snapte het echt niet. Dus op een gegeven moment belde ik een collega op en legde hem uit wat er was gebeurd.’’
Zijn collega stelde Karim de volgende vraag: ‘’De vorige keer dat je bij hem was, was je toen echt bij hem? Of was je toen ergens anders? Was je ergens anders met je gedachten, of je nam je de telefoon op?’’
‘’Ja,’’ deelde Karim met zijn collega, ‘’ik nam mijn telefoon op.’’ En toen, deelt Karim ‘’ging er een belletje rinkelen. Als je iemand voor je hebt die altijd het gevoel heeft gehad ‘ik doe er niet toe’, dan zegt dit telefoontje: deze persoon is belangrijker dan jij.’’
‘’Dus ik ben naar hem toe gegaan. Ik heb gezegd, ‘’Sorry vriend. Sorry dat ik belde. Sorry dat ik niet er was voor je’’. En hij keek me aan. En toen zei hij: ‘’Oké. Vanaf nu ben je er. Elke keer. Wees aanwezig.’’
‘’En dat’’, zegt Karim vol compassie, ‘’heeft iets in mij getriggerd om daar heel alert mee om te gaan. Eigenlijk op allerlei plekken in mijn leven. Dus ook als ik ergens spreek. ‘’Ik spreek heel vaak, en heel vaak bid ik: Heer, alsof het de eerste of de laatste keer is. Deze mensen verdienen het beste van me.’’
Heer, alsof het de eerste of de laatste keer is. Deze mensen verdienen het beste van me.
Scharrelruimte creëren
Karim deelt een praktische tool die we kunnen toepassen om meer bewust in het moment te leven. ‘’Een tijd geleden zei iemand een keer: je moet scharrelruimte creëren. Ruimte waarin je gewoon wat ruimte hebt om zomaar spontaan iets te doen. Om zomaar eventjes aandacht te hebben voor. Sinds ik dat ben gaan creëren, merk ik dat er zoveel mooie dingen gebeuren in die ruimte. Dan creëer je eigenlijk ook ruimte voor de suddenlies. De niet geplande ontmoeting en doorbraken.’’
‘’En dat,’’ zegt Karim, ‘’heeft alles te maken met beweging. Dus beweging is voor mij een concrete invulling van de praktijk van elke dag. Elke dag heeft die ruimte, omdat het uiteindelijk in jou zit.’’
‘’Het geldt voor ons allemaal!’’
Volgens Karim is dat de essentie van ons geloof. ‘’Vergeet niet: over het verhaal van die barmhartige Samaritaan zegt Jezus: doe evenzo. Dus dat is Zijn opdracht. Het kijk-stop-doe-principe geldt voor ons allemaal.
En tegelijkertijd is het dus het moeilijkste wat er is, omdat we zo in beslag worden genomen door van alles en nog wat. Maar als je goed inzoomt, dan zie je dat Jezus vaak bezig was met de suddenlies.’’
Het is genoeg voor de discipel te worden als zijn meester
Karim grinnikt als hij deelt: ‘’Ik maak wel eens de grap: als Hij echt hier zou zijn, zou het volgen van Jezus anno 2025 super heftig zijn. Wij zouden dus maandag al met hem willen gaan zitten voor een evaluatiegesprek over het weekend. We willen graag een weekplanning. We willen graag een dagstructuur. We zouden ook graag willen weten hoe het gaat met voorzieningen. Maar wat ik lees is: Zij volgden hem.’
‘’En de tekst,’’ gaat Karim verder, ‘’Voor de discipel is het genoeg om te worden als de meester, kan alleen maar als ik goed let op de meester. En meebeweeg met de meester, en Hem herken als meester.’’
‘’Dan is het dus niet meer: ‘Heer, wilt u mijn dag zegenen? Wilt u dit zegenen?’ Iemand zei een keer: ‘’Laten we nou ontdekken wat God zegent, en dat doen. Zeggen: Heer, ik beweeg met U mee. Ik doe wat Uw woord zegt. Doe evenzo. Oké, dan moet ik dat dus gewoon doen.’’
Maar alsjeblieft wel in beweging komen
‘’Dat betekent dus, als ik iets zie: laat ik even stoppen. Laat het even binnenkomen. Dat wil natuurlijk niet zeggen dat je op alles moet reageren dat je ziet, daarom moet je ook je laten leiden door de Heilige Geest. Maar alsjeblieft wel in beweging komen.’’
‘’Ik was twee dagen geleden op een conferentie. Ik zag helemaal achterin de zaal een groep zitten uit Bulgarije. Ik krijg een bewogenheid voor die gasten. Ik begin te bidden voor ze, ontvang een profetisch woord, en het brengt zo’n doorbraak in die groep. Daarna belt de voorganger me op en zegt: ‘kunnen we alsjeblieft samenwerken?’ Binnenkort ga ik naar hun gemeente en met Pasen komen ze naar mij. Het is gewoon zomaar ontstaan. Ik kon kijken en doorlopen. Aan de andere kant van de weg. Of het raakt je, je stopt. Dat is volgens mij uiteindelijk revival.’’
Gegrepen, begrepen, gaan!
‘’Revival’’, gaat Karim verder, ‘’is dat iedereen in beweging komt. Dat zie je constant bij revival movements. Het is niet meer dé prediker. Het is een kerk die in beweging komt.’’
Revival is dat iedereen in beweging komt.
Karim ziet dat ook zelf in Christelijk Centrum de Banier. ‘’Ik geloof in: gegrepen, begrepen, gaan. Ik zie bij ons nu een aantal mensen die zo zijn gegrepen door Gods liefde. Daardoor hebben ze het begrepen. Die hoef je niet meer aan te sturen! Die gaan als een malle joh.’’
Ik geloof in: gegrepen, begrepen, gaan.
‘’Hetzelfde zie ik bij jongeren. Als ze gegrepen zijn, is het: Waar kan ik gaan? Waar kan ik dienen? Waar kan ik helpen? Ja, let’s go. En daar hou ik dus heel erg van. Heel erg vet.’’
Niet meer anders willen kunnen
Karim Landoulsi is ervan overtuigd dat de beweging van God, die vandaag de dag plaatsvindt in Nederland, bijzonder is. Tegelijkertijd beaamt hij het gewicht ervan. ‘’Ik vind het heel intens, maar ik kan ook niet meer anders. Ik zou ook niet meer anders willen kunnen. En ik zie dat jongeren er massaal in springen. Ze zoeken naar echtheid, naar wat vandaag de dag voor hen relevant is. En als ze proeven van de echtheid, dan gaan ze. En ik wil met ze gaan. En ik ga met ze.’’
