Van kindsaf aan zit Lotte Remus (45) in de PKN. Ze is er gedoopt, deed er belijdenis en ontmoette er haar man, Terry Remus (53). “We gingen met regelmaat naar de kerk, maar kwamen er vaak hetzelfde uit als we erin gingen. We hebben God weleens echt ervaren, maar niet heel regelmatig. We hadden meer een gewoontegeloof, het kabbelde.” Dit verandert als Lotte ziek wordt. “Mijn geestelijke vernieuwing gaat gelijk op met mijn ziekte, dat maakt me hoopvol. Ik geloof dat ik moest worden stilgezet.”
Als Revive belt, heeft Lotte net een slechte dag gehad. “Ik lig op de bank met veel spierpijn, onder mijn verzwaringsdeken. Maar het interview afzeggen, wil ze niet. “Het is ook geestelijk. Als ik getuig van wat God in mijn leven aan het doen is, dan voel ik me gelijk al een stuk beter. Dat maakt het soms wel ingewikkeld. Ik kan me voorstellen dat mensen denken: is ze nu ziek of niet? Want je ziet het natuurlijk niet aan de buitenkant.”
Ze vertelt hoe het is ontstaan. “Ik had al een keer of vier corona gehad. Daar had ik niet veel last van. Maar in 2023 kreeg ik er twee keer een longontsteking bij en van die tweede ben ik niet meer hersteld. Het was een te zware aanslag op mijn lichaam.”
Dit heeft grote gevolgen. Lotte krijgt longcovid. Door vermoeidheid kan ze veel niet meer van wat ze deed. “Ik ben docent en geef Nederlandse les aan anderstaligen in een internationale schakelklas. Dat deed ik achtentwintig uur per week maar dat gaat al heel lang niet meer. Nu werk ik acht uur per week, verdeeld over drie ochtenden, maar ook dat lukt niet echt zo. Ik moet er heel erg van bijkomen. In de zomer krijg ik een WIA-keuring. Dat geeft heel veel onzekerheid en dat is een vervelend gevoel.”
Eerste ministrygebed
Maar hoe moeilijk haar situatie ook is, God keert die ten goede – Romeinen 8:28 is een van haar lievelingsteksten – door een bijzondere ontmoeting. “In februari 2024 kwam Hans Maat preken bij ons in de kerk. Ik sloeg daar zo op aan. Ik dacht: ‘Wauw, wat een vurige spreker’. Wij zijn dat niet zo gewend in onze kerk. Hij gaf een boekje aan mijn jongste dochter en zo kwamen we met hem in gesprek. Hij heeft vervolgens ook voor mij gebeden. Dat is de eerste keer dat iemand een ministrygebed met mij deed. Ik was er heel erg van onder de indruk, door de handoplegging, de manier van bidden. Het duurde ook heel lang voor mijn gevoel, dat was ik niet gewend.”
Lotte blijft met Hans in contact. Ook krijgt ze een coach op het werk, die evangelisch blijkt te zijn. “Daar heb ik heel veel aan gehad, we hadden heel mooie gesprekken. Vrienden die vroeger in de PKN zaten, lieten zich dopen. We werden heel nieuwsgierig naar de 2.0-versie van het geloof.” Lotte en Terry overwegen de Lifeschool te gaan doen. “We bezochten een infoavond, waar we de keuze van wilden laten afhangen. Ik heb gezegd dat ik niet weet of we zouden moeten deelnemen, want ik wilde niet teleurgesteld worden. De schoolleider antwoordde met zoveel overtuiging dat ik het meteen geloofde. ‘Het gaat je leven zo veranderen op het gebied van werk, relatie, en geloof.’ Het trok ons over de streep en we zijn in september vorig jaar begonnen.
Enorm aangevuurd
De geestelijke vernieuwing komt in sneltreinvaart, vertelt Lotte. “We hebben zoveel geleerd en ervaren. We hebben hele hoofdstukken gemist in onze kerk en die gingen nu open. We werden enorm aangevuurd, vooral doordat de Heilige Geest in ons leven kwam. Hij was er voorheen wel, maar vooral op papier. En nu veranderde Hij ons leven.”
Lotte kan bijna niet meer terughalen hoe het was voordat ze in vuur en vlam stond door de Heilige Geest. Daarvoor dachten we af en toe: O ja, we moeten weer even goed bidden in plaats van alleen bij de maaltijd. Ik ervoer God wel, vooral door muziek had ik het gevoel dat ik met God kon praten, maar dat voelde ik niet zo regelmatig. Nu merk ik dat de Heilige Geest veel makkelijker komt opdagen en dat ik er gevoeliger voor ben, ook als Hij iets heeft voor andere mensen.”
Geboost in geloof
Het echtpaar heeft vier kinderen, tussen eenentwintig en veertien jaar. “Onze oudste gaat een beetje zijn eigen weg. Met Pasen ging hij wel mee naar de kerk. De anderen van veertien, zestien en achttien gingen al naar de clubs in de kerk. Ook hebben ze de Youth Alpha gedaan, waar wij leiders van zijn. Ze zijn echt mee opgetrokken met ons en dat heeft ze al geboost in het geloof. Ze hebben de bijbelapp, bidden zelf, vinden het oké als wij voor hen bidden. Onze dochter van veertien is uit zichzelf chronologisch de Bijbel gaan lezen. Voorheen lazen wij voor, nu heeft ze haar eigen Bijbel op het nachtkastje liggen. Ze helpt een vriendin af van het vloeken. Elke keer als ze vloekt, moet ze geld in een potje stoppen en daar gaan ze dan na een tijdje snoep van kopen. Of het echt de juiste manier is, weet ik niet, maar ze durft iemand wel aan te spreken met ‘Hee, je moet niet vloeken’.”
Het gezin stapt ook meer uit. “Laatst hadden we familie op de bank zitten. We mochten ook voor hen bidden. Onze oudste zei: ‘Jullie lijken wel dominees geworden’. De kinderen merken dat er van alles gaande is. Eerst was het geloof deel van ons leven, een taartpuntje in het geheel, nu staat het op nummer een, net als ons gezin. Het is een geworden. Onze identiteit is christen zijn, iets wat je er eerder aan het eind weleens bij vertelde, of liever niet. Nu stáán we ervoor. Dit is wie we mogen zijn, een geliefd kind van God. Het doordrenkt ons leven, we verwachten alles van Hem.”
Van prima naar geweldig
Ook hun huwelijk is veranderd. “Een van de schoolleiders nodigde ons bij hem thuis uit. Hij zei: ‘Ik zie jullie gehighlight, kom eens praten. Hoe zit het bijvoorbeeld met jullie huwelijk?’ In de auto naar huis vroegen we ons af waarom hij die ene vraag zo terloops liet vallen. Het heeft ons de hele week aan het denken gezet en we hebben ons huwelijk onder de loep genomen en dingen uitgesproken. Dat was een gigantische verandering. Niet dat we eerst een slecht huwelijk hadden. We hadden een prima huwelijk waar we beiden content mee waren. Maar nu hebben we een geweldig huwelijk. Het is echt een herstelde liefde, alsof je God en elkaar opnieuw vindt. We baden regelmatig, maar nu doen we dat veel vaker en ook voor elkaar. Als ik me heel ziek voel en niet weet waar ik het zoeken moet, dan kan Terry heel goed bidden en voel ik me ook beter.” Binnenkort laten ze zich dopen en ook zouden ze graag verder gaan met het geven van Alpha-cursussen en daarna dromen ze er ook van om de Marriage Course te gaan geven om koppels te versterken.
Hoe wordt er in de gemeente van Lotte en Terry gekeken naar hun geestelijke groei? Onze dominee is al maanden aan het preken om het vuur weer aan te wakkeren in de gemeente. Hij wil echt een levendige gemeente en is heel blij met onze geestelijke ontwikkeling. In onze kerk wordt ook best positief gereageerd. Toen we besloten de Lifeschool te gaan doen, wilden we dat graag delen. We wilden wat we ontvingen niet voor onszelf houden, maar ook uitdelen. In een appgroep met zo’n zeventig mensen erin, zetten we af en toe een verslagje. Soms zat ik nog stuiterend in de auto naar huis en typte ik om kwart voor een ’s nachts nog iets over wat we geleerd hadden. Daar kregen we best wel mooie reacties op, vanuit elke generatie. Iemand had net een moeilijke vergadering gehad en voelde zich heel bemoedigd toen we deelden dat we gehoord hadden dat God plannen heeft voor onze woonplaats Zevenbergen.”
Genezingswonder
Terry vertelde ook over een wonder dat God deed in zijn leven. Hij had al dertig jaar een kwaal op de tong, waardoor hij niet goed kon proeven en een nare nasmaak had. Er is voor hem gebeden en een week of wat later is de kwaal zo goed als weg. Hij had al gekscherend op Lifeschool gezegd dat hij zou getuigen als het weg zou gaan en dat heeft hij ook gedaan. Eerst op de Life School en later ook in de kerk en afgelopen zaterdag op een bijeenkomst met vierhonderd man. Hij vond het voorheen spannend om voor een groep te praten. God vraagt ons dingen die we misschien niet helemaal comfortabel vinden, maar Hij maakt je bekwaam en laat je niet zitten. Dat is het mooie wat we ontdekken.”
De twee organiseren nu ook worshipnights in hun kerk. “Dat is echt een droom van mijn man. We zingen bij een beamer. De eerste avond hadden we zo’n dertig mensen verwacht, maar er kwamen er ruim zeventig, ook met een rollator en zo. Die hadden misschien gedacht dat we de avonddienst weer hadden ingesteld. Veel mensen vinden de worshipnights heel mooi en er is ook regionaal behoefte aan, hebben we gemerkt. De volgende keer komt er een live band spelen. We hopen dat we naast de reguliere zondagochtenddienst een vorm kunnen ontwikkelen die ook een jongere doelgroep aanspreekt. Wat wel heel mooi is, is dat er onlangs een gebedsteam en het delen van getuigenissen is toegevoegd.”
Een droom
De twee hebben een droom. “Mijn man en ik hopen dat we iets op kunnen zetten waarin het vuur van de Heilige Geest duidelijk zichtbaar is, iets nieuws wat heel veel mensen aanspreekt. We zitten onder de grote rivieren en onze woonplaats is van oudsher vrij katholiek. Je mist wat, het is wat lauwer, hoewel mensen echt wel iets anders willen. Ons gevoel dat we hier iets mogen doen in de regio is ook bevestigd in gebed. Daar willen we ons door laten leiden. Of dat nu een nieuwe kerk is of een nieuwe beweging waarin de Heilige Geest zichtbaar is en mensen in verbinding zijn met God en elkaar.”
De droom is er, maar het herstel van Lottes lichaam nog niet. “Er is al heel veel voor mij gebeden. Elke keer denk je: nu gaat het wel gebeuren, nu wordt er iets in gang gezet. Maar God geneest niet altijd direct of Hij doet het op een andere manier. Ondanks alles ben ik hoopvol, want ik geloof dat het de bedoeling is dat ik werd stilgezet. In de afgelopen anderhalf jaar heb ik over heel veel dingen nagedacht. Ik kan niet doen wat ik deed, misschien moet ik iets anders doen wat meer in Gods lijn ligt. Er is al veel geprofeteerd en voorzegd van wat er nog aan zit te komen, alleen is het nu nog niet heel duidelijk. Het geeft wel hoop: hier moet ik doorheen, maar God is allang met iets beters bezig; het is alleen nog niet voor nu.”
Klik hier voor meer informatie over de Life School
