Visser Máximo Napa Castro bracht drie maanden alleen door op zijn drijvende boot, zonder voedsel of water, voordat hij wonderlijk wordt gered uit de Stille Oceaan. Als hij naar het gezicht van de copiloot van de reddingshelikopter kijkt, is hij geschokt. “Naast hem was Jezus, ik zag Hem duidelijk.”
Máximo Napa Castro was al zeventig dagen verdwaald op zee, ruim achthonderd kilometer van de Peruaanse kust, toen hij eenenzestig jaar werd, schommelend in de eenzaamheid van zijn boot. De tien blikken tonijn, acht kilo rijst en drie kilo noedels waarmee hij op 7 december was vertrokken vanuit San Juan de Marcona – een haven op acht uur varen van Lima – waren op. Hij hoorde enkel nog het rommelen van zijn maag en het geluid van de zee als één dreunende echo in zijn oren. En Máximo, verzwakt door ziekte sinds zijn kindertijd, slikte met een droge mond, vastberaden om te doen wat overleven vereiste: toegeven aan de honger.
Hij ving vijfendertig kakkerlakken die zich op zijn boot verstopten, stopte ze in een pot en rantsoeneerde ze zodat hij niet zou instorten. Tegen die tijd praatte Máximo Napa, bekend als Gatón (Kat) – omdat hij als kind huilde als een kat – hardop tegen zichzelf om moed te houden en te ontsnappen aan zijn grimmige realiteit. “Oh, Gatón, vandaag ga je gegrilde kip eten. Geniet ervan,” moedigde hij zichzelf aan, terwijl hij zijn handen tegen elkaar wreef nadat hij de poten, schelpen en antennes van de insecten had verwijderd en hij ze in één hap opat. Daarna sperde hij zijn ogen wijd open, staarde naar het niets om hem heen en barstte in tranen uit.
Gebedsketting familie
Ondertussen kwam zijn familie in de stad Pisco op 16 februari samen om voor hem te bidden in de katholieke kerk. “Als hij een fout heeft gemaakt, vergeef hem dan. Maar leid zijn pad, Heer. Als hij U niet kent, laat hem U dan kennen. Alles zal uw wil zijn,” zei een van zijn zussen. De Napa’s, een grote familie van ambachtelijke vissers, hielden vast aan hun geloof. In januari maakten ze zich zorgen, maar in februari vormden ze een gebedsketting.
Het bericht van zijn verdwijning maakte zijn familie ongerust, maar ze kreeg geen hulp van de autoriteiten. En afgezien van één regionaal televisiekanaal, was zijn schipbreuk nog niet wereldwijd in het nieuws geweest.
Vrouwenversierder
Overleven op zee kost Máximo veel strijd. “Ik riep tot God: ‘Waarom doet U me dit aan? Oké, ik ben een mens met gebreken. Ik ben een vrouwenversierder geweest en ik heb vrouwen bespot. Maar ik ben nooit slecht geweest. Mijn hele leven heb ik mensen geholpen. Ik geef het toe: Ik bad dat mijn boot zou omslaan. Ik heb zelfs drie keer een mes gepakt. Maar toen kreeg ik berouw en bleef ik vechten voor mijn leven.
Máximo had Kerstmis en Nieuwjaarsdag in eenzaamheid doorgebracht, maar hij was er niet op voorbereid om zijn verjaardag te vieren, stuurloos dobberend op de golven dichtbij de dood. Te midden van de wanhoop herinnerde hij zich dat hij, bij gebrek aan taart, een stuk rond, zout koekje had bewaard. Hij at het langzaam op alsof het de laatste maaltijd was die het leven hem zou bieden. Toen zette hij zijn mobiele telefoon op zonne-energie aan, kuste een foto van zijn moeder en zong “Happy Birthday” voor zichzelf.
Vechten met God
De visser werd uiteindelijk op 11 maart gered door een Ecuadoraanse tonijnvissersboot. Een helikopter zag een dode schildpad op een kleine boot en toen hij dichterbij kwam, ontdekte hij een naakte, uitgemergelde man met een mond vol bloed.
“Ik was al aan het sterven en aan het vechten met God. De dag ervoor zei ik tegen Hem: ‘Ik wil geen ruzie meer met U maken, want ik weet dat U me een helikopter of een vliegtuig gaat sturen.’ Om vijf uur ‘s middags klampte een schildpad zich vast aan de boot en met al mijn kracht gooide ik hem om, sneed zijn halsader door en dronk zijn bloed. Een uur later verscheen de helikopter,” zegt de visser.
Toen gebeurde er iets bovennatuurlijks. Napa zegt dat hij geschokt was toen hij het gezicht van de copiloot zag. “Naast zijn wang zag ik Jezus. Ik zag Hem duidelijk. Ik begon te schreeuwen: ‘U hebt het gedaan, U hebt het gedaan!’” zegt hij, terwijl hij zijn ogen dichtknijpt en het moment herbeleeft. “Nu wil ik me overgeven aan het woord van de Heer,” zegt hij.
Lees het hele artikel op El Pais
