Om de week zit pastor Mireille Cicilia van Thrive Church Enschede met een vaste groep vrouwen bij elkaar. Zestien inmiddels. Vorig jaar waren het er twaalf. Ze komen samen, openen het Woord, bidden, delen wat er speelt. “Ik ben zelf als onzekere jonge gelovige een sterke discipel geworden, doordat er volwassen mensen in mijn gemeente zaten die mij op sleeptouw namen.” Ze organiseert een speciale discipelschap conferentie 𝐃𝐢𝐬𝐜𝐢𝐩𝐥𝐞𝐇𝐞𝐫 𝟐𝟎𝟐𝟔 — Make Room om hier alles over te onderwijzen.
Dezelfde vrouwen die pastor Mireille in haar discipelschap klas heeft, ziet ze ook persoonlijk. Ze spreekt met hen af. Drinkt koffie. Bidt één op één. Ze ziet het snel als iemand vastloopt in karakter. Waar onzekerheid telkens terugkomt. Waar een oud patroon nog steeds de boventoon voert.
Voor Mireille is dat discipelschap: niet een les volgen, maar een leven delen.
Zelf gevormd in nabijheid
Wat zij vandaag doet, heeft ze zelf ontvangen. Als jong meisje was ze onzeker in haar relatie met God. Ze wist niet hoe ze haar geloof praktisch moest toepassen in relaties. Hoe ga je om met een vriendje? Wat betekent integriteit als niemand kijkt?
Iemand nam haar mee in het Woord. Niet alleen door uitleg te geven, maar door haar dichtbij te laten komen. Ze zag hoe haar mentor met situaties omging. Hoe beslissingen werden genomen. “Het Woord werd levend,” zegt ze. “Ik hoorde het niet alleen, ik leefde het op den duur omdat ik bij anderen mee kon kijken.”
Daarnaast was er ook een voorgangersvrouw die haar bij de hand nam in het dagelijkse ritme van het leven. Hoe ben je vrouw? Hoe leef je toewijding? Hoe combineer je karakter, roeping en relaties? Ze keek mee, luisterde, en kon vragen stellen.
“Zoals Paulus zegt: imiteer mij zoals ik Christus imiteer.” Dat was geen tekst op papier, maar praktijk.
Correctie hoorde daar ook bij, vanuit liefde. Als er iets niet klopte, werd het benoemd. Niet om te veroordelen, maar om te vormen. Ze groeide snel, juist omdat iemand haar hielp haar blinde vlekken te zien.
Blinde vlekken serieus nemen
Precies daar mist volgens Mireille vaak iets: iemand die dichtbij genoeg is om te zien wat jij niet ziet — en het ook durft uit te spreken.
“Veel gelovigen krijgen onderwijs, volgen een cursus, bezoeken conferenties. Maar wie loopt er echt met hen mee? Wie ziet het patroon dat steeds terugkomt? “Wie stelt de vraag die ongemakkelijk is maar nodig?”
Discipelschap is voor haar niet ingewikkeld. “Het kost wel tijd en geduld.” Daarnaast vraagt het ook intentionaliteit. Bewust aanwezig zijn in iemands leven.
In haar training spoort ze jongeren aan om intentioneel te zijn. Een jeugdavond draait niet alleen om sfeer, maar om impact. Leiders dragen verantwoordelijkheid: zij bepalen de cultuur van de avond. “Het is supergezellig, maar je bent er ook om te bouwen.” “Dat leer ik ze.”
Meer dan een klas
Zonder praktijk is elke discipelschapscursus slechts theorie. “Als je het niet doorleeft, is het slechts een les. Wat gebeurt er daarna? Is er accountability? “Is er vermenigvuldiging?”
Daarom investeert ze tijd. Daarom ziet ze haar groep vrouwen niet alleen collectief, maar ook individueel. Ze bidt met hen. Helpt hen woorden te geven aan wat er speelt. Stuurt hen terug naar God als bron. Ze wil hen niet afhankelijk maken van haar, maar juist toerusten zodat zij zelf weer anderen kunnen meenemen. “Go and multiply,”
Wil je hier meer over leren? Kom dan naar de DicipleHer conferentie op 28 maart. Klik hier om je vandaag nog aan te melden!
