Een verkeerd adres, een omweg door Den Haag en nét op tijd binnenkomen bij een symposium over draagmoederschap. Voor Mirjam Cappon begint de dag met haast en frustratie, maar hij eindigt met bijzondere ontmoetingen en de conclusie: soms gebruikt God juist de omweg om iemand op je pad te brengen.
Voor een bijeenkomst van de NPV (Nederlandse Patiënten Vereniging) bij Nieuwspoort over draagmoederschap rij ik naar Den Haag. Nu woon ik tien jaar in Zeeland en raak ik er bijna aan gewend om veel in de auto te zitten. Twee uur enkele reis is ongeveer gewoon voordat ik op de plek van bestemming ben.
Thuis heb ik het adres opgezocht en in mijn Google maps gezet. Na een voorspoedige reis kom ik mooi op tijd in Den Haag aan. De parkeergarage is vlak bij het gebouw waar ik moet zijn. Heel fijn, denk ik bij mezelf, want dan heb ik even tijd om een koffie te drinken en wat mensen te ontmoeten. Vol goede moed loop ik richting de plek waar ik moet zijn, maar ik zie dat het compleet is afgezet. Ik weet dat het verbouwd wordt, maar ik heb toch echt het goede adres ingetypt. Nadat ik twee mensen heb gesproken over het adres en ik het nog een keer opnieuw intyp, springt mijn route een hele andere kant op. Ik heb geen idee wat er mis is gegaan, maar ik moet nu nog een kwartier lopen. Inmiddels ben ik dus aan de late kant. Ik baal, want ik wilde zo graag op tijd zijn. Stevig loop ik door.
Na een strenge controle bij de ingang, kom ik op de valreep binnen en neem nog een kop koffie mee de zaal in. Ik schuif in de rij vlak naast Gideon van Meijeren. Wat leuk dat hij er ook is. Hij is trouwens niet het enige Tweede Kamerlid dat hierbij aanwezig is. Hij is een man die zich ontzettend inzet voor het ongeboren leven. Ik heb echt respect voor hem en ik hoop hem straks nog even te spreken. Het is een ontzettend waardevol symposium waar verschillende kanten van draagmoederschap worden besproken. Tijdens de pauze spreek met de vrouw die naast me zit in de rij. Ze blijkt te werken als journalist en heeft veel geschreven over de kinderwens van ouders. Opmerkelijk vind ik wat ze vertelt, dat het haar is opgevallen dat mensen soms zo graag een kindje willen dat alles ervoor moet wijken, dat hun wens vervuld moet worden ten koste van. Dit tekent denk ik wel een beetje de tijd waarin we leven met alle mogelijkheden die er zijn.
Het verhaal van Olivia Maurel raakt me, ze is geboren uit een draagmoeder. Voordat ze is geboren, was ze verkocht; was er een contract. Ze heeft altijd een leegte in haar leven ervaren dat ze niet kon plaatsen. Totdat ze erachter kwam dat ze voor haar geboorte verkocht was en haar moeder niet haar moeder is. Een aangrijpend verhaal. Aan het eind spreek ik Gideon van Meijeren nog even aan. Niet dat ik veel tekst heb, maar ik wil hem bedanken voor het werk dat hij doet en dat we vanuit onze pro-life gebedsgroep ook voor hem bidden. Verrijkt loop ik weer terug richting mijn auto.
Ik had een paar rode boekjes in mijn tas gestopt: ‘Hoe kan ik God leren kennen.’ Ik zie een grote man zitten met een geel hesje aan, ik vermoed dat hij pauze houdt. Zal ik, denk ik bij mezelf. Kom op Mir gaan. Ik draai me om en loop naar hem toe: ‘Mag ik iets aan je geven?’ En ik reik het boekje naar hem uit. Hij neemt het aan. Ik vraag: ‘Denk je wel eens over deze dingen na?’ Hij zegt: ‘Nee hoor, nee hoor.’ Half kijkend op zijn telefoon vertelt hij dat hij er alles van af weet, want tot zijn vijftiende ging hij naar de kerk en daarna heeft hij er afstand van genomen. Ik begon wat vragen te stellen over het leven na dit leven. Daar dacht hij ook niet over na. Ik zei stel: ‘Stel dat het nu waar is, dat God bestaat.’ Hij zegt: ‘Ik zie het straks wel als ik bij de hemelpoort bij Petrus kom. Of ik ga naar boven of naar beneden.’ Alsof Petrus besluit waar hij naar toegaat. ‘Het punt is, zeg ik, dat je nu kan kiezen of je bij God wil zijn. Als je nu niet voor God kiest, waarom zou je straks dan bij God willen zijn.’ De hemel is met God en de hel is zonder God. Hij moest er over nadenken. Ik heb het evangelie uitgelegd en heb hem mogen bemoedigen dat God heel veel van hem houdt. Dat Jezus heel veel van hem houdt. Ik zag dat er een lach op zijn gezicht verscheen. Ik zeg: ‘Misschien moet je dit nog eens ter overweging nemen hoe je hiernaar kijkt.’ Ik bedank hem voor het gesprek en ik loop door. Vervolgens zie ik nog een jongeman op een bankje zitten. Ik bedenk me dat ik nog een boekje heb en ik stel dezelfde vraag aan hem: ‘Mag ik je iets geven? Denk je wel eens over deze dingen na?’ Deze jonge meneer is heel geïnteresseerd. Hij vertelt dat hij vroeger op een christelijke school heeft gezeten. We hebben een gesprek en ik leg het evangelie aan hem uit. Vrijmoedig besluit ik hem te vragen of hij Jezus in Zijn hart wil ontvangen. En dat wil hij. Samen bidden we. Halleluja! Wauw, wat bijzonder, wat een mooie dag is dit. Daar waar ik vanochtend baalde dat ik te ver moest lopen en ik bijna te laat was voor mijn afspraak; kijk eens hoe God dit nu zegent. Met een blij en dankbaar hart stap ik weer in de auto en rij terug naar het mooie Zeeuwse land en ach voordat ik het weet ben ik weer thuis.
Wat betreft draagmoederschap; een kind heeft recht op zijn of haar eigen moeder. Hoe begrijpelijk de kinderwens is, een kind heeft ook recht op zijn eigen ouders. Laten we blijven bidden voor de mensen in de politiek die zich inzetten voor het ongeboren leven. Ze hebben echt ons gebed nodig.
