Het zijn voor Israël spannende en onzekere tijden. Het verschrikkelijke bloedbad van 7 oktober 2023 heeft de kaart en de machtsverhoudingen in het Midden-Oosten behoorlijk opgeschud. Israël is terechtgekomen in een intensieve strijd met Hamas en Hezbollah, die tot op de dag van vandaag voortduurt. Tegelijkertijd heeft Israël voor het eerst in de geschiedenis de directe gewapende confrontatie met Iran gezocht. De islamitische republiek is al decennialang de hoofdsponsor van de terreurorganisaties die het Israël moeilijk maken. Voor ons als christenen is bij dit soort conflicten, en zeker waar Israël bij betrokken is, de belangrijkste vraag wat er in de geestelijke wereld gebeurt en wat God aan het doen is in het Midden-Oosten.
Tekst: Timon Kitsz
Het regime in Iran staat al lange tijd onder druk en wordt gehaat door het merendeel van de bevolking. Met harde hand en grof geweld weet het de bevolking met moeite in het gareel te houden. Maar we kunnen duidelijk stellen dat de islamitische revolutie van 1979 niet tot een islamitisch land heeft geleid. Hoewel het regime dit krampachtig probeert te verbloemen, lopen de moskeeën leeg en is er een ongekende groei van discipelen en huiskerken. Als je de documentaires van ‘Sheep among the Wolves’ ziet, besef je hoe krachtig de kerk in Iran groeit, hoe dapper de gelovigen daar zijn, maar ook hoe hoog de prijs is die ze betalen.
Toen de bevolking in januari dapper de straat op ging om te protesteren tegen het regime, hoopten veel christenen op het einde van de regering die al decennialang christenen opjaagt. We hoopten ook dat daarmee een einde zou komen aan de vijandschap en dreiging voor Israël vanuit Iran. Veel christenen hoopten dat de aanval van de VS en Israël in februari tot regime change zou leiden. Zouden de bondgenoten dan eindelijk met geweld de dreiging van Iran wegnemen en het Midden-Oosten voorgoed veranderen?
Belangrijke troef
Het mocht niet zo gaan. Het Iraanse regime bleek taaier dan gedacht en kon niet worden weggebombardeerd. En met de Straat van Hormuz hebben de Iraniërs een belangrijke troef in handen, die ze handig hebben uitgespeeld. Uiteindelijk is er in alle haast een deal gesloten om de zeestraat zo snel mogelijk weer te openen. Daarin heeft Trump als ‘dealmaker’ concessies gedaan die op de lange termijn heel gevaarlijk kunnen zijn voor Israël. De Iraniërs mogen hun ballistische raketten houden, het land krijgt een gigantische financiële injectie en er zijn geen concrete afspraken over het nucleaire programma gemaakt.
Nog zorgelijker is dat er de laatste tijd vanuit Trumps achterban steeds meer kritiek op Israël klinkt. Antisemitische complottheorieën krijgen ook daar steeds meer voet aan de grond. Het kan niet anders dan dat Vance op anti-Israëlsentimenten inspeelde toen hij vandaag zei dat president Trump “de enige wereldleider is die op dit moment sympathiek staat tegenover Israël”. En hij zei daarbij dat “twee derde van de wapens waarmee Israël zich beschermt, geproduceerd is in de VS en betaald wordt met Amerikaans belastinggeld”. Dat laatste speelt duidelijk in op de steeds vaker gehoorde geluiden dat de steun aan Israël vooral veel belastinggeld kost.
Steviger in het zadel
De deal zorgt ervoor dat het regime in Iran nog steviger in het zadel wordt geholpen. Dit betekent dat er voorlopig geen einde komt aan het lijden van zoveel broeders en zusters in Iraanse staatsgevangenissen. Dit betekent ook dat de dreiging voor Israël niet is weggenomen, maar eerder is toegenomen. Zouden we echt in onze dagen meemaken dat Israël helemaal alleen op het wereldtoneel komt te staan? Want de woorden van Vance klinken dreigend en de regering-Trump blijkt toch een wat minder stabiele bondgenoot te zijn.
Als ik eerlijk ben, kan ik me best zorgen maken als ik kijk naar de wereldpolitiek. Tegelijkertijd is het eerder in de geschiedenis voorgekomen dat Israël blind vertrouwde op zijn machtige bondgenoten en van een koude kermis thuiskwam. Toen de Babyloniërs Juda bedreigden, schuilde het volk ook achter de militaire macht van Egypte. De profeet Jesaja waarschuwde het volk voor deze misrekening:
1Wee hun die naar Egypte gaan om hulp, die hun heil zoeken bij paarden, vertrouwen op een groot aantal wagens en een overmacht aan ruiters. Voor de HEER hebben zij geen oog, de Heilige van Israël zoeken zij niet, 2terwijl juist Hij wijs is. – Jesaja 31:1-2
Zou Amerika als bondgenoot dezelfde teleurstellende rol spelen als Egypte dat Juda niet kon verlossen? Ook de profeet Ezechiël sprak over het misplaatste vertrouwen van Israël in Egypte:
Want voor het volk van Israël was jij, Egypte, als een rieten stok. 7Als zij je met hun hand vastgrepen, knakte je en sneed je hun hele schouder open. Als zij op je leunden, brak je en raakten hun lendenen verlamd. – Ezechiël 29:6-7
Blind vertrouwen
Voor het huidige Israël is het een cruciale vraag op wie het zijn ultieme vertrouwen stelt. Blijft het blind vertrouwen op zijn eigen militaire kracht en de bommenwerpers van Amerika? De Bijbel laat ons zien hoe destructief die weg is, maar er is ook een andere weg.
Ik geloof dat Vance zich vergiste toen hij zei dat Trump de enige wereldleider is die sympathiek staat tegenover Israël. Er is een wereldleider die zelfs Joods is en voor wie ook Trump en Vance ooit hun knieën zullen buigen: Jezus Christus, de Messias van Israël. Hij is de Koning der koningen en daarmee de wereldleider der wereldleiders. Ondanks alle zonden en ongerechtigheid van het volk zal Hij nooit zijn afkomst verloochenen en blijft Hij vol liefde uitzien naar zijn volk. Ik heb geen idee hoe het verder gaat in het Midden-Oosten, maar ik weet wel dat Jezus Christus ernaar hunkert om zijn volk te bevrijden. Hij is dezelfde Messias om wie de Iraanse christenen in de staatsgevangenissen zitten en van wie zij de verlossing verwachten.
Laten we in deze dagen daarom blijven bidden en uitzien naar de dag waarop de Heer Jezus verlossing komt brengen. Verlossing voor onze Iraanse broers en zusters, die al decennialang lijden en opgejaagd worden. Verlossing voor Gods koppige maar geliefde volk. Die verlossing begint op de dag dat het volk Hem om hulp gaat roepen met de woorden:
‘Gezegend is Hij in de naam van de Heer.’
– Mattheüs 23:39
Timon Kitsz (1985) spreekt en schrijft graag over discipelschap. Hij doet dat o.a. voor de Lifeschool en voor Open Doors. Zie ook www.timonkitsz.nl
