Rook van een explosie als gevolg van Israëlische bombardementen stijgt op in de heuvels van Rmeich in Zuid-Libanon. Afgelopen maandagavond lag ‘Micheline Nahra’ wakker en luisterde naar het bekende geluid van geweervuur en explosies, terwijl de meest recente oorlog tussen de terroristische organisatie Hezbollah en Israël zijn tweede dag inging.
Het dorp van Nahra, Deir Mimas, ligt op slechts twee kilometer van de zuidelijke grens van Libanon met Israël en heeft in meerdere conflicten tussen de twee landen aan het front gelegen. Als christelijk dorp dat niet gelieerd is aan Hezbollah, wisten Nahra en andere inwoners van Deir Mimas dat hun dorp geen doelwit was van de Israëlische aanvallen, maar die geruststelling kon de angst van de 56-jarige moeder niet wegnemen.
De volgende ochtend belde Nahra haar buurvrouw aan de overkant van de straat om te vragen hoe het met haar ging, terwijl ze zich voorbereidde op de komst van haar kleinkind. Nahra stond op haar balkon en keek naar het huis van haar buurvrouw, dat naast het huis van een orthodoxe priester ligt. Terwijl de twee vrouwen aan het praten waren, trof een Israëlische tankgranaat plotseling het huis van de buurvrouw en de priester.
“Ik zag het vuur en de rook voor mijn ogen”, vertelt Nahra. Aan de telefoon hoorde ze haar buurvrouw schreeuwen voordat ze ophing. De buurvrouw was niet gewond, maar de zoon van de priester raakte wel gewond. Kort daarna kwam het Libanese Rode Kruis en bracht hem naar een ziekenhuis. Nahra weet niet zeker waarom de huizen werden geraakt. Niettemin weerspiegelt het het toenemende gevaar voor duizenden christenen in Zuid-Libanon, waar Hezbollah al lang een bolwerk heeft. Bij een Israëlische aanval op het overwegend christelijke dorp Qlayaa, vlakbij Deir Mimas, kwam maandag een maronitische priester om het leven.
Vijf keer ontheemd
Sinds 2 maart zijn Hezbollah en Israël verwikkeld in een grootschalig conflict – hun tweede in minder dan twee jaar – als onderdeel van de bredere oorlog in het Midden-Oosten tussen de VS, Israël en Iran. In Libanon zijn door de gevechten honderdduizenden mensen ontheemd, maar in het zuiden van het land kiezen veel christenen ervoor om in hun huizen te blijven, ondanks de hevige gevechten op de grond, de luchtaanvallen en de evacuatiebevelen.
Onmiddellijk na de aanval in Deir Mimas pakten Nahra, haar man en hun zoon hun spullen en gingen ze naar het huis van haar schoonzus in het centrum van het dorp, waar ze dachten dat ze veiliger zouden zijn. Het was de vijfde keer in haar leven dat Nahra ontheemd was.
De laatste keer dat Nahra en haar familie het dorp ontvluchtten, was tijdens de oorlog tussen Hezbollah en Israël in 2024. Ze verhuisden naar de Libanese hoofdstad Beiroet. Maar deze keer kiezen ze ervoor om in Deir Mimas te blijven vanwege financiële beperkingen, hun gehechtheid aan het land en de angst voor wat er met hun huis zou kunnen gebeuren als ze vertrekken.
Niet veilig
Tijdens de laatste oorlog trokken Israëlische troepen Deir Mimas binnen en drongen ze huizen binnen, waaronder dat van Nahra. “Ze hebben alles vernield”, zegt Nahra. “Ze hebben het vies gemaakt. Ze hebben veel spullen uit het huis gestolen. Het was verschrikkelijk.” Andere inwoners van Zuid-Libanon deden soortgelijke verhalen, waarbij sommige huizen onder de graffiti zaten. Na een staakt-het-vuren-overeenkomst in november 2024 keerde het gezin terug naar huis en repareerde wat ze konden.
Kiezen om te blijven is echter niet gemakkelijk en ook niet veilig. Nahra merkte op dat er regelmatig raketten over het dorp vliegen en dat er eens een onderscheppingsraket op het dak van een huis viel op vijftig meter afstand van waar ze nu verblijven. Door de gevechten is ook de elektriciteit naar het dorp uitgevallen, waardoor de bewoners volledig afhankelijk zijn van generatoren en zonnepanelen.
Psalm
Op vrijdagavond kwam ze samen met andere katholieken en orthodoxe christenen in de Sint-Michielskerk voor een vastenviering. Ongeveer veertig mensen waren aanwezig, onder wie de priester wiens huis was gebombardeerd en zijn zoon, die was teruggekeerd uit het ziekenhuis. Ondanks het geluid van explosies voelde Nahra een gevoel van sereniteit toen de gemeente bad en uit het boek Psalmen voorlas.
Meerdere passages raakten haar diep, met name Psalm 91, die spreekt over God als toevluchtsoord in tijden van nood. “Elke keer als ik het lees, voel ik dat we omringd zijn door Gods kracht”, zegt Nahra. “Maar gisteren voelde ik zijn omhelzing echt.”
Baptistenkerk
Sommige christenen in Zuid-Libanon hebben ervoor gekozen om naar veiliger delen van het land te vluchten, waar de lokale bevolking honderden openbare scholen en particuliere instellingen heeft omgevormd tot noodopvangcentra. Met een jonge baby en twee bejaarde familieleden vond Maroun Shammas het niet verstandig om met zijn gezin in Deir Mimas te blijven. Begin vorige week nam de predikant van de Baptistenkerk van Deir Mimas de moeilijke beslissing om het dorp te verlaten.
Hij en zijn gezin probeerden dinsdag voor het eerst te evacueren, maar nadat ze naar het noorden waren gereden, dwongen wegafsluitingen als gevolg van dreigende bombardementen hen om te keren. De volgende ochtend deden ze een tweede poging. Deze keer lukte het, maar het eerste deel van de reis was griezelig omdat de familie over verlaten wegen reed.
“Ik ben geen held”
Na ongeveer twee uur bereikten ze een seminarie aan de rand van Beiroet waar ontheemde families uit Deir Mimas en andere delen van Libanon waren ondergebracht. Het was dezelfde plek waar Shammas en zijn familie tijdens de oorlog in 2024 een paar maanden verbleven.
Pastor Maroun Shammas staat bij de ingang van het seminarie waar hij en zijn familie hun toevlucht zochten nadat ze uit Deir Mimas waren gevlucht. “Toen we aankwamen, hadden we gemengde gevoelens, omdat we het gevoel hadden dat we weer op een vertrouwde plek waren waar we ons veilig voelden”, vertelt Shammas. “Tegelijkertijd is ontheemding moeilijk, omdat je je huis moet verlaten, de plek waar je woont, de plek waar je herinneringen liggen.”
Dit is de achtste keer dat Shammas door gevechten ontheemd is geraakt. “We hopen dat dit de laatste keer is”, zegt hij. “Ik weet niet wat de toekomst voor ons in petto heeft, maar we hebben allemaal hetzelfde verlangen om terug te keren en opnieuw te beginnen op de plek waar we van houden en God dienen. Mijn hart ligt hier”, vertelt hij. “Ik ben geen held, maar ik hou van dit gebied.”
Bron: Christianity Today
