Nooit vergeet Debby het moment dat ze door haar ouders werd afgezet bij een crisiscentrum van Jeugdzorg in Lelystad, met alleen een weekendtas. Haar ouders mochten niet mee naar binnen en ze werd op een gesloten afdeling geplaatst. “Ik voelde me en misdadiger, een bad girl die iets vreselijks had gedaan en werd weggestopt. Het voelde alsof ik te vondeling werd gelegd. Een wees werd.” Debby was toen dertien jaar. Afwijzing loopt als een rode draad door haar leven. Totdat ze Jezus ontmoet.
Debby groeit met een oudere broer en zus op in Lelystad. Haar moeder komt uit Indonesië, haar vader uit Amsterdam. Ze zijn niet-gelovig, al is haar moeder opgegroeid in een katholiek gezin. Het gezin vormt geen stabiele basis. “De sfeer thuis was altijd gespannen. Ons gezin was een disfunctioneel gezin. Er was veel onrust, mijn ouders waren emotioneel niet aanwezig. Mijn vader had last van verslavingen van alcohol en medicijnen. Zelf had hij ook een heel vervelende jeugd gehad.”
Debby probeert onzichtbaar te zijn. “Ik leerde supersensitief en alert te zijn, me aan te passen. Ik werd stiller en zat vaak op mijn kamertje, bezig met mijn eigen dingetjes.” Ze herinnert zich een gebeurtenis die achteraf gezien een diepe wond van afwijzing sloeg. “Ik weet nog dat mijn vader stond te klussen. Er ging iets mis en mijn vader ging uit zijn plaat, tegen zichzelf eigenlijk, maar als kind denk je: ‘Wat heb ik fout gedaan. Er is iets goed mis met mij.’
Onveilige hechting
Dit heeft grote gevolgen voor de jaren die volgen. “Het werkte in mijn hele leven door. Nooit had ik het gevoel ergens bij te horen. Door de onveilige hechting kreeg ik te maken met verslavingen. Toen ik dertien was ging mijn toen achttienjarige zus met problemen het huis uit. Mijn ouders waren zo bezig met mijn zus dat ik erdoorheen glipte. Ik begon te spijbelen en te blowen, alles om de pijn van een missende verbinding te verdoven.”
Op een avond gaat Debby niet naar huis. Dat heeft heel grote gevolgen. “Ik was het weekend bij wat gasten in huis gebleven en ik durfde niet naar huis te bellen, bang voor de reactie van mijn vader.” Debby’s ouders melden haar als vermist en het bericht wordt per Telex verspreid. Haar zus komt er via via achter waar Debby zit, maar de jongens ontkennen dat ze daar is. Haar ouders schakelen de politie in en die haalt haar die zondag op. “Mijn ouders kwamen naar het politiebureau met een weekendtas met mijn kleren. Vanaf die dag heb ik nooit meer thuis gewoond.”
Muur opgebouwd
De gebeurtenis doet heel veel met Debby. “Ik denk dat ik daar een muur om mij heen heb gebouwd. Het was zo indringend dat ik meteen in de overleefstand ging. Je bent al bang dat ze boos zijn, maar je verwacht een arm om je heen en de geruststelling: ‘Het is heel stom wat je hebt gedaan, wil je dat nooit meer doen?’ Maar die woorden komen niet en dus voelde ik me weer afgewezen.”
Jeugdzorg wordt ingeschakeld. “Zij hebben erop aangestuurd dat ik niet meer thuis ging wonen. Mijn ouders hebben mii toen naar Borculo gebracht, waar mijn oma en mijn moeders broer woonden. Daar heb ik twee weken gezeten en toen moest ik terug naar Lelystad om mijn school af te maken. Ik zat in de tweede klas. Mijn ouders hebben mij toen bij het crisiscentrum afgezet, ze mochten niet mee naar binnen.”
‘Bad girl’
De tiener wordt op een gesloten afdeling geplaatst omdat ze als wegloper wordt gezien. “Ik voelde me en misdadiger, een bad girl die iets vreselijks had gedaan en werd weggestopt. Het voelde alsof ik te vondeling werd gelegd. Een wees werd.” Debby gaat door met blowen en spijbelen. In een gesprek laat een begeleider doorschemeren dat haar ouders niet meer willen dat ze thuis komt wonen. Dit blijkt later een misverstand te zijn, maar voor Debby staat het vast: “dan hoef ik niet meer naar huis en doe ik het zelf wel.”
Op een gegeven moment moet Debby weg uit de crisisopvang. “Ik had aangifte gedaan omdat ik aangifte had gedaan van aanranding. In het weekend dat ik niet thuiskwam, lag ik voordat ik het wist met een van de oudere jongens op de bank te zoenen en ik voelde me aangerand. Verder is er niks gebeurd maar het ging wel over mijn grens. Er is niks gedaan met de aangifte, maar ik werd wel door die jongens bedreigd.”
Toffe tijd
Debby gaat weer een tijdje naar haar oma en oom in Borculo. “Ik zat daar de hele zomer maar viel echt in en gat. Het was daar doodstil. Ik deed niets anders dan schrijven, eten en roken. Toen gaf ik aan dat ik wel weer onder de mensen wilde zijn.” Ze komt in Utrecht terecht bij een crisiscentrum van Timon – “dat is christelijk trouwens, dat is wel grappig” – maar ook daar begint ze binnen een paar weken weer met blowen. “Het was wel een heel toffe tijd, je was samen met elkaar en deed leuke activiteiten.”
Vanwege het blowen wordt Debby geschorst. “Ik kreeg toen een brief van mijn vader at hij me niet zou ophalen want hij was het vertrouwen in mij verloren. Ik moest maar naar de sleeping inn.” Debby voelt zich opnieuw afgewezen. “Net toen ik daarheen zou gaan, haalde mijn oom, de broer van mijn vader, mij op. Die nacht -dit is een intiem detail – was mijn hele bed nat, zo had ik onder stress geleefd. Eindelijk voelde ik me zo veilig dat ik alles losliet.”
Blowen en uitgaan
Debby mag in Alkmaar blijven, maar al snel blijkt dat ze weer weg moet. “Mijn neef van dezelfde leeftijd had drugsproblemen.” Uiteindelijk komt ze in een leefgroepenhuis voor jonge kinderen in Hilversum. Ze is dan veertien jaar. Ze moet de tweede klas overdoen en weer in een nieuwe groep beginnen. Ook het blowen begint weer. “Ik merkte dat als ik dat niet deed, ik weinig mensen om mij heen had.” In de vierde klas stopt ze hier zelf mee, anders redt ze het niet op school.
Ze haalt haar examen en verhuist naar een kamertrainingscentrum waar ze leert om zelfstandig te worden. “Daar ging ik veel drinken. Als je dat niet doet, hoor je er niet bij. Iedere keer kwam ik op plekken waar ik dezelfde soort mensen ontmoette, die van blowen en uitgaan hielden.” Op haar achttiende gaat ze op zichzelf wonen in een studentenhuis in Bussum. “Ik ben keihard gaan werken in de zorg, veertig tot vijfenveertig uur per week. Dat kon ik alleen maar volhouden door in mijn vrije tijd en na de nachtdiensten te blowen. Op een gegeven moment hield ik het niet meer vol. Ik vertelde het mijn vader die zei: ‘Joh, je moet hulp gaan zoeken’.
Veel onveiligheid
Terwijl ze therapie krijgt bij Zon en Schild, krijgt Debby een relatie met een oudere man die zit in het circuit van dealen, blowen en drugsgebruik. “In die tijd begon ik met harddrugs.” Ze is dan negentien. Doordeweeks heeft ze therapie, in de weekenden thuis gebruikt ze. Ook woont ze half samen met haar vriend. “Hij had best wel losse handjes en er was veel onveiligheid. Op een gegeven moment wilde ik bij hem weg maar het was heel moeilijk.”
Als ze een- of tweeëntwintig is, zegt ze hem dat ze een tijdje bij een vriend gaat wonen. “Hij gooide me op bed, schreeuwde tegen me en bedreigde me. Toch ben ik gegaan.” In die periode feest Debby veel en zo ontmoet ze de vader van haar zoon. “Ik woonde op mezelf en had met twee mannen intimiteit.” Ze kan bij de vader van haar zoon gaan wonen in Hoorn. “Dat maakte me Spaans benauwd, want het was onbekend. Daarom ging ik terug naar mijn ex. Ondanks dat het niet veilig en gezond voor me was, was het toch het meest vertrouwde.” Op haar drieëntwintigste bevalt ze van haar kind.
DNA-test
Maar als haar zoon negen maanden is, kan ze alle spanningen niet meer aan. “Mijn zoon werd steeds stiller door alle ruzies in huis. Toen is mijn ex weggegaan en ben ik daar blijven wonen. De vader van mijn zoon kwam toen weer in beeld. Hij wilde wel eerst een DNA-test doen om zeker te weten dat hij echt de verwekker was.” Het is een verwarrende periode. Debby raakt in en burn-out. “Ik was heel bang om mijn zoon kwijt te raken, want ik voelde me niet stabiel en ik had niet een sterke familie om mij heen.” Er volgen rechtszaken, het is slopend. “De twee mannen spanden zelfs samen tegen mij.” In dat alles voelt Debby zich enorm alleen.
Het is de eerste keer dat ze haar getuigenis zo uitgebreid verteld. Ze merkt dat ze heel veel stukken mist. “Er zijn dingen blanco. Waarschijnlijk was het zo impactvol.”
Debby wil weg uit Nederland. Haar ouders zijn in tussentijd tot geloof gekomen. Ze heeft af en toe contact met hen. “Ik ben wel een paar keer meegeweest naar de kerk maar ik moest er niks van hebben, al was er een nummer dat mij veel troost gaf: ‘Heer, kom dichterbij’. Ook emigreren haar ouders naar Indonesië vanwege een droom die haar vader krijgt om voor kinderen te zorgen. “Dat is wel ironisch ja, dat ze wel voor andere kinderen zorgden maar niet voor mij.”
New age
Debby zit in een burn-out en krijgt ook de drang om naar Indonesië te gaan, haar ouders achterna. “Ik bleef zoeken naar hun liefde, naar veiligheid, naar een huis. Vanaf mijn dertiende liep ik al met die vragen: waar is mijn thuis? Waar is mijn plek?” Die vragen brengen haar naar de wereld van de new age. “Yoga, tantra, plantmedicijnen, ik heb van alles gedaan.” Ze coacht ook mensen spiritueel.
Ze rijdt in haar eentje naar Portugal, maar ze vereenzaamt er. “Ik kwam niet meer echt onder de mensen, ik deed niet meer mee met de gemeenschap en vond het echt heel moeilijk om vriendschappen te onderhouden. In de coronatijd werd ik op mezelf teruggeworpen. Ik kreeg ook corona en toen kwam Kundalini-yoga op mijn pad.” Kundalini wordt meestal beschreven als een slapende spirituele energie die door oefeningen, ademhaling, mediatie of mantra’s gewekt kan worden. “Ik beet me erin vast en heb ook de opleiding gedaan. Het leek goed te helpen, maar nu weet ik dat het veel schade heeft aangericht. Je zet veel deuren open voor het occulte. Het werd een soort religie, elke dag moest ik het doen voor dag en dauw en zonder kon ik eigenlijk niet.”
Jezusbeeld
Ook daarin loopt Debby vast. “Begin vorig jaar voelde ik een roep om naar de andere kant van de oceaan te gaan. Ik woonde toen helemaal in Portugal en liet daar mijn vaste huisje los en vertrok naar Mexico. De eerste weken waren er heerlijk, maar al snel merkte ik weer: ik kan niet meedoen. Ik zat vast in mezelf, kreeg last van mijn lichaam en werd ziek.
Na drie weken reisde ik naar Guatemala. In een klein bergstadje kreeg ik de ingeving om het kleinste kamertje te huren in een hostel. ‘s Morgens realiseerde ik mij dat ik op dat kamertje niet mijn yoga-oefeningen kon doen. Op zoek naar spirituele voeding voor die dag werd ik naar de kerk getrokken. Het was de tijd van Pasen, wat daar groots wordt gevierd, met een Jezusbeeld dat wordt rondgedragen door de straten. Ik zat een paar uur in de kerk, met Guatemalteekse vrouwen om me heen in traditionele kleding. Daar praatte ik met God en ik voelde me rustig. Ik moest huilen.”
De inkomsten van het online coachen lopen terug, er komen geen nieuwe klanten binnen. “Ik liep weer vast. Ik had geen geld meer, geen retourticket, nauwelijks geld voor de huur van de kamer en de boodschappen. Ik merkte dat mijn lijf het opgaf en ik raakte een beetje depressief. Toen ben ik echt op mijn knieën gegaan en riep ik God aan: ‘Wilt U me alstublieft helpen, ik weet het niet meer. Ik heb U nodig.”
Kattenoppas
Ze krijgt een ingeving om haar ouders weer te benaderen. “Ik had er al even geen contact mee, dat had ik verbroken. Ik wilde dat bijna niemand wist dat ik wegging uit Nederland. Ik sprak mijn ouders online. Mijn vader zei: ‘Ik denk dat het goed is dat je teruggaat naar Nederland.’ Ik vroeg me af hoe dat kon zonder inkomen. ‘God zal je leiden’, zei hij. Ik had nog geen idee wat dat betekende.”
Haar ouders betalen een ticket, vrienden helpen haar met donaties. Ze heeft geen huis, maar ze stuurt een berichtje in een groep op Facebook voor huisoppassers. Er waren net mensen in West-Friesland die een oppas zochten voor hun katten, want hun eigen oppas had net afgezegd.” In Muiden waar ze daarna terechtkomt, gaat ze naar een kerk. En er manifesteren boze geesten. “Ze zeiden: jouw tijd op aarde is klaar. Ik heb zelfs demonen in de spiegel gezien, vol zelfhaat en afwijzing. Ik geloofde wat ze zeiden. Ik dacht: als dit het is, dan is het dit en ik ben gaan slapen. En toen ik wakker werd dacht ik: ik ben erg nog!”
Als Debby dit met haar ouders deelt, zegt haar vader: ‘Dit is niet goed, je moet echt naar de kerk.’ Toen ben ik naar een protestantse kerk gegaan. Het voelde alsof ik weer een stap zette in de gemeenschap. Ik werd weer in de kudde geplaatst. Ik was de enige met bruin haar, de rest had grijze kapsels, maar toch dacht ik: hier moet ik zijn. De predikant sprak mij na de dienst aan en het was alsof God door hem heen sprak. Hij zei: ‘Het is tijd om door te gaan, om een baan te krijgen en een huis te hebben’. Dat maakte een diepe indruk.”
Echte vrijheid
Als ze een preek hoort over gaan en staan waar je wilt, of geld zoveel je wilt, maar is dat echte vrijheid, maakt dat gelukkig? “Ik kon ermee instemmen dat dat niet zo was. Op de een of andere manier maakte ik toen de keuze om echt christen te zijn. Ze doet belijdenis en Paul Visser begeleidt haar ook. “Ik had gesprekken met hem, die mij heel erg hebben geholpen om in het geloof te blijven. Het bood ook veiligheid in een periode waarin ik van plek naar plek ging, want je loopt heel onbeschermd rond.”
Er volgt een proces waarin God Debby’s karakter vormt. Tijdens een online periode van drie weken bidden en vasten van Frontrunners, gaat ze op haar knieën. “Ik zei: ‘Oké, have het Your way, want ik ben klaar met vluchten. Ik wil een eigen plek. Ik ben moe, kapot en kan zo niet meer doorgaan’. En toen ik dat losliet, het gezoek op Facebook naar een plekje, werd ik benaderd door iemand in Geldermalsen waar ik een tiny huisje heb. I love it. Het is zo mooi hoe God voorziet. Ik heb Hem echt leren kennen als een God die trouw is. Ik was volledig afhankelijk van hem.”
Debby groeit in geloof, maar als ze God een tijdje niet ervaart, gaat ze met heel haar hart bidden en vasten. “Ik wilde met heel mijn hart God weer vinden. Hij openbaarde toen dat ik me als slachtoffer opstelde en niet gehoorzaamde. Vervolgens zei Hij: ‘Je gaat vanavond naar Rhenen en daar laat je je dopen.’ Het bleek dat Presence Revival daar een samenkomst hield.” Bij Presence laat ze zich dopen. “He was een heel krachtige doop en de hele avond was ik natuurlijk in volle glorie.”
Ze heeft nog herstel bevrijding nodig en ontmoet door de leiding van de Heilige Geest Marien Wegeling in de Schuilplaats in Culemborg. “Hij werd nooit ingedeeld bij de infostand maar die dag toevallig wel. Ik vertelde hem vol vuur hoe ik de afgelopen tien maanden met Jezus wandelde, vertrouw op Zijn voorziening, volledig afhankelijk ben van de Heilige Geest en over de roeping voor de zending die ik heb. Hij zei: geweldig, ik ga even mijn boek halen, dat zal vast goed bij je aansluiten. Ik kreeg ‘Aan Vaders tafel’ en het raakte me zo. Bij alles wat ik las werd er iets geactiveerd en bevestigd van wat ik had ervaren in het afgelopen jaar toen ik volledig afhankelijk werd van Gods voorziening. Het voelde alsof ik werd stilgezet voor het aangezicht van God en alleen maar Zijn koestering en ervoer.”
Volledig bevrijd
Er volgt een periode van herstel bij healingrooms en Debby ontvangt bevrijding met hulp van Marien en zijn team. Ze wordt ook bevrijd van de slang die haar vasthoudt en van de pijn van afwijzing. “Iemand bij de sessie had een beeld dat ik een gehavend lammetje was dat werd gevonden door Jezus in de distels. Hij droeg het op Zijn schouder om het weer bij de kudde te voegen.” Debby vergeeft haar ouders en in enkele sessies wordt ze volledig bevrijd. “Het was heel intens. Generationeel trauma, seksuele onreinheid, hekserij; het werd duidelijk hoe het occulte vat op me had gehad. Ik besefte ineens hoeveel deuren ik had opengezet vanuit mijn verlangen om een antwoord te vinden op de vraag: waar is mijn thuis?”
Ze geeft nog een voorbeeld van Gods leiding. “Bijzonder is dat een vrouw uit het bevrijdingsteam al voor mij had gebeden in tongen toen ze mij op het scherm zag tijdens mijn doop in Rhenen! We kenden elkaar niet. En dat God dan precies haar gebruikt bij mijn bevrijding is weer een bevestiging van bovennatuurlijke voorziening en leiding.”
Debby ervaart dat God haar draagt, zoals een adelaar dat doet bij haar jong. Ze ontdekt dit in een visioen. “Jezus zei tegen mij dat Hij me zou leren vliegen. Ik vroeg: En wat als ik val? Op dat moment maakte ik een vrije val maar Hij kwam onder mij en ving mij zoals een adeaar dat doet die haar jong leert vliegen en het uit het nest gooit.” Ze wil anderen die Jezus nog niet kennen, bemoedigen: “Als je voelt: dit is het niet meer, ik sta op een kantelpunt, het wringt en schuurt en je wordt geroepen richting Jezus en de kerk: Ga! Durf te springen, want Jezus zegt: Kom maar. Al heb je maar een klein beetje geloof. Als je springt met Hem zal Hij je altijd opvangen. Je hoeft niet meer jezelf op te vangen. Wat ik altijd zocht in anderen, vind ik in Jezus.”
Het boek dat bijdroeg aan Debby’s herstel heet ‘Aan Vaders tafel – Getuigenissen van Goddelijke voorzieninig en bovennatuurlijke ontmoetingen’ van Marien Wegeling
