Voorgangers en andere christenen reageren met grote zorg en verontwaardiging op de mogelijkheid dat gezonde ongeboren kinderen van 22 en 23 weken worden geaborteerd. Zij noemen het een aantasting van de beschermwaardigheid van het leven, wijzen op de Bijbelse overtuiging dat ieder mens door God is gekend en gevormd, en roepen op tot bekering, gebed en liefdevolle begeleiding van ouders in nood. “Het hoort bij het fundament van een beschaving om oog te hebben voor het kwetsbare en zwakke.”
Priscilla Doctor, auteur en spreker: “Ik vind deze ontwikkeling zeer zorgwekkend! De Bijbel leert dat ieder mens naar Gods beeld is geschapen en dat God het leven al kent en vormt in de moederschoot (Psalm 139:13-16, Jeremia 1:5). Daarom geloof ik dat ook een ongeboren kind bescherming verdient! Dat het hier gaat om kinderen van 22 en 23 weken, die soms na de geboorte nog leven, maakt deze kwestie des te ingrijpender! Vanuit mijn geloof kan ik niet anders dan het leven als een gave van God zien, waarover wij niet naar eigen inzicht mogen beschikken. Tegelijk besef ik dat veel ouders in zeer moeilijke omstandigheden verkeren. Daarom pleit ik voor liefdevolle begeleiding, waarheid én barmhartigheid, zonder het beschermwaardige leven van het ongeboren kind uit het oog te verliezen.”
Ds. Alfred van de Weg, Pastor Victorkerk Apeldoorn en columnist: “Een uitspraak van Francis Schaeffer is: ‘Als je de Beminde liefhebt, heb je lief wat de Beminde gemaakt heeft.’ Dat liefhebben houdt ook in dat je leven beschermt en bewaakt. Dat je uitgaat van de gegevenheid, de waarde en het mysterie van het leven. Naast dat dit een christelijke overtuiging is, staan we ook in een lange levensbeschouwelijke traditie waarin het menselijk leven vanaf de conceptie hoog gewaardeerd wordt, waar individueel leven in zichzelf waardevol is. Dat botst met het dit voorstel. Het hoort bij het fundament van een beschaving om oog te hebben voor het kwetsbare en zwakke. Of dat nu geboren of ongeboren leven betreft. Het gaat om menselijkheid en moraal. Die willen we hooghouden. Het gaat ook om het mysterie van het leven. Laten wij hoeders van het leven blijven!”
Het gebeurt vaker dat deze kindjes dan nog leven als ze worden geboren. Wat ik me afvraag is: Wie houdt ze vast in hun laatste minuten of uren? Wie troost hen als ze huilen?”
Mirjam Cappon, oprichter van stichting Powerful Woman: “Ziekenhuizen hebben ervaring met het doden van ongeboren kinderen van deze leeftijd. Het is alleen schokkend dat ze nu ook kinderen gaan doden om een andere reden dan een medische reden. Het gebeurt vaker dat deze kindjes dan nog leven als ze worden geboren. Als een kind gewenst is, wordt het waarschijnlijk gekoesterd. Maar wat ik me afvraag bij deze kindjes: Wie houdt ze vast in hun laatste minuten of uren? Wie troost hen als ze huilen? Het idee dat ziekenhuizen, de plek waar je zorg verwacht voor moeder en kind, nu een plek wordt waar actief gezonde kinderen worden gedood, is gewoon onvoorstelbaar verschrikkelijk. Daarbij vind ik het net zo verschrikkelijk dat kinderen om een medische reden worden gedood. Een kind is een kind voor God en voor ons zou dat ook zo moeten zijn. U zult niet doden lijkt me een helder statement.”
Paul van der Boom, senior-voorganger Best Life Church: “Het is absoluut schandalig. Hoe krijgt iemand het in zijn hoofd een pasgeboren baby gewoon te laten doodgaan, terwijl het zo hard hulp nodig heeft? Wat zou God hiervan vinden? Dit is ongekend barbaars. Geen wonder dat het steeds slechter gaat met Nederland. Het wordt hoog tijd voor echte bekering. Alleen als er echte bekering en oprecht berouw is, is er hoop dat God ons land zal bezoeken en gaat herstellen (2 Kron.7:14). Laten we bidden voor opwekking en voor vele duizenden bekeringen. Dat de politiek hierdoor weer positief wordt beïnvloed en dat Gods principes van liefde en zorg voor het zwakke weer hersteld worden. Dat Nederland weer een mooi land wordt!”
Hans Maat, theoloog en oprichter LIFEschool: “De kern is voor mij dat christenen zich juist op dit punt helder moeten onderscheiden van de cultuur om ons heen. Al in de vroege kerk werd abortus gezien als het beëindigen van leven en daarom als een ernstige zonde. In een Griekse en Romeinse wereld waarin abortus voorkwam en maatschappelijk geaccepteerd kon zijn, kozen christenen bewust een andere weg: de weg van het leven. De Didache, een vroegkerkelijk geschrift uit de tweede eeuw, noemt abortus in het rijtje van zonden die mensen moesten belijden voordat zij gedoopt werden: geen kinderen doden. Juist daarom vind ik dat de kerk vandaag niet mag zwijgen. Voor mij geeft de Bijbel wel degelijk de morele overwegingen die nodig zijn om abortus af te wijzen, onder meer vanuit Psalm 139 en Genesis 9:6.
Ik vind ook dat we mensen hierin opnieuw moeten onderwijzen: in kerken, in jeugdgroepen, in gezinnen en in discipelschap. Jongeren en gemeenteleden moeten leren om moreel te oordelen op grond van de Schrift, anders laten we hen alleen met de waarden van de cultuur om hen heen. Wat ik zie, is dat veel predikanten en voorgangers dit soort thema’s voortdurend mijden. Het lijkt in kerken vaak niet gewenst om hierover te spreken; als je dit onderwerp vanaf de kansel bespreekt, is de kans groot dat je niet meer terug mag komen. Maar mensen moeten hierin onderwezen moeten worden, zodat ze begrijpen hoe ernstig abortus is in Gods ogen en ze zelf leren oordelen vanuit de Bijbel.
Ik bid regelmatig voor vrouwen bij wie een zwangerschap vroegtijdig is afgebroken — voor een deel door abortus. Wat ik daarbij zie, zijn vaak schuldgevoel, zelfveroordeling, afwijzing, gezondheidsproblemen, problemen rond baarmoeder of vruchtbaarheid en soms patronen van miskraam of vroegtijdige dood. Voor mij bevestigt dat hoe ernstig abortus is, maar ik zie ook dat vrouwen bevrijding en herstel vinden in Christus.”
