Twee jaar lang zat Marko samen met zijn vrouw in een religieuze groepering die zich presenteerde als Bijbels, maar achteraf kenmerken van een sekte bleek te hebben. De leider werd op subtiele wijze neergezet als de wederkomst van Jezus, ondersteund door overtuigende bijbelinterpretaties. Zelfs mensen met theologische scholing konden hierin meegaan. Dat zegt iets over hoe krachtig en misleidend zo’n systeem kan zijn. In een video vertelt hij over zijn ervaring.
“In die periode heb ik gezien hoe toewijding en misleiding hand in hand kunnen gaan. Mensen waren oprecht gepassioneerd, gaven intensief onderwijs en investeerden hun hele leven in wat zij geloofden dat de waarheid was. Juist dat maakt het achteraf zo verwarrend: het was niet allemaal “duidelijk fout”. Er zat veel waarheid verweven in iets wat uiteindelijk niet gezond bleek.
Nu, buiten die context, bezoek ik een reguliere kerk. Op papier is het een veilige en gezonde gemeenschap. Toch merk ik dat het voor mij moeilijk is om echt lid te worden. Dat heeft minder te maken met de kerk zelf, en meer met wat ik heb meegemaakt.
Weerstand
Een van de eerste spanningen die ik ervaar, is het idee van verplichting. In veel christelijke kringen wordt benadrukt dat je de samenkomsten niet moet verzuimen. Hoewel dat bijbels onderbouwd is, kan het voor iemand met mijn achtergrond voelen als druk. Soms heb ik juist behoefte aan rust, stilte en tijd alleen met God. Het idee dat ik me schuldig zou moeten voelen als ik een dienst oversla, roept weerstand op.
Daarnaast speelt belasting een rol. In de sekte was ik continu actief: lessen volgen, mensen spreken, bezig zijn met geloof. Dat tempo was uitputtend. Nu merk ik dat zelfs een kleine taak in een gezonde kerk al snel “te veel” voelt. Niet omdat het objectief zwaar is, maar omdat mijn grens anders ligt door wat ik heb meegemaakt.
Mijn leven draait nog steeds veel om geloof. Ik maak content, voer gesprekken, leer dagelijks bij. Daardoor voelt het soms alsof ik al “vol” zit. Er zijn momenten waarop ik juist afstand nodig heb van alles wat met geloof te maken heeft, om weer in stilte bij God te komen. Die balans zoeken is een proces.
Jezus kern
Ook het kiezen van een denominatie vind ik lastig. Ik heb verschillende stromingen verkend en zie in allemaal waarde, maar ook dingen waar ik moeite mee heb. Tegelijk wil ik voorkomen dat ik in een houding terechtkom waarin mijn “groep” beter is dan anderen. Voor mij blijft de kern het geloof in Jezus Christus — wie Hij is en wat Hij heeft gedaan.
Een pijnpunt dat ik niet kan negeren, is verbondenheid. In de sekte waren relaties intens en frequent. Toen ik eruit stapte, vielen die contacten vrijwel volledig weg. Dat heeft mijn vertrouwen geraakt. Nu merk ik dat ik soms denk: geven mensen om mij als persoon, of vooral als ik onderdeel ben van hun groep? Dat is geen beschuldiging, maar wel een eerlijke worsteling.
Daar komt nog iets bij: mijn vrijheid in wat ik doe. Ik spreek en interview mensen uit verschillende christelijke achtergronden. Ik wil ruimte houden om verhalen te delen, ook van mensen met wie ik het niet volledig eens ben. Als ik lid word van een specifieke kerk, ben ik bang dat die vrijheid beperkt wordt — expliciet of impliciet.
Betekent dit dat ik nooit lid wil worden van een kerk? Nee. Ik sta er open voor. Maar ik zit nog in een fase van herstel, waarin ruimte, eerlijkheid en vrijheid essentieel zijn. Misschien verandert dit in de toekomst.Wat ik wel belangrijk vind om te zeggen: geen enkele kerk is perfect.”
Bekijk de video:
