Na vijf intensieve jaren in het leiderschap van VIDA en een verhuizing van Kampen naar Wapenveld leek het voor Reint tijd om afstand te nemen van kerk bouwen. Maar de kerk als concept bleek moeilijk los te laten. Inmiddels organiseren hij en Stephanie inspirerende avonden rond kerk en community. De volgende bijeenkomst vindt plaats in een oud koetshuis op een landgoed in de omgeving.
„Dit is de derde keer dat we zo’n avond organiseren, de tweede keer samen”, vertelt Reint. „Vorig jaar verhuisden we van Kampen naar Wapenveld. Kort daarvoor stapten we uit het leidersteam van VIDA. Dat hebben we bewust vijf jaar gedaan – het is gezond dit voor een bepaalde tijd te doen. We zijn VIDA gestart met een aantal mensen, drie stellen. Later sloten meer mannen en vrouwen aan. Het was ontzettend leuk om na te denken over hoe je kerk kunt zijn in je eigen omgeving. Daarover willen we delen en doorpraten met de bezoekers.”
Volgens hem begon de zoektocht naar kerk-zijn in het begin van VIDA bij de essentie. „We wilden nadenken over welke vorm kerk kan hebben; hoe het een deel kan worden van ons leven, zonder direct uit te gaan van hoe een kerk er normaal gesproken uitziet. We gingen terug naar de basis om van daaruit opnieuw te bouwen. Al snel maakten we een manifest met zeven punten. Dat vormde een mooie basis, die ook ruimte gaf voor verdere ontwikkeling.”
Veiligheid en beweeglijkheid
„Centraal in onze zoektocht stond de vraag hoe een gezonde plek ontstaat – in structuur, cultuur en vorm”, zegt Reint. „Hoe creëren we een duurzame, levendige plek waar de kerk met elkaar optrekt? Tegelijkertijd wilden we het beweeglijk houden. Je zit al snel vast aan vormen of culturen die later moeilijk te veranderen zijn.” Hij ziet daarin een spanning die veel kerken herkennen. „Sommige elementen worden zo bepalend dat verandering lastig wordt. Bijvoorbeeld wanneer mensen op de payroll staan, een of twee gezichten het gezicht van de kerk zijn of dat een bepaalde groep al jaren de cultuur bepaalt. Daarom wilden we vooraf goed nadenken over een beweeglijke vorm. Kerk bouwen, zo’n plek creëren, vonden we bij VIDA ontzettend leuk. Sommige dingen binnen de kerk zijn intensief en lastig, maar juist het samen pionieren en ontdekken maakt het zo mooi.”
Twee verschillende geloofswegen
Reint en Stephanie vullen elkaar daarin aan. Juist hun verschillen zien ze als een kracht. Stephanie groeide op binnen een andere kerkelijke stroming en beleeft geloof op sommige punten anders dan haar man. „Stephanie zal eerder praten over de toepassing van Gods Woord in ons leven en de werking van de Heilige Geest”, zegt Reint. „Ik begin eerder bij Jezus, voor wie ik een enorme bewondering heb – en mijn fascinatie voor God als Schepper.” Reint omschrijft zichzelf als iemand die zijn geloof op een rauwe manier beleeft. „Soms mopper ik naar boven van onvrede, maar vaak ben ik verwonderd en dankbaar. Ik ben een denker en een dromer. Tegelijk ervaar ik een specifieke roeping om iets van Gods hemel zichtbaar te maken voor mensen, midden in het aardse leven.” Stephanie herkent de verschillen, maar ziet ook vooral de gezamenlijke basis. „We zijn er allebei van overtuigd dat we Jezus, de Geest en de Vader nodig hebben. Ook delen we een hart voor gerechtigheid en liefde voor mensen.”Dat beaamt Reint. „We zijn ook allebei enorm nieuwsgierig. We dagen elkaar uit om vragen te blijven stellen. Waarom doen we dingen zoals we ze doen? Kan het ook anders?”
Een periode zonder visie
Na het vertrek bij VIDA en de verhuizing volgde voor Reint een periode van zoeken. „Vijf jaar bouwen aan een geloofsfamilie, naast je werk, is best intens”, zegt hij „We namen afscheid van het leiderschap en gingen we verhuizen. Er ontstond een gat. Ik dacht eigenlijk: even niet meer de kerk. Kerk is ook maar een concept, er zijn nog meer inspirerende dingen.” Stephanie keek daar anders tegenaan. „Zij was hier al betrokken in Heerde en had zoiets van: we gaan gewoon verder.” Hier moesten ze elkaar echt weer in vinden. Voor Reint bleek het ingewikkeld: „Ik merkte dat ik mezelf tegenkwam. Ik miste Kampen, onze vrienden – we lieten veel los. Ook in mijn verdere weg met God was ik zoekende. Ik had op dat moment even geen visie meer, terwijl ik dat normaal gesproken wel heb. Uiteindelijk ontstond er weer ruimte en ook weer een gevoel van roeping. Was de kerk een mooi afgesloten hoofdstuk, of juist het begin van een nieuw hoofdstuk? Die vraag begon weer te kriebelen.”
Geen kerk, maar een beweging
De bijeenkomsten, zoals die op 18 juni, dragen de naam Bewegende Kerk. „Bewegende Kerk is geen kerk, maar wel een beweging van de Kerk”, zegt Reint nadrukkelijk. „Ik weet ook niet precies wat het in de toekomst wordt. Dat is hoe ik het liefst werk: kijken hoe iets zich ontwikkelt. We willen mensen enthousiasmeren en inspireren om samen te bouwen aan de kerk. We zien wel hoe God het verder wil gebruiken. De kerk is er niet vóór een bepaalde groep mensen; de kerk ís die groep. Het is de complete groep mensen die Jezus wil volgen. Daar zit ontzettend veel potentie in.”
De vorm moet de inhoud dienen
Tijdens de Bewegende Kerk-inspiratieavonden komen verschillende lagen van kerk-zijn en kerk-bouwen aan bod. „We gaan in op diverse zaken die je tegenkomt als je aan de kerk bouwt”, zegt Reint. „Waar kom je samen? In een huiskamer, een sporthal of ergens anders? Hoe bewaak je de cultuur? Hoe zorg je ervoor dat niet automatisch de meerderheid bepaalt wat de sfeer wordt? Als je hier vooraf goed over nadenkt, kun je een mooie basis creëren.”
Leiderschap speelt daarin volgens hem een belangrijke rol, maar zonder controlezucht. „Wel leiderschap, maar ook vrijheid en eigenaarschap. De vorm is belangrijk, maar moet altijd dienend zijn aan de inhoud.” Over die inhoud bestaat voor hem weinig twijfel. „Jezus staat centraal. De Heilige Geest moet alle ruimte krijgen. Dat zijn voor ons non-negotiables. Over sommige dingen hoef je niet eindeloos te discussiëren.”
Veel andere aspecten van kerk-zijn mogen volgens hem juist wel ter discussie staan. „We hebben in de kerk door de jaren heen veel vormen ontwikkeld die bijdragen aan groei en community. Maar er zijn ook vormen die misschien niet meer werken of niet meer aansluiten bij deze tijd. Daar mogen we best opnieuw naar kijken.”
‘Kerk moet ook gewoon leuk zijn’
De volgende bijeenkomst vindt plaats in een oud koetshuis op een landgoed aan het bos. „Een mooie, inspirerende ruimte”, noemt Reint het. „Een soort bovenkamer.” De keuze voor zo’n plek is bewus: „Kerk zijn en samen nadenken over geloof moet ook gewoon leuk zijn”, zegt hij. „Dat klinkt misschien afgezaagd, maar we zien vaak dat kerk zijn zwaar wordt. Mensen raken burn-out na jarenlang dezelfde taak uit te voeren en lopen soms zelfs vast in hun geloof. Dat staat ver af van de bedoeling. We hebben nieuwe ideeën, nieuwe energie en nieuwe inspiratie nodig. Juist dan ontdekken mensen vaak opnieuw iets van wie God is en hoe Hij werkt.”
Water in plaats van een hek
Aan het einde vat Reint zijn visie samen met een beeldspraak over schapen. „Je kunt schapen bij elkaar houden met een hek eromheen”, zegt hij. „Maar je kunt ook een kuil graven en die vullen met water. Dan blijven de schapen ook bij elkaar. Dat water is Jezus.” Volgens Reint ligt daarin de sleutel. „Zolang Hij centraal staat, blijft er ruimte voor beweging. Dan hoef je niet alles dicht te timmeren met regels of structuren, maar mag er ruimte zijn om samen te ontdekken hoe kerk-zijn eruitziet.”
