Ronald en Priscilla Lakhichand zijn onlangs ingezegend in hun nieuwe gemeente, GODcentre Voorschoten. Ze zijn net een jaar terug van Bonaire, waar Ronald het justitiepastoraat heeft opgebouwd. “Wat is het koud in Nederland, niet alleen qua klimaat. Maar we zien ook dat God aan het werk is.”
Met hun drie kinderen van twaalf, tien en acht wonen Ronald en Priscilla sinds een jaar in Rotterdam. “We hebben de nodige uitdagingen gehad tijdens onze remigratie. Een huisje kopen, erin trekken, ‘landen’ met ons gezinnetje in Nederland. Uiteindelijk hadden we weer tijd voor een nieuwe bediening en kwam GODcentre Voorschoten op ons pad. Sinds we in de bediening zitten – van een radiobediening, jeugdwerk, church planting, voorgangerschap tot gevangenispastoraat – hebben we altijd een tussenjaar gehad, dat is heel fijn. Er was tijd om te herpositioneren voor datgene wat God door ons wil doen.”
Eerder sticht het gezin een kerk in Rijswijk. Ronald is al langere tijd werkzaam voor de Dienst Geestelijke Verzorging (DGV) van Justitie en hij wordt uitgezonden om het justitiepastoraat op Bonaire op te bouwen. “Er was daar geen geestelijke verzorging, iets waar gedetineerden wel recht op hebben. Er was iemand nodig die een bruggenbouwer is en de bediening snapt. Samen met een collega heb ik het justitiepastoraat op mogen zetten.”
Veel levens zijn veranderd in de gevangenis, zag Ronald. “Van moordenaars tot drugsdealers. Er was een persoon uit Venezuela die was binnengebracht vanwege smokkel. Het was een grote vangst en zijn boot zat vol drugs toen hij werd gepakt, net een Netflix-verhaal. Toen hij de kerkzaal binnenkwam waren we aan het bidden. Ineens zakte hij door zijn knieën op de grond en begon ter plekke te huilen. Hij gaf op dat moment zijn leven aan Jezus. Ik had nog geen woord gepredikt. Het was een hele bijzondere ervaring om iemand die van zover kwam, de Heer te zien aannemen.”
“Een ander die een bekend persoon heeft doodgeschoten op het eiland, is zo veranderd sinds hij de Heer heeft aangenomen. Hij heeft een heel mooi verhaal en zijn boek kan elk moment uitkomen. Ik weet zeker dat het een bestseller wordt.” De getuigenissen raken Ronald. “Het is het grootste wonder om te zien hoe iemand veranderd en in de gevangenis vrijheid ontvangt. Dat klinkt raar, want het lijkt tegenstrijdig. Maar vrijheid is geen geografisch feit, maar een hartsgesteldheid, een geestelijke staat.” Het gezin begon ook thuis te bidden. “Er deden steeds meer mensen mee en zo is daar op wonderlijke wijze ook een gemeente uit voortgekomen.”
Roep vanuit Nederland
Na een kleine drie jaar op het eiland gewerkt te hebben, kwam de roep vanuit Nederland. “Natuurlijk wil je zo lang mogelijk blijven, maar in de gevangenis in Alphen aan den Rijn en later Scheveningen, zat men al te wachten.” Ronald is er nu justitiepredikant.
Er volgt een transitie naar Nederland. “Dat is weer even wennen, want emigreren is wennen, maar remigreren evengoed. Daarnaast is Nederland anders dan toen we het achterlieten. Het is koud, niet alleen temperatuurgewijs, maar ook in heel veel andere opzichten. Het kan ook zijn dat we zelf veranderd zijn of dat we kijken met een afwijkende bril. De gevangenissen zitten overvol, de speciale instellingen zitten vol, de GGZ zit vol. Vol met mensen die je met heel veel respect en liefde wilt behandelen, terwijl je op hetzelfde moment je hart vasthoudt als ze weer teruggaan naar de samenleving. Daarom is herstelgericht werken zo belangrijk.”
Schroef ingeslikt
Ronald merkt dat er vaak weinig eer is voor gezagsdragers en personeel. “Gisteren maakte ik bijvoorbeeld mee dat iemand flink tekeer ging en zodanig tegen de deur trapte dat er een schroef losschoot. Die stak hij zo in zijn mond en slikte hem in. Dat is de nood die er is, het is ongekend vind ik zelf.” Voor de kinderen van Ronald en Priscilla is het ook wennen op een Nederlandse school. ‘Er wordt zoveel gescholden, zeggen ze bijvoorbeeld. Het is een harde landing hier. “Wat is het koud, koud geworden. Ook de kerken, het klimaat. Er is zoveel nodig om de zaak weer aan te vuren en op te warmen. Er is zo’n noodzaak voor het evangelie, zowel binnen de gevangenissen als in kerken en op straat. Ik geloof wel dat dat steeds meer gezien wordt en dat God echt bezig is in Nederland.” Hij ziet bijvoorbeeld ook dat in ons land veel mensen in de gevangenis tot geloof komen. “Overal waar het evangelie wordt gebracht zie je mensen veranderen. Je ziet dat mensen het leven weer zien zitten, dat is nog het grootste wonder. Mensen gaan het licht weer zien.”
Teamministry met Priscilla
Vanaf het begin werken Ronald en Priscilla samen in de bediening. “We hebben echt een teamministry. Justitie doe ik alleen, maar de kerk doen we samen. We hebben een radiobediening gehad, gewerkt met jeugd, kerken gesticht, voorganger geweest; we hebben echt alles samen gedaan. Binnen kerken zeggen mensen wel: we geloven in de bediening van de vrouw, maar als je er bent als man, dan kijken ze toch stiekem naar jou. We proberen echt zo te bouwen, dat als ik elders spreek of aan het werk ben, Priscilla er is om de gemeente te leiden. Zij spreekt en doet dan alles. Daarin zijn we echt gelijken.”
Hoe is het stel bij GODcenre Voorschoten terecht gekomen? “Toen ik terug was in Nederland, ben ik benaderd door een aantal mensen en kerken. Ik hoorde ook over de gemeente Voorschoten, die toen zonder voorganger zat. Dat was best een turbulente tijd voor de gemeente. Een apostolisch team is aan de slag gegaan en de gemeente bleef groeien. Een apostolisch team is aan de slag gegaan en heeft William Boné als interim-voorganger benoemd, met de opdracht om een nieuwe voorganger aan te stellen. Ik was net vier dagen geland, toen hij me uitnodigde op de koffie. We zouden elkaar ontmoeten en bijkletsen, maar ik begon te zweten want hij vroeg mij ineens: ‘Zou je biddend willen onderzoeken of jullie niet degenen zijn die GODcentre verder moeten leiden?’ William zei later dat het echt de Heilige Geest was, want hij zou het zelf nooit zo vragen, maar hij ervoer echt dat hij het moest doen op dat moment.”
Biddend stappen zetten
“Ik nam de vraag serieus. Ik weet wat commitment is, ken de zwaarte van de bediening, ik neem het niet lichtjes op.” Ronald en zijn vrouw bidden ervoor en spreken erover. Vele koffiemomentjes, meetings met oudsten, met het kader, met de gemeenteleden later, zitten ze zonder dat ze het eigenlijk doorhebben in een soort traject. “Er was zoveel vrede en rust, dat is voor ons ook een indicator voor of iets van God is of niet. Natuurlijk zetten we elke stap biddend. Vaak bevestigt God ons Zijn wil door dromen. We kregen weer een aantal dromen waarvan we echt wisten dat die van de Heer waren.
Als een transitie verloopt met eer, dan is dat een zegen voor het Koninkrijk. We zagen dat ook de leiders allemaal het belang van het Koninkrijk en de gemeente voorop stellen. Van zowel de leiders als de gemeente hebben we een hart gezien dat wil dienen en dat een diep verlangen heeft om vooruit te gaan. Soms gaat een overdracht moeilijk, als mensen hun eigen belangen voorop stellen. Maar dat was hier niet het geval, dat is echt een supermooi getuigenis.”
De nieuwe bediening leidt mogelijk tot een nieuwe verhuizing. Daar zien Ronald en Priscilla niet tegenop. “Zowel wij als de kinderen zijn behoorlijk flexibel geworden door de verschillende dingen die we hebben gedaan.”
Ronald en Priscilla hebben zich voorgenomen om het eerste jaar in GODcentre Voorschoten te besteden aan het leren kennen van de mensen en om zichzelf tijd te geven om te landen. “Ik geloof sterk in een familie zijn. Dat heeft tijd nodig. We willen de teams weer klaarmaken, ondersteunen en helpen om een krachtig apostolisch huis te bouwen; een plek waar mensen tot geloof komen en waar de Heilige Geest mag bewegen. We gaan kijken hoe God mensen bevestigt en in hun kracht zet en willen eruit halen wat erin zit.
Bekijk de inzegeningsdienst
