Tabitha voor Waarheid, zoals ze bekendstaat onder haar vele volgers, was kritisch in coronatijd. Maar toen ze haar zorgen en vragen over Israël en Gaza online ging delen, kreeg ze te maken met haat en bedreigingen. Ze vroeg zich af waarom het niet mogelijk leek om in gesprek te gaan over Israël. Toen ze de kans kreeg om met een groep naar Israël te reizen, zei ze ja. “Ondanks alle pijn en haat, lééft het volk Israël.”
Als we haar spreken is ze net terug uit Israël. Haar hoofd loopt over van alle verhalen en ervaringen. Verhalen over gezinnen die op 7 oktober twaalf uur lang in hun saferoom bleven. Verhalen over jonge IDF-soldaten, jongens en meisjes vanaf achttien jaar, die hun leven op het spel zetten om hun land te verdedigen. Verhalen over ouders die hun kinderen verloren. Elke inwoner van Israël heeft een verhaal, want iedereen kent iemand die is omgekomen op of na de aanslagen op 7 oktober. Het valt niet mee om die verhalen over te brengen, merkt Tabitha.
“De afgelopen dagen heb ik kennisgemaakt met een vorm van demonisch kwaad die ik nog niet kende. Ik probeer de boodschap naar huis af en toe over te brengen, maar ik hoor mezelf alleen maar zeggen dat het zo gruwelijk is, dat ik niet weet waar te beginnen”, deelt ze op haar Instapagina. En dan is ze alleen nog maar buitenstaander, realiseert ze zich. Niet de moeder van die achttienjarige knul die wordt opgeroepen zijn land te verdedigen, niet de vrouw die opdracht kreeg de zwaar verminkte lichamen ritueel te verzorgen, niet de vrouw die zich afvraagt of haar man terugkomt uit de strijd, niet het negentienjarige meisje dat de dood in de ogen keek en zoveel vrienden en vriendinnen moest begraven.
Verwoesting zichtbaar
Tabitha zag de muur van verbrande autowrakken, voertuigen die op 7 oktober zijn verwoest. En de herdenkingsplek op de plaats van het Nova Festival, dat ook werd overvallen. Ze bezocht kibboets Be’eri, een plek waar voornamelijk vreseactivisten leefden die samenwerkten met en hulp boden aan vele Gazanen. Meer dan honderdertig mensen – dat is tien procent van de gemeenschap – op brute wijze werd vermoord en tweeëndertig mensen werden gegijzeld. De verwoesting is nog zichtbaar. Op de beschadigde woningen hangen foto’s van de mensen die vermoord werden. Het is bijna niet te bevatten wat er is aangericht in het land.
Ze ontmoette Isha die het allemaal heeft gezien. “Verbrande lichamen, onthoofde lichamen, verkrachte lichamen, vermoorde kinderen, verkoolde kinderen. Lichamen van vrouwen die hun gezicht beschermen door hun gekruiste armen voor zich te houden terwijl ze van dichtbij werden neergeschoten”, schreef ze tijdens de reis. Isha hielp als vrijwilliger mee met de voorbereidingen van een de traditioneel Joodse begrafenissen. Hierbij zijn twee zaken belangrijk: het tonen van respect voor een dode en de rituele reiniging van het lichaam en het aankleden ervan voor de begrafenis. “Omdat deze mensen waren vermoord door de moorddadige Hamas, alleen omdat ze Joods waren, voerden ze geen rituele reiniging op hen uit. Iedereen die op deze manier is gestorven, wordt al als rein beschouwd. Ze zijn immers voor “Kiddush HaSjem” gestorven. Maar een rituele, respectvolle voorbereiding was wel van belang. De lichamen worden niet zomaar in hun lijkzakken in de grond gelegd.”
Laatste omhelzing
“Mannen bereidden mannen voor en vrouwen bereidden vrouwen voor. Ze werden allemaal gewikkeld in traditionele linnen lijkwaden. De slachtoffers kregen als het ware hun laatste omhelzing van levende engelen voordat ze begraven werden. Isha en de andere vrijwilligers spraken elke overledene met hun naam aan – wat het heel specifiek en persoonlijk maakte – in een poging troost te bieden aan hun Neshamot/zielen en een laatste zorg voor hun arme lichamen die zoveel hadden doorstaan.”
Isha vertelde aan Tabitha: ‘Ik voel me zeer bevoorrecht dat ik aan deze voorbereidingen heb mogen deelnemen, hoe zwaar het ook was. Allereerst om deze lieve vrouwen en kinderen de laatste omhelzing van Am Israel (het volk van Israël) te hebben kunnen geven voordat ze door hun dierbaren begraven werden. En ten tweede, maar niet minder belangrijk, om een levende ooggetuige te zijn van de hartverscheurende nazistische wreedheden die door de monsters van Hamas zijn begaan. Ik realiseer me dat dat echt belangrijk is, want – hoe ongelooflijk het ook mag klinken – er waren zelfs toen al mensen die ontkenden dat het ooit was gebeurd.’ Haar verhaal raakte Tabitha diep: “Iedere dag mocht zij rond de twintig lichamen, stoffelijk overschotten en ja ook verkoolde lichaampjes – ze liet me de afmetingen zien met haar twee handen – een laatste eer bewijzen.”
Ariels graf
Op een militaire begraafplaats had Tabitha een andere ontmoeting, van hart tot hart, zoals zij het omschrijft. “Ik zag een man met tranen op zijn wangen. Uit respect knikte ik naar hem, maar ik zocht geen oogcontact, want het laatste wat je wilt, is overkomen als een ramptoerist. Maar hij pakte mijn arm vast en vroeg of ik mee wilde komen. Hij wilde heel graag het graf van zijn zoon Ariel laten zien. Hij was negentien en getrouwd toen hij sneuvelde in Libanon. Op zijn graf was een QR-code naar een website waarop beschreven is hoe hij in het leven stond. Hij was heel positief, altijd vrolijk en hij hield van ieder mens. ‘Doe goed aan iedereen’, was zijn levensmotto. ‘Geef dingen beter terug dan je ze hebt ontvangen.’, gaf hij mensen mee. Om zijn herinnering levend te houden, brengt zijn vrouw, die op haar negentiende weduwe werd, iedere vrijdag bloemen naar de gaven van gevallen soldaten. Ook deelt ze bloemen uit aan het front, om de veelal jonge soldaten te bemoedigen.”
Tabitha legt uit waarom zij met de groep in Israël waren. “We vertelden dat wij echte verhalen wilden delen, omdat de media in Nederland dit niet doen. Dat vond hij heel bijzonder, hij was er heel dankbaar voor. Hij kon niet heel goed Engels. Daarom belde hij zijn vrouw, zij vertaalde het gesprek. Beide ouders waren heel emotioneel toen we vertelden dat we zouden zorgen dat de naam van hun zoon in Nederland gehoord zou worden en zijn verhaal verteld.”
Openheid en warmte
Wat haar raakte is de openheid en warmte in het contact. “Ik voelde me een beetje nederig toen ik het verdriet van de vader zag, maar hij klampte mij juist aan en het leek hem te helpen dat hij zijn verhaal kon doen. Hij stond er voor open om getroost te worden. Je kunt zoveel voor iemand betekenen, dat merkten we tijdens praktisch alle ontmoetingen. De basis is verbinding, iemand zien, het leed erkennen, een knuffel geven.”
Ondanks al het verdriet is er ook blijdschap, merkte Tabitha tijdens haar reis. Het leven wordt er gevierd. Er is veerkracht. Er wordt gedanst. Iedereen heeft iemand verloren, een familielid of een vriend. Het is een collectief trauma. Tegelijkertijd, en dat heeft me heel erg geraakt, merk je dat het volk Israël leeft. We hebben heel heftige dingen gezien. En dan loop je ’s avonds door Jeruzalem en dan zie je eenheid, saamhorigheid. Kinderen, jongeren, volwassenen. Iedereen viert het leven. Een lieve Joodse dame die ze enkele uren kende, zei toen we met zijn allen op een terras wat gingen drinken, dat het leek alsof we elkaar al jaren kennen. Juist vanwege zoveel haat, wat eigenlijk tot norm is verworden, komt liefde des te dieper binnen. Dat ervoer ik ook. Ik heb nog regelmatig contact met deze vrouw.”
Toeristische route
Ze is gelovig opgevoed. “Ik heb er vrij weinig mee gedaan, ook vanuit een stukje rebellie en boosheid. Maar in de coronaperiode kwam het terug. Ik moest heel erg denken aan het merkteken van het beest. Dat is nog niet aan de orde, maar het is, mijns inziens, wel een gedragsexperiment en de opmaat naar een controlesysteem. Mijn interesse in de Bijbel groeide weer en nu met Israël nog veel meer. Het is denk ik een geestelijk iets, waarvoor je je geestelijke bril op moet zeten.
Ik ben nog steeds op een soort zoektocht en ik neem de toeristische route, waarbij ik het mooi vind om mensen daar in mee te nemen. Als ik zou zeggen: ‘Zo is het’, zou ik een evangelist worden. Daar ageerde ik zelf vroeger heel erg tegen. Nu blijft het een beetje in het midden, dan haken mensen eerder aan. Ik probeer me altijd en vooral op feiten te baseren, maar kan niet ontkennen dat de Bijbel actueler is dan de gemiddelde krant van vandaag. Uiteindelijk zal iedereen zich tegen Israël keren staat erin beschreven. Kijk maar om je heen. Het is voor mij een bevestiging dat de Bijbel klopt. Dat geeft geen angst, maar eerder de zekerheid dat het uiteindelijk goed gaat komen, dat er hoop is.”
Op social media en online is Tabitha van Wieren — ook bekend als Tabitha voor Waarheid — vooral actief als schrijver en opiniemaker. In coronatijd schreef zij het boek ‘Woont hier dat rare wijf?’ Ze deelt content om mensen aan het denken te zetten. Wat Tabitha nog kwijt wil: “Regel die reis naar Israël!”Binnenkort organiseert ze ook drie avonden om de verhalen uit Israël te delen. Kijk voor meer info op haar Instagam-pagina
