Het is nu iets meer dan een jaar geleden dat de zestienjarige Yoran Krol vermist raakte. Ondanks dat er grootschalig naar hem gezocht werd, leverden zoekacties niets op. Hoe ga je hier als familie mee om? De vader van Yoran, Daniël Krol, vertelde zondagavond in een interview op Radio NPO 1 over de vermissing van zijn zoon, hoe ze er als gezin mee overweg gaan en hoe het geloof hen kracht geeft in deze periode.
“Ik vind het heel fijn om over Yoran te praten. Hoe vaker zijn naam genoemd wordt, hoe liever het mij is”, vertelt Daniël. “Het houdt in mijn leven de herinneringen aan Yoran ook open. We zijn in een gelukkige positie dat we een hoop van zijn vrienden nog ontmoeten. Zij maken Yoran ook completer in mijn beeld dan dat hij ooit geweest is, dus ik vind het heel mooi om over hem te praten.
Hij had een open, vriendelijke blik de wereld in. Als hij een kamer binnenkwam, zag hij altijd de personen die er waren. We hoorden later van vrienden en klasgenoten: ‘Bij Yoran had ik het gevoel dat hij me altijd zag en dat hij altijd naar me luisterde’. Dus hij was een vriend van velen. Hij keek vrolijk de wereld in en was barstensvol met plannen. Van een 3D-printer tot zelf computers maken, zeilboten kopen en noem het maar op. Hij was altijd bezig.”
Vermist
“De dag dat hij vermist raakte, waren wij aan het zoeken, want hij kwam niet thuis van waar hij vandaan zou komen. Ik kreeg een belletje van mensen die zijn fiets hadden gezien. Je durft het niet te geloven, maar ik ben toch naar de Merwedebrug toegefietst. Dan zie je dat het zijn fiets is en dan stort je wereld in.
Yoran hoefde niet over de Merwedebrug van waar hij vandaan kwam. Dus dat zijn fiets daar stond… Dan weet je meteen dat er iets ergs is. Het was een gekke route. Het was van de route af zelfs. Je weet meteen dat er iets heel ernstigs is en je houdt er ook meteen rekening mee dat hij te water is gekomen.”
Hoop
Er is altijd nog een beetje hoop, alleen ik weet ook dat het heel moeilijk is. Ik dacht in de eerste week na de vermissing: ik kan dit alleen maar afsluiten als zijn lichaam ook gevonden wordt. Mijn vrouw en ik begonnen op een gegeven moment te lezen over: wat is rouw en hoe ga je daarmee overweg?
Toen lazen wij een stukje in een boek van Manu Keirse en hij schrijft: ‘Rouwen is niet een plekje geven, maar rouwen is iemand op een andere manier leren vasthouden’. Toen dacht ik: als dat rouwen is, dan kan ik dat ook zonder lichaam, hoe moeilijk dat ook is. En wat het is, daar kan je niet woorden aan geven.
Ik kom ’s ochtends als eerste beneden en iedere keer wanneer ik de deur opendoe, is er toch iets in mijn achterhoofd dat denkt: zal Yoran op de bank zitten? Ik weet dat het niet zo is, maar het gebeurt gewoon.”
Herdenkingsbijeenkomst
“De herdenkingsbijeenkomst afgelopen week op Yoran’s school was heel indrukwekkend. Er waren verschillende leraren en vrienden van Yoran bij. Er waren leraren die wat deelden over Yoran en vrienden die wat deelden. Het is mooi om dan samen te zijn, omdat zijn naam dan ook genoemd wordt. Herinneringen komen boven. Je hebt het met elkaar ook over: wat is dit voor een jaar voor jullie geweest? Waar ben je als jonge tiener van 15-16 doorheen gegaan?
Er was gevraagd of ik daar ook iets kon zeggen. Dat heb ik ook gedaan. In februari vorig jaar hebben we ook een herdenkingsdienst georganiseerd voor Yoran, anderhalve maand na de vermissing. Toen hebben we het gehad over vriendschap, omdat Joran een vriend van velen was en veel over had voor zijn vrienden. Hij noemde Jezus ook zijn Vriend. Je snapt dan niet dat zoiets gebeurt. Maar vriendschap is een thema, dus we hebben het over vriendschap gehad.
Juist op zo’n moment dat kerst eraan kwam en de gezelligheid en je voelt je misschien niet gezellig, zei ik dat ik hoop dat er een vriend is die zijn arm om je schouder heen slaat en misschien, als jij al zover bent, dat jij jouw arm om iemand anders heen kunt slaan.”
Troost
“Al je emoties gaan wel door elkaar heen. Ik heb na Yoran’s vermissing flink tegen Gods troon geschopt, zeg maar. Ik heb Hem alle vragen gesteld die ik maar kon verzinnen: hoe heeft dit kunnen gebeuren en waar was U op dat moment? Had U dit niet tegen kunnen houden?
Soms voor je gevoel komen er wel antwoorden. Maar het belangrijkste dat ik eigenlijk geleerd heb, is dat God tegen me zei: ‘Kom maar met je vragen en kom maar met je boosheid, want Ik ben er niet bang van. Sterker nog: als jij huilt, huil Ik met jou mee’. Dat is een enorme troost geweest voor ons als gezin en voor mij persoonlijk, om je dat te realiseren en dat te leren.”
Via een pagina op Instagram getuigt de familie van Yoran van de hoop en de kracht die het geloof hen geeft midden in de rouw. Ze willen daarmee ook de bekendheid rondom rouw (wat is rouw, waarom rouw je, hoe kun je rouwen, hoe kun je iemand bijstaan in rouw) vergroten door er open en
eerlijk over te delen. Klik hier om hun pagina op Instagram te bekijken.
Bekijk hier het interview op Radio NPO 1 terug:
