Veronique ter Veer-Ziellemans was lang op zoek naar de betekenis van het leven. Ze zocht het in prestaties, in goede vriendschappen, veel voor anderen doen, maar ook in uitgaan, drank en de grappigste willen zijn. Toch vindt ze nergens vervulling in. Totdat een teamgenoot van voetbal haar meevraagt naar de kerk.
“Ik wilde overal de beste in zijn. In sport, want ik dacht dat ik me dan goed zou voelen. En op school, want als ik goede cijfers haalde, dan zouden mijn ouders trots op me zijn of kon ik mezelf slim genoeg vinden. Maar aan het eind van de dag kwam ik weer terug bij de vraag: wat doe ik hier nu echt? Ook liep ik heel erg tegen de dagelijkse sleur aan. Bestaat het leven nu echt alleen uit werken, eten, slapen en twee dagen weekend? Ik dacht: als dit is wat het leven inhoudt, dan hoef ik dat niet te leven. Als ik hiervoor geboren ben, dan had ik er liever niet willen zijn. Van daaruit kwam ik in een depressie.”
Veronique ging door haar depressie minder ondernemen. “Ik zat steeds vaker in mijn eentje thuis en op een gegeven moment kwam ik mijn bed helemaal niet meer uit. En de dingen die ik nog wel deed, voelden heel zwaar. Op zo’n moment is de enige die invloed op je heeft, jezelf, omdat ik niemand meer zag of sprak. Het enige wat ik hoorde waren negatieve gedachtes, er was niemand die mij een ander inzicht kon geven.”
Wens om niet te leven
Ondanks dat Veronique de waarde van het leven niet inziet, heeft ze nooit geprobeerd om er echt mee te stoppen. “Ik dacht wel na over hoe ik er een einde aan kon maken, maar het enige wat me er steeds van weerhield, is dat ik mijn moeder huilend voor me zag op mijn begrafenis. Dat is de reden dat ik nooit iets heb gedaan, maar de wens was er wel. Als ik onderweg was, kon ik wel denken: Ik hoop dat ik een ongeluk krijg, dan hoef ik er zelf geen einde aan te maken.”
Haar omgeving begrijpt niet zo goed wat Veronique doormaakt. Mijn ouders begrepen niet zo goed wat een depressie inhield. Zij zeiden: ga wat meer leuke dingen doen, spreek vaker met vrienden af. Mijn moeder zei heel vaak: ‘Ik wil je heel graag helpen, maar ik weet niet hoe.’ Dat wist ik zelf op dat moment ook niet, dus ik kwam niet verder.”
Het was ook nog de coronaperiode, vertelt Veronique. “Ik was daardoor nog vaker thuis.” Urenlang scrollt ze op Instagram. “Op een gegeven moment kwam ik een soort quote tegen in een post en daar stond in het Engels: ‘God ziet je tranen en Hij weet waar je doorheen gaat’. Toen ik dat las, dacht ik: wow, er is in ieder geval iemand die begrijpt waar dit vandaan komt. Want ik had niet iets heftigs meegemaakt, er was niemand overleden, ik had alles: een goede studie, voetbal, allebei mijn ouders zijn er nog. Niemand snapte waarom ik depressief was. Toen ik die quote las, voelde ik me heel erg begrepen. Er is tenminste een persoon die ik niets uit hoef te leggen.”
Post op Instagram
Veronique is niet met het geloof bezig en ook niet gelovig opgevoed. “Ik stond er heel even bij stil, likete de post en ging verder met scrollen. Maar als je iets je liket op insta, krijg je soortgelijke posts, dus de volgende dag las ik nog zo’n post.” Ze gaat vaker bemoedigende quotes opzoeken over God. “Ik merkte dat ik er heel erg rustig van werd en dat ik me begrepen voelde.”
Op een keer deelt ze zo’n quote in haar story op Instagram en daar reageert een teamgenootje van de voetbalclub waar ze bij speelden, op: Eloïse Kooij. Ze schreef: ‘Ik wist niet dat je met het geloof bezig was.’ Ze vertelde toen dat zij al jaren naar de kerk ging. Van voetbal wist ze een beetje van mijn situatie en ze vroeg: ‘Vind je het misschien leuk om een keer mee te gaan?’ Ik dacht toen: Wat ik nu doe, medicatie, therapie, naar de psycholoog en thuiszitten, werkt allemaal niet. Ik heb geen idee wat ik in de kerk moet doen of wat ik ervan moet verwachten, maar ik ga wel gewoon en dan zie ik het wel.”
“Ik werd in de gemeente Best Life Church in Utrecht heel mooi opgevangen door mijn teamgenoot Eloïse, en door anderen die me niet kenden, heel hartelijk begroet. Het viel me op dat iedereen heel lief en vriendelijk was, dat het echt een community was. De dienst zelf was heel mooi om te horen, maar er gebeurde bij mij van binnen nog niet zo heel veel. Maar toen ik de voorgangers had verteld over mijn depressie en ze voor me baden, moest ik heel hard huilen. Ik voelde dat het een ontlading was, niet van verdriet, maar van Gods warmte die over mij heenkwam en Zijn rust daarin. Het was alsof Hij tegen mij zei: ‘Ik zie je en begrijp je. We gaan hier samen doorheen en Ik ga je compleet herstellen’. Ik merkte gewoon dat er een oplossing was en ik wist zelf niet welke, maar wel dat ik in de kerk en met God die oplossing zou vinden. Ik werd bemoedigd zonder dat ik zelf al het antwoord wist en daarom ben ik na die eerste keer blijven gaan.”
Zes dagen in de week vindt Veronique het leven nog steeds heel zwaar, maar de enige dag dat ze haar wekker zit, gaat douchen, weer leuke kleding aantrekt is zondag. “En langzamerhand werden dat steeds meer dagen.”
Geef God een kans
Inmiddels heeft God alles in haar leven hersteld. De depressie is voorgoed verdwenen. In de kerk ontmoet ze een jongeman en inmiddels is ze met hem getrouwd. Heeft ze tips voor mensen die ook te maken hebben met een depressie? “Als tip zou ik meegeven dat wat je ook denkt te weten over God of wat je ervaring met het christendom ook is, dat je God een eerlijke kans moet geven om echt die verandering in je leven te brengen. Geef God een kans, zet je hart ervoor open, kom een keer naar de kerk en wees open daarin.”
Hoe kijkt ze terug op haar oude leven? “Het voelt alsof ik over een heel ander iemand praat. Ik kan me niet meer voorstellen dat ik zo dacht en deed. Ik geloof dat God alles herstelt, ook hoe je naar dingen in je verleden kijkt.” Veronique staat nu heel anders in het leven. “Ik heb niet alleen weer zin in de toekomst, maar ook in elke individuele dag. Elke dag heeft iets te brengen, ik kijk er echt naar uit.”
