Soms kan ik zo stug een route volgen die ik zelf had bedacht. Iedere dag wanneer ik een wandeling maak en ondertussen met de Heer kan praten, bepaal ik meestal zelf mijn route en vraag niet eens wat de Heer wil. Deze dag was anders en ik vroeg echt de Heer om mijn route aan te wijzen.
Tekst: Annelies van Walsem
Ik sloeg rechtsaf en toen links. Toen een doodlopend weggetje, wat ik zelf niet zou kiezen. Daar was een meneer, die net zijn peukie buiten ging roken. ‘Goedemorgen meneer, even een peukie buiten?’ begon ik een gesprekje. ‘Ja, binnen mag niet.’ Lachte hij.
‘Heeft iemand u weleens verteld dat God van u houdt en een geweldig plan heeft voor uw leven?’
Meteen vertrok zijn gezicht en hij kreeg tranen in zijn ogen. ‘ Ik geloof dat niet mevrouw. Jaren terug had ik het erg moeilijk. Ik zat zo enorm diep in de put, en ik heb het naar God uitgeroepen, maar Hij deed niks. Helemaal niks! Maar de dokter wel. De dokter kwam drie keer per dag bij mij om me te helpen. ‘Dat was geweldig. Dankzij hem ben ik toen er weer bovenop gekomen. Mooi he!’ Zijn gezicht klaarde op.
Ik begon hem een verhaal te vertellen dat in me boven kwam…
Er was een man. De man was aan het varen, en er was een lek in zijn boot. Er gutste water in. Met alle macht probeerde hij het buiten te houden. Hij begon het uit te roepen naar God. ‘God!! Help me!!’ Er kwam een andere boot aanvaren. De bemanning vroeg of ze hem konden helpen. Maar de man weigerde. Hij zei: ‘Nee, God gaat mij redden!’
Hij tobde lekker verder en er kwam een volgende boot met opnieuw het aanbod om te helpen. Tot drie keer toe weigerde hij. Toen verdronk hij en vroeg aan God, ‘Waarom heeft U mij niet geholpen toen ik het vroeg?’ De Heer antwoordde: ‘Drie keer zond ik een boot om jou te helpen, maar je weigerde het.’
De ogen van meneer begonnen te glimmen van tranen. ‘Zou de dokter die u toen geholpen heeft, misschien door God zijn gezonden meneer?’ vroeg ik. Hij lachte en erkende dat dit wel zou kunnen.‘ Ineens veranderde zijn beeld op God. God was vanaf die dag niet meer de ‘dove’ God die niet antwoordde. Maar God werd de God die zorgde voor mensen en ook voor deze meneer. Een God die hoorde.
Toen gaf hij zijn leven over aan die God. Die niet alleen Zijn eniggeboren Zoon gezonden had, als redding, maar ook de dokter zond, op het moment dat meneer het zo hard nodig had.
Halleluja!
Ik heb de Heere lief, want de Hij hoort mijn stem, mijn smeekbeden. Want Hij neigt Zijn oor tot mij. Daarom zal ik Hem al mijn dagen aanroepen. Psalm 116:1-2
Wanneer we bereid zijn de routes te bewandelen die God heeft bedacht, worden ze zoveel leuker. God van ver, kwam ineens heel dichtbij.
Annelies zal ook een woord delen op de Revive Day – The Era of Evangelism. Bestel je gratis tickets!
