Het Bijbelboek Leviticus gaat over oudtestamentische, daadwerkelijke offers, maar zoals met veel oudtestamentische gebruiken, zijn die offers gerelateerd aan een geestelijk principe, en in dit geval is dat aanbidding.
Tekst: Derek Prince
Wanneer een persoon de Heer een graanoffer als offergave aanbiedt, moet zijn offergave meelbloem zijn. Dan moet hij er olie op gieten en er wierook op leggen. (Leviticus 2:1)
Dit graanoffer bestond uit fijn gezeefd meel of bloem. Zoals ik al eerder heb gezegd, is dit een beeld van ons offer – ons leven – aan God. God wil in zoveel mogelijk aspecten van ons leven betrokken zijn. Hij wil alles, zelfs de kleinste deeltjes, zodat Hij Zijn gang ermee kan gaan zonder dat wij weerstand bieden tegen Zijn wil. Als we ons leven aan God offeren, dan moeten we twee figuurlijke handelingen verrichten: We moeten er olie op gieten en er wierook op leggen. Door de hele Bijbel is olie een beeld van de Heilige Geest. We kunnen niets aan God offeren tenzij de Heilige Geest ons daartoe in staat stelt. Wierook is een soort geurige hars dat uit bomen komt. Als het gewonnen wordt, heeft het een witachtige kleur en verder is er weinig aantrekkelijks aan te zien. Maar als het verbrand wordt, dan geeft het een opvallende, indringende , heerlijke geur. Dat typeert aanbidding. In de meeste plaatsen waar de Bijbel spreekt over wierook of geur, heeft dit te maken met aanbidding.
Dus als we onszelf aan de Heer offeren, dan doen we dit door de Heilige Geest en moeten we het doen als een daad van aanbidding. Met wierook gebeurt echter iets anders:
Dan moet hij het naar de zonen van Aäron, de priesters, brengen. En één van hen moet een handvol nemen van die meelbloem en die olie, bovenop al de bijbehorende wierook, en de priester moet dit als gedenkoffer ervan in rook laten opgaan op het altaar. Het is een vuuroffer, een aangename geur voor de Heer. (Leviticus 2:2)
Er moest een priester aan te pas komen om het offer te brengen. Deze nam een klein deel van het meel en de olie en gooide dat in het vuur voor het offer. Maar – en dit is erg belangrijk – hij deed alle wierook erbij. De aanbidding (de wierook) gaat alleen naar de Heer. Het is een zonde om aanbidding, wierook, aan iemand anders aan te bieden dan de Heer. Ik geloof dat dit een les is die veel bekende christenleiders zich zouden moeten aantrekken. In de laatste decennia hebben we te veel vooraanstaande, bekende figuren van hun voetstuk zien vallen. Ik denk dat een reden hiervoor zou kunnen zijn dat zij hun volgelingen hebben toegestaan een klein beetje wierook te nemen en deze voor de prediker te branden. Subtiel en vrijwel ongemerkt is er verering voor leiders gekomen.
Als prediker heb ik in mijn leven steeds opnieuw het hartsbesluit genomen om nooit ‘bewierookt’ te willen worden. Nooit wil ik de wierook, de verering, van mensen ontvangen. Ik ben vaak door mensen benaderd met vleiende woorden, soms uit oprechte dankbaarheid, soms om me gunstig te willen stemmen voor een verzoek, maar er schuilt in ieder geval altijd gevaar in, want aanbidding is maar voor één Persoon, en dat is God. Wat of wie we aanbidden, dat maken we tot onze god. Als we een prediker aanbidden, dan maken we hem eigenlijk tot onze God, en dat is iets vreselijks, zowel voor hem (of haar), als voor onszelf, maar in de eerste plaats voor God de Vader.
Gebed van de dag
Hemelse Vader, schijnt U met uw licht in mijn hart, Heer, om te zien of er heimelijke aanbidding is voor andere ‘goden’ dan voor U! Ik wil alleen U aanbidden Heer, ik wil dat de geur van mijn aanbidding aangenaam voor U is! Amen.
