Wat mij raakt in de vorming van het komende minderheidskabinet, is niet eens zozeer de politiek zelf, maar wat het blootlegt. Nederland kiest opnieuw voor een constructie waarin niemand écht verantwoordelijkheid draagt, waarin leiderschap wordt verdeeld, afgezwakt en afhankelijk gemaakt van steeds wisselende steun. Het lijkt veilig, maar het is kwetsbaar. Het mist eenheid, richting en daadkracht.
Tekst: Fausto Tumolo
En eerlijk gezegd zie ik hierin een spiegel voor de kerk.
Een minderheidskabinet is geen teken van kracht, maar van voorzichtigheid. Van angst om iemand werkelijk te laten leiden. Van het trauma van het verleden dat maakt dat we liever polderen dan vertrouwen, liever controleren dan dragen. Het resultaat? Verdeeldheid, vertraging en een voortdurend zoeken naar consensus in plaats van een gezamenlijke overtuiging.
De kerk loopt precies hetzelfde risico.
Ook daar zie ik soms dat we liever géén uitgesproken leider hebben dan één die helder spreekt. Liever een veilige figuur dan iemand met geestelijk gezag. Liever overlegstructuren dan geestelijke richting. Maar waar leiderschap wordt afgevlakt, verdwijnt visie. En waar visie ontbreekt, verliest een gemeenschap haar kracht.
De Bijbel laat een ander beeld zien. God werkt door leiders die geroepen zijn, die verantwoordelijkheid dragen, die niet perfect zijn maar wel duidelijk. Mozes, David, Nehemia, Paulus – geen van hen werd door iedereen leuk gevonden, maar ze werden gedragen omdat er een gezamenlijke roeping was. Niet omdat ze domineerden, maar omdat ze dienden met helderheid.
Een kerk die geen heldere leider durft te kiezen, kiest uiteindelijk voor verdeeldheid. En een leider die niet gedragen wordt door de gemeente, staat alleen. Beide zijn funest.
Wat we nodig hebben is geen machtsleider, maar een uitgesproken, geestelijk leider:
• iemand die richting durft te geven,
• die verantwoordelijkheid neemt,
• die gecorrigeerd kan worden,
• maar die wél mag leiden.
En minstens zo belangrijk: een gemeente die zegt: “Wij dragen dit leiderschap. We bidden, we steunen, we spreken waarheid in liefde, maar we trekken niet telkens aan verschillende kanten.”
Eenheid ontstaat niet vanzelf. Ze vraagt volwassenheid. Nederigheid. Vertrouwen. Zonder eenheid krijg je een minderheidskerk: veel stemmen, weinig kracht. Met eenheid ontstaat geestelijk gezag – en dát verandert samenlevingen. Misschien is dit wel het moment dat de kerk leert van wat er misgaat in de politiek.
Niet door het te kopiëren, maar door het radicaal anders te doen.
Niet bang voor leiderschap.
Niet bang voor helderheid.
Maar samen, één van hart, één van geest, onder leiding die gedragen wordt.
Dat is geen risico.
Dat is gehoorzaamheid.
Deze column is geschreven door Fausto Tumolo, pastor van de Impact Nations Church in Dordrecht!
