We dragen allemaal wonden met ons mee—wonden van afwijzing, ziekte en pijn. Deze zitten diep in onze ziel, soms zelfs zichtbaar op ons lichaam, en hebben ons diep geraakt. Het gevaar van een open wond is dat deze blijft etteren zolang het niet geneest; het kan ontsteken, besmet raken en zelfs leiden tot geestelijke of lichamelijke dood. Het is gevaarlijk om verwond en verslagen te blijven. Een open wond laat alles binnen.
Tekst: Fausto Tumolo
Jezus kwam om gebroken harten te genezen. Zoals Jesaja 61:1 (HSV) zegt: “De Geest van de Heere is op Mij, omdat de Heere Mij gezalfd heeft om een blijde boodschap te brengen aan de zachtmoedigen. Hij heeft Mij gezonden om de gebrokenen van hart te verbinden, om voor de gevangenen vrijlating uit te roepen en voor wie gebonden zaten, opening van de gevangenis.”
Jezus geneest niet alleen; genezing is wie Hij is. Zoals een chirurg een wond hecht, zo verbindt Hij onze gebroken harten en geneest onze open wonden op een vakkundige manier. Hij heeft onze ziekten en leed op zich genomen, opdat wij door Zijn striemen genezen zouden worden. Jesaja 53:4-6 vertelt ons: “Voorwaar, onze ziekten heeft Hij op Zich genomen, ons leed heeft Hij gedragen… Maar Hij is om onze overtredingen verwond, om onze ongerechtigheden verbrijzeld; de straf die ons de vrede aanbrengt, was op Hem, en door Zijn striemen is ons genezing geworden.” De littekens van Jezus zijn méér dan herinneringen; ze zijn het bewijs van de vrede en genezing die Hij door Zijn lijden heeft gebracht.
Gebrokenheid
Genezing begint met het erkennen van onze gebrokenheid. Door onze pijn, afwijzing en verlorenheid onder ogen te zien, geven we de Geneesheer toegang om te werken in een nederig en gebroken hart. Het ontkennen van onze wonden en doen alsof alles goed gaat, sluit juist de deur voor Christus’ genezing. God wil onze wonden genezen, maar onze littekens blijven als blijvende tekenen van herstel.
Vaak schamen we ons voor onze littekens, terwijl ze juist een bewijs zijn van Gods genezing en herstel. Net zoals een fysieke wond geneest en een litteken achterlaat, dragen ook wij littekens—fysiek, emotioneel of spiritueel. Ze herinneren ons aan momenten van pijn en verlies, en kunnen soms verdriet en schaamte oproepen. Ik ken dat gevoel, want ook ik heb littekens die me herinneren aan mijn pijn en verlorenheid.
Maar deze littekens dragen een diepere boodschap. Ze getuigen van overwinning, van kracht, van volharding en van de genezing die Jezus ons schenkt. Zijn lichaam, dat zelfs na de opstanding nog de littekens draagt, herinnert ons eraan dat onze littekens kunnen getuigen van herstel en verlossing. Onze littekens zijn een teken dat we gewond waren, maar nu geheeld zijn.
De littekens van Jezus, zichtbaar zelfs na Zijn opstanding, spreken van Zijn overwinning en liefde. In Johannes 20:27 zegt Jezus tot Thomas: “Breng je vinger hier en bekijk Mijn handen; en breng je hand hier en steek die in Mijn zijde. Wees niet ongelovig, maar gelovig.” Zijn littekens blijven als eeuwige tekens van Zijn liefde en offer.
Paulus versterkt deze boodschap: “Laat niemand mij moeite bezorgen, want ik draag de littekens van de Heere Jezus in mijn lichaam” (Galaten 6:17). Onze littekens zijn tekenen van genade, een herinnering dat we nooit alleen zijn in ons lijden. Ze getuigen van Christus’ genezing en overwinning in ons leven.
In onze zwakheid toont zich Zijn kracht. Zoals Paulus schrijft: “Mijn genade is u genoeg, want Mijn kracht wordt in zwakheid volbracht” (2 Korinthiërs 12:9). Onze littekens, onze kwetsbaarheden, zijn juist de plaatsen waar Zijn kracht door ons heen werkt.
Getuigenis
Onze littekens zijn een getuigenis van de weg die we hebben afgelegd, de genezing en vrijheid die we door Jezus hebben ontvangen.
Laten we onze littekens omarmen en het voorbeeld van Christus volgen, zodat ze mogen getuigen van Zijn liefde, overwinning en bovennatuurlijke genezing. Ze herinneren ons eraan dat we geliefd en geheeld zijn, en dat we een verhaal hebben om te delen.
Weg dus met die maskers van schijnvolmaaktheid!
Jezus wil ons genezen en heeft dat gedaan. Zijn er littekens overgebleven? Ja, vast wel. Niet tot schaamte, maar als getuigenis van Zijn grote liefde, kracht en bestemming voor ons leven!
Deze column is geschreven door Fausto Tumolo van de Nieuw Leven Gemeente in Dordrecht
