Zo nu en dan mag ik een gastles verzorgen bij een HBO-Verloskunde opleiding. Hier ben ik altijd ontzettend dankbaar voor dat ik mijn verhaal als moeder van Rachel mag vertellen. Zo reed ik nog niet zolang geleden naar Rotterdam. Deze weg is mij bekend. Onze dochter Rachel is daar geboren en gestorven in hetzelfde ziekenhuis, dat naast de opleiding staat, alleen met een grote straat ertussen.
Tekst: Mirjam Cappon Oldengarm
Rijdend in de auto naar Rotterdam komen er herinneringen boven. Het feit dat ik nu ons verhaal ga vertellen aan een groep studenten, maakt het intenser, de weg ernaartoe. Dat is niet altijd moeilijk, maar vooral in de voorbereiding moet ik een drempel over om terug te gaan naar die tijd dat ons kleine meisje in mijn buik woonde en bij ons was. Dat kost me iets, om het even weer te doorleven.
In het dagelijkse leven denk ik regelmatig aan Rachel maar vaak op hele verschillende manieren. Daar waar in het begin echt rouw en groot verdriet was, is dat nu zo anders. Ja zeker is dat er soms nog, maar over de grote lijn niet. Maar tijdens de voorbereiding komt dat weer dichtbij. Dat valt me niet mee, maar als ik dat hobbeltje heb gehad, dan lukt het ook om mijn verhaal te vertellen.
Tegelijkertijd vind ik dit ook ontzettend leuk dat ik aan studenten ons verhaal mag vertellen. Hen mag meenemen in ons verhaal en een kant mag laten zien, waar ze in de opleiding en praktijk amper iets over horen.
In de collegezaal
Ik parkeer mijn auto en neem mijn laptoptas en boeken mee naar binnen. De Hogeschool leeft; zoveel jonge mensen en dynamiek. Ik ben geneigd om tegen iedereen ‘hoi’ te zeggen die ik tegenkom. Ik hou ervan en ik vind het gewoon zo gezellig.
Mijn contactpersoon wacht al in de hal op me. Ze kijkt me met een glimlach vragend aan en loopt al naar me toe; we zien de blik van herkenning. Ik steek mijn hand uit en zeg; ‘Ik ben Mirjam.’ We geven elkaar een hand en lopen richting het lokaal. We maken kennis en ik installeer mijn spullen. Ze is een vriendelijke enthousiaste jonge vrouw. Ik vraag hoeveel studenten er komen. Toch vind ik het even spannend. Ook omdat het weer een nieuwe groep is, maar ik zie het als gezonde spanning.
De studenten komen binnen en ik stel me aan iedereen even voor. Dit keer is het niet zo’n grote groep, wat ook weer een ander gevoel met zich meebrengt, maar wat net zo waardevol is.
We leven in een tijd waar steeds meer testen tijdens de zwangerschap normaal zijn. Daarin ben ik dankbaar dat ik het verhaal van Rachel mag vertellen. Ze was kwetsbaar en in de ogen van de medische wereld had zij ‘geen kans op leven’, maar als haar moeder zag en zie ik dat heel anders.
Het aanbod bepaalt de vraag
Een verloskundige zei eens tegen me: ‘Het aanbod bepaalt de vraag.’ Dat is waar.
In deze tijd is er veel aanbod; de Nipt, de eerste en tweede termijnecho, de dertienwekenecho, vruchtwaterpunctie, vlokkentest en alles is gericht op of het wel goed is met de baby. Dit vind ik een moeilijke, maar ook kwalijke ontwikkeling. Dat een overheid zoveel gratis testen aanbiedt tijdens de zwangerschap en het is allemaal gericht op wat er eventueel mis is met de baby en op abortus, om de zwangerschap vroegtijdig te beëindigen. Dus met andere woorden het leven van je kind te beëindigen als dat anders is als verwacht.
De ethische vragen
Na mijn verhaal komen we in gesprek over hoe je ouders het beste kan meenemen wat ze kunnen verwachten als ze voor de onderzoeken kiezen. Daar ligt een grote uitdaging voor de studenten. Ga er maar aan staan.
De medische wereld is zo’n wereld die we niet kennen en die we soms ook helemaal niet begrijpen. Ik denk dat iedere ouder stiekem denkt; het is wel goed, als er wel iets is, dan weten we het in ieder geval. Maar ja, wat wil je dan weten? Wat zijn dan keuzes? Hoever ga je dan in je keuzes? In hoeverre wil je alles laten testen?
Vroeger was de Nipt alleen om het Down,- Patau,- en Edwardssyndroom te testen tegenwoordig kan je je kind op alle afwijkingen laten testen. Wil je dat? Weet je trouwens ook welke afwijkingen jij hebt? Heb je jezelf daar ooit op laten testen?
We leven in een maatschappij die alles ‘zeker wil weten’ en wil controleren. Maar als je een kind krijgt, is er een ding zeker; dat brengt onzekerheid met zich mee. Tijdens de zwangerschap, maar ook na de geboorte. Hoever moeten we gaan in al de onderzoeken? Mag een kindje ook nog een kans krijgen?
Kortom we hebben dit niet allemaal besproken, maar wel de ethische kant van de onderzoeken en hoe je als verloskundige daarmee om kan gaan. Ik heb de antwoorden niet en om eerlijk te zijn, ben ik blij dat ik niet in hun schoenen sta. Tegelijkertijd ben ik ontzettend dankbaar dat ik mijn verhaal mocht delen en hen mocht meenemen naar een andere kant van het leven. Waar het kwetsbaar is en zo kostbaar.
Een student zei: ‘Toch ook bijzonder dat je Rachel alle liefde hebt kunnen geven zolang ze bij jullie was.’ Dat is het; Rachel was geboren om van te houden. En eigenlijk vind ik dat elk kindje dat verdient; gewoon liefde omdat ze kind zijn.
Tegenwoordig moet het kind in iemands leven passen, maar het zou toch andersom moeten zijn? We krijgen een kindje van God om voor te zorgen.
Met een dankbaar hart reed ik weer terug naar huis.
Wat deze tijd laat zien
Na deze gastles blijven de gesprekken me bezighouden, de ontwikkelingen van de laatste jaren waar er veel screening is bijgekomen tijdens de zwangerschap.
Onlangs hoorde ik iemand zeggen: ‘Wat voor overheid hebben wij die gratis een bloedonderzoek aanbiedt om een kind te screening op alle chromosoomafwijkingen?’ Dat raakt voor mij een fundamenteel punt. Daar ben jijzelf toch ook nooit op getest? Dit valt toch niet onder zorg voor moeder en kind? Gaat dit niet eerder richting de kant van eugenetica?
Leven we straks in een wereld zonder kinderen met het Downsyndroom, zonder kinderen met een lichamelijke afwijking of kinderen zonder chromosoomafwijking? Straks kan je ook je kind testen op IQ dat denken ze in Amerika al te kunnen doen met behulp van AI. Dan worden de embryo’s getest en dan kan je kiezen voor je beste baby. Alsof het een grote prijs is die je kan winnen. Je beste baby. De andere embryo’s worden dan vernietigt, ze waren niet goed genoeg.
Welkom in de wereld van de maakbaarheid van je kind.
Door screening kunnen ze veel afwijkingen zichtbaar maken, ten diepste geloof ik dat er gezonde kinderen worden geaborteerd waarvan ze dachten dat ze niet gezond waren. God weet het.
Door Ivf kunnen ze ‘fouten’ uit het kind halen of de kinderen elimineren die fouten hebben. Helemaal als de wijziging op de Embryowet door de Eerste Kamer komt. Op naar de supermens, de mens die als god zal zijn…
Laten we als christenen in ieder geval andere keuzes maken die altijd voor het leven is van onze kinderen en we waken dat we niet meegaan in alle mogelijkheden die de wereld biedt. Dat is namelijk een hele duistere kant, die vaak onzichtbaar is, maar zeer kwalijk.
De Bijbel zegt; U bent geheel anders en God vraagt van ons dat we wandelen in rechtvaardigheid en heiligheid (Efeze 4:20-24).
Stichting Powerful Woman, opgericht door Mirjam, komt op voor het ongeboren leven en inspireert vrouwen en mannen om krachtige keuzes te maken voor het leven met de Bijbel als fundament.
