In aanloop naar de gemeenteraadsverkiezingen van woensdag 18 maart 2026 schoof Timothy Kuijsten, lijsttrekker van de ChristenUnie in Amsterdam, aan bij Revive Today, samen met Mark-Peter Amoureus, kandidaat nummer 4 voor de ChristenUnie in Rotterdam. Beide kandidaten staan voor een steviger christelijk geluid bij de ChristenUnie. “We moeten niet meer zo bang zijn om mensen boos te maken.”
In de podcast trekken Kuijsten en Amoureus een duidelijke lijn: de ChristenUnie moet herkenbaarder christelijk worden, zonder zich te laten opsluiten in het frame van links of rechts. Hun boodschap is dat christelijke politiek niet alleen gaat over sociale thema’s, maar ook over ruimte voor kerken, bescherming van godsdienstvrijheid en zichtbare vertegenwoordiging van christenen in de raad.
Voor Kuijsten is dat in Amsterdam een concrete strijd. De hoofdstad heeft op dit moment geen ChristenUnie-zetel in de gemeenteraad. Volgens hem is dat merkbaar. In de podcast zegt hij dat kerken in Amsterdam daardoor wel met problemen te maken hebben, maar geen partij hebben die die kwestie permanent en expliciet op de politieke agenda houdt. Hij wijst daarbij vooral op het tekort aan ruimte voor kerken, een onderwerp waarvoor hij zich het afgelopen jaar al publiekelijk uitsprak. Revive meldde eerder dat Kuijsten betrokken was bij een brandbrief van Amsterdamse kerken aan burgemeester Femke Halsema over het ruimtetekort.
Ook Amoureus zet de huisvesting van kerken centraal, maar dan vanuit Rotterdam. Daar heeft de ChristenUnie wel een zetel en hoopt de partij door te groeien naar twee. In de podcast zegt hij dat Rotterdam jarenlang heeft gewerkt aan een kerkenvisie, juist omdat nieuwe woningbouw volgens hem wel ruimte reserveert voor supermarkten en scholen, maar niet vanzelfsprekend voor geloofsgemeenschappen. Kerken zijn volgens hem geen randverschijnsel, maar plekken van verbinding, opvang en sociale samenhang.
Zachte kant
Daarmee raken beide kandidaten aan hun bredere punt: volgens hen is de ChristenUnie voor veel christenen te veel bekend komen te staan als een partij van “de zachte kant” van het geloof. Kuijsten zegt in de podcast dat de partij terecht bekendstaat om thema’s als gerechtigheid, zorg voor kwetsbaren en armoedebestrijding, maar dat veel christenen tegelijk scherpte missen op onderwerpen als de bescherming van de christelijke gemeenschap en de vrijheid om christelijke waarden uit te dragen.
Amoureus sluit zich daarbij aan, al kiest hij een iets andere nadruk. Volgens hem is zorg voor armen en kwetsbaren geen zwaktebod, maar juist een krachtig christelijk geluid. Wel erkent hij dat de partij dat geluid vaker en helderder buiten de fractiekamer moet laten horen. In zijn woorden ontbreekt het soms niet aan overtuiging, maar aan zichtbaarheid.
Op dat punt verzetten beiden zich ook tegen het etiket “links”. In de podcast zeggen ze dat christelijke politiek niet langs de klassieke scheidslijn van links en rechts loopt. De ChristenUnie trekt volgens hen op sommige thema’s op met linkse partijen, bijvoorbeeld bij armoede, zorg en het tegengaan van racisme, maar kiest op andere punten juist nadrukkelijk voor bescherming van christelijk onderwijs, het klassieke huwelijksbegrip en ruimte voor religieuze gemeenschappen. De partij moet zich, zo klinkt het, niet afvragen of een standpunt links of rechts oogt, maar of het bijbels gefundeerd is.
Toch zit juist daar ook een spanningsveld in het gesprek. Een deel van de podcast gaat over de vraag hoe expliciet de ChristenUnie intern en publiek moet zijn op medisch-ethische en seksuele thema’s. Kuijsten houdt vast aan zijn persoonlijke overtuiging dat het huwelijk bedoeld is voor man en vrouw, maar verzet zich tegen een politieke partij die intern op dat punt eerst volledige eenheid eist voordat samenwerking mogelijk is. Volgens hem zou zo’n benadering de christelijke politiek verder versnipperen in een tijd waarin christenen maatschappelijk juist onder druk staan.
Homo’s
In de podcast wordt verwezen naar eerdere discussies binnen de partij over de vraag of mensen in een homoseksuele relatie op kandidatenlijsten kunnen staan. Die discussie speelt al sinds de jaren 2000, toen binnen de partij werd besloten dat er geen lijst met “verboden levensstijlen” zou komen voor kandidaten.
Kuijsten zegt dat hij persoonlijk gelooft dat het huwelijk volgens de Bijbel bedoeld is voor man en vrouw. Tegelijk vindt hij dat christenen die op dit punt een andere overtuiging hebben, maar Jezus volgen, ook binnen de partij kunnen meewerken.
Daarmee is de centrale inzet van het gesprek helder: niet alleen meer stemmen winnen, maar ook het idee herstellen dat christelijke politiek in de stad meer is dan symboliek. Voor Amsterdam betekent dat volgens Kuijsten: minstens één zetel om ruimte voor kerken, onderwijs en godsdienstvrijheid weer structureel op de agenda te krijgen. Voor Rotterdam betekent het volgens Amoureus: doorgroeien naar meer invloed, zodat christelijke politiek ook in bestuur en coalitie merkbaar wordt.
De podcast eindigt dan ook niet met een technische campagneboodschap, maar met een oproep aan christenen om niet afzijdig te blijven. Wie kansen laat liggen in de politiek, zeggen de twee, laat ook ruimte liggen om christelijke waarden zichtbaar te maken in de stad.
