In vijfentwintig jaar als christen heb ik de schoonheid van de kerk gezien, maar ook haar pijn. Ik heb scheuringen meegemaakt, geestelijke vaders verloren, opnieuw verzoening gevonden en gezien hoe dezelfde patronen zich telkens herhalen. Toch ben ik ervan overtuigd geraakt dat Gods verlangen voor Zijn gemeente niet verdeeldheid is, maar herstel van harten. In dit artikel deel ik lessen die de Heer mij door deze processen heeft geleerd over verzoening, geestelijke volwassenheid en het bewaren van een zacht hart in de kerk van Jezus Christus.
Door Jan-Willem Meijer
Zie, Ik zend tot u de profeet Elia, voordat de dag van de HEERE komt, die grote en ontzagwekkende dag. Hij zal het hart van de vaders tot de kinderen terugbrengen, en het hart van de kinderen tot hun vaders, opdat Ik niet zal komen en de aarde met de ban zal slaan. (Mal. 4:5,6).
Nu ik dit schrijf ben ik ongeveer vijfentwintig jaar christen en in die jaren heb ik al heel wat gedoe in de kerk meegemaakt. Ik was goed en wel een paar maanden bekeerd toen er een scheuring kwam in de kerk waar ik een fijne plek had gevonden. Deze kerk had een eerste en een tweede voorganger, zij waren broers van elkaar maar hadden kennelijk een zodanig groot meningsverschil dat zij ervoeren niet met elkaar verder te kunnen. De tweede voorganger besloot zich terug te trekken en startte niet veel later een nieuwe kerk.
In de korte tijd dat ik bekeerd was, was deze man een geestelijke vader voor mij geworden en het was voor mij heel natuurlijk om hem te volgen. Degene die mij tot de Heer had geleid, nu mijn vrouw, was geestelijk verder en zei dat ik eerst moest bidden en de leiding van de Heer zoeken. Zo gebeurde het dat we nog een tijdje in deze gemeente bleven en later mijn geestelijke vader volgden.
De eerste en nu enige voorganger hield kort na deze scheuring een preek die ik toen als heel herderlijk maar later ook als heel profetisch heb ervaren. Hij sprak over Paulus en Barnabas die ook een meningsverschil kregen en zelfs “verbittering.” Zij gingen uit elkaar en waren ieder op hun eigen weg vruchtbaar. Later kwamen zij toch weer bij elkaar (Hand. 16:36-41, Kol. 4:13). Na enkele jaren is dit bij de deze broers ook gebeurd. Om de verzoening te bezegelen kwam de eerste broer bij ons in de gemeente van de tweede broer spreken en ik ervoer dit als heel gezegend.
Helaas heeft de geschiedenis zich herhaald. Dit lijkt wel een vloek in de evangelische en pinksterbeweging. Na een aantal jaren werd duidelijk dat het Gods bedoeling was dat ik het voorgangerschap van de nieuwe gemeente zou overnemen. Dit ging helaas al snel gepaard met een verwijdering tussen mij en mijn geestelijke vader. Het voorgangerschap heeft ook maar een half jaar geduurd. Nadat de Heer mij persoonlijk door een moeilijke tijd leidde heb ik later door Gods genade kunnen verzoenen met deze gemeente en ook met mijn geestelijk vader. We hebben weer goed contact en hij spreekt nu en dan bij ons in de gemeente wat zeer gezegend is.
In onze eerdere gezamenlijke gemeente heeft de geschiedenis zich helaas later nogmaals herhaald en deze bestaat vandaag de dag niet meer. Francis Frangipane heeft hierover gezegd dat, totdat de christelijke kerk zich verzoent met het Jodendom, scheuringen onherroepelijk zullen blijven voortkomen. Het is inderdaad een wetmatigheid dat de kans dat een volgend huwelijk na een scheiding standhoudt, steeds verder afneemt. Nog een reden om te zoeken naar
verzoening en verbinding met het oorspronkelijke volk van God!
Uit deze geschiedenis haal ik een aantal lessen die ook voor de kerk vandaag nog heel actueel lijken.
- Ons geloof moet beproefd worden (Jac. 1: 2,3). In ons land is God zij dank van overheidswege geen vervolging van christenen maar door gedoe in de kerk kan ons geloof ook flink beproefd worden. De uitdaging maar ook de oplossing is (als altijd): in de beproeving naar Jezus blijven kijken en Hem volgen.
- Het is niet juist en ook niet vruchtbaar om na verbittering met een broeder of zuster te verharden en daaruit een eigen werk proberen te bouwen. Scheuringen en problemen zullen zich blijven herhalen. Hoe moeilijk het ook is, zoek naar verzoening. De laatste profeet uit het oude verbond waarschuwde dat God met oordeel zal komen als vaders en kinderen zich niet verzoenen!
- Geestelijke zonen en dochters moeten volwassen worden en op eigen benen gaan staan. In het natuurlijke gaat dit vaak gepaard met wat aantrekken en afstoten wat we de puberteit noemen. Vaders en moeders moeten dit met genade kunnen aanzien en hun kinderen de ruimte geven om de weg te gaan die God voor hen bedoeld heeft. Het is nodig om een eigen, zelfstandige persoonlijkheid te worden maar er worden helaas wel bijna altijd fouten bij gemaakt. Wees niet te groot om hier vergeving voor te vragen! Het houdt je hart zacht en ontvankelijk voor de Heer en neemt bitterheid weg die voor doorgaande scheuringen zal zorgen.
Geliefde lezer, ik bid dat je hart altijd zacht zal zijn voor de Heer en daarmee ook voor broeders en zusters. Ik bid dat je verzoening zult zoeken daar waar verbittering is geweest. Ik bid dat jouw geestelijk leven gezond zal zijn, genezen van pijn die anderen je hebben aangedaan en dat je buitengewoon vruchtbaar zult zijn voor onze Koning!
