Waarom gaan we eigenlijk naar de kerk? Om iets te halen? Bemoediging, inspiratie, om iets te leren, om Gods aanwezigheid te ervaren? Hoewel daar niets mis mee is, geloof ik dat we iets fundamenteels zijn kwijtgeraakt. Wat als de belangrijkste vraag niet is wat wij van een kerkdienst vinden, maar wat God ervan vindt? Wat als aanbidding niet om jou draait?
Door: Bobby Schuller
We leven in een tijd waarin bijna alles om ons draait. Onze voorkeuren, onze ervaringen, onze gevoelens en onze meningen staan voortdurend centraal. Dat is niet alleen zichtbaar in de samenleving, maar ook in de kerk. Wanneer mensen een gemeente bezoeken, hoor je vaak vragen als: ‘Was de muziek goed?’ ‘Werd ik geraakt?’ ‘Was de boodschap relevant voor mij?’ Dat zijn begrijpelijke vragen, maar ik denk dat er een belangrijkere vraag is die we ons moeten stellen: was onze aanbidding aangenaam voor God? Dat klinkt misschien eenvoudig, maar het verandert werkelijk alles.
Halen of brengen?
Waarom ga je naar de kerk? Kom je om iets te halen of iets te brengen? In de eerste plaats zijn wij niet geroepen om consumenten te zijn. De kerk is geen supermarkt waar je alles waar jij zin in hebt, in je winkelwagentje stopt. De Bijbel leert ons dat we allereerst priesters zijn. En wat doen priesters in de Bijbel? Ze zijn allereerst toegewijd aan God en dienen Hem. Het grote verschil tussen een consument en priester is dat een consument vraagt: ‘Wat krijg ik hier?’ en een priester vraagt: ‘Wat kan ik aanbieden aan de Heer?’
In Hebreeën 12 lezen we dat we God ‘aanvaardbare aanbidding’ mogen brengen. Dat betekent iets belangrijks: blijkbaar bestaat er ook aanbidding die God niet aanvaardbaar vindt. Maar wat is dan aanbidding die Hem wel behaagt? Dat is geen populaire vraag in een cultuur waarin iedereen zijn eigen waarheid heeft. Toch zien we het door de hele Bijbel heen terugkomen: van Kaïn en Abel tot de tempeldienst van Israël. God maakt duidelijk dat niet alles wat mensen Hem aanbieden automatisch hetzelfde en dus aanvaardbaar is in Zijn ogen.
Niet alles geaccepteerd
Wacht eens even, zeg je nu dat God niet alle offers aanneemt? Is God zo streng en afstandelijk en niet snel tevreden? Het gaat toch om je hart? Zeker, maar aanbidding draait ook om relatie. Een hele belangrijke relatie: die tussen God en jou. Denk eens aan een huwelijk. Als je van iemand houdt, wil je de liefdestaal van die persoon spreken. Je wilt die persoon liefhebben op een manier die hij of zij ook daadwerkelijk ontvangt als liefde. Je geeft niet alleen wat jij graag wilt geven, hoewel we vaak wel die neiging hebben. Je leert in principe wat de ander waardeert en dat geef je. Waarom zouden we dat bij God anders doen? De vraag is dus niet: waar hou ik van of wat vind ik mooi? Maar de vraag is: Waar houdt God van? De Bijbel geeft daar verrassend hele duidelijke antwoorden op.
God houdt van muziek
Allereerst houdt God van lofprijzing. In 2 Kronieken 5 lezen we hoe de tempel van Salomo eindelijk klaar is. De offers zijn gebracht, de ark staat op zijn plaats. Alles lijkt gereed, maar de heerlijkheid van God daalt nog niet neer. Waarom niet? Pas wanneer de muzikanten beginnen te spelen, de zangers éénstemmig de Heer prijzen en het volk God verheerlijkt, wordt de tempel vervuld met Zijn aanwezigheid. Dat is opmerkelijk. God reageert dus op onze aanbidding. Niet omdat Hij onze muziek nodig heeft, maar omdat aanbidding een uitdrukking is van onze liefde. Door muziek, zang en lofprijzing richten we onze aandacht volledig op Hem. Daarom geloof ik dat muziek veel meer is dan een onderdeel van een dienst. Het is een offer dat we brengen.
God houdt van een nederig hart
Daarnaast zien we dat God houdt van een nederig en gebroken hart. Een van de meest ontroerende verhalen uit het evangelie vind ik het verhaal van de vrouw met de albasten kruik. Terwijl anderen op afstand blijven, stort zij haar kostbare parfum uit over Jezus. Ze huilt. Ze knielt. Ze schaamt zich niet voor haar liefde. De religieuze leiders vinden het overdreven. Die parfum was toch veel te duur om zomaar uit te gieten? Daar hadden heel veel arme mensen van kunnen eten, van dat geld. Maar Jezus vindt het niet overdreven. Sterker nog: Hij prijst haar om haar gulle gift. Wat mensen verspilling noemen, noemt God aanbidding. Dat is een belangrijk principe om te onthouden: ware aanbidding is vaak niet efficiënt, het is niet berekend, het is niet bezig met wat anderen ervan vinden. Ware aanbidding zegt: ‘Heer, U bent het waard.’
God houdt van echtheid
Soms betekent ware aanbidding dat tranen vloeien. Soms betekent het dat je je trots moet loslaten. En juist daar ervaren veel mensen weerstand. We vinden het ongemakkelijk om kwetsbaar te zijn want we willen graag controle houden. We willen waardig overkomen. Maar God zoekt geen perfecte presentatie, Hij zoekt een oprecht hart. Psalm 51 zegt het zo mooi: ‘Een gebroken en verbrijzeld hart zult U, o God, niet verachten.’ God houdt van echtheid. Hij houdt van mensen die eerlijk voor Hem verschijnen. Hij houdt van mensen die niet doen alsof ze alles op orde hebben. Hij houdt van totale overgave.
God houdt van fysieke uiting
Dat brengt mij bij nog iets opvallends. De Bijbel spreekt regelmatig over fysieke uitingen van aanbidding zoals handen opheffen, knielen, klappen, juichen. Voor veel moderne christenen voelt dat ongemakkelijk. Ik moet eerlijk zeggen dat ik het soms ook ongemakkelijk heb gevonden. Net zoals mijn Bijbel en public lezen. Toch zien we deze uitingen overal terug in de Schrift. Waarom? Omdat aanbidding nooit alleen iets is van ons hoofd of alleen ons hart. Ons hele wezen aanbidt God. Met alles erop en eraan, dus ook ons lichaam. Wanneer we onze handen opheffen, zeggen we eigenlijk: ‘Heer, ik geef mij aan U over.’ Wanneer we knielen, erkennen we Zijn grootheid. Wanneer we juichen, vieren we Zijn overwinning. Niet omdat wij ons daar altijd prettig bij voelen, maar omdat Hij het meer dan waard is. Dat is een belangrijk inzicht. Aanbidding gaat uiteindelijk niet over onze voorkeuren. Het gaat over Zijn waardigheid.
Waarom aanbidding?
Ik denk dat veel christenen verlangen naar meer van Gods aanwezigheid. We verlangen naar opwekking, naar een geestelijke doorbraak, naar een diepere ervaring van de Heilige Geest. Maar misschien begint dat verlangen niet met de vraag: wat kan God voor mij doen? Laten we eerlijk zijn, zo komen we toch vaak naar onze kerkdienst? Wat als je nu eens een andere vraag gaat stellen, namelijk: wat kan ik aan God geven? De grootste verschuiving in je geloofsleven vindt plaats wanneer je ontdekt dat aanbidding geen middel is om iets van God te krijgen, maar dat aanbidding een reactie is op Wie Hij al is. En God is goed, Hij is heilig, Hij is liefde, Hij is Koning. En Hij verdient onze aanbidding, of we iets voelen of niet!
Aanwezigheid van God
Ik geloof dat wanneer de kerk weer leert om God centraal te stellen in plaats van zichzelf, er iets bijzonders gaat gebeuren. Dan zijn christenen niet langer consument maar worden ze weer priester. Dan draait het niet langer om onze smaak in muziek of hoe een dienst eruit moet zien in onze beleving. Als we het priesterschap serieus nemen, draait het alleen maar om Zijn glorie. Juist daar, op die plaats van overgave, ontmoeten we de aanwezigheid van God op een dusdanige manier die geen enkele strategie, productie of ervaring ooit kan evenaren. Uiteindelijk is aanbidding niet eerst iets wat God ons geeft, maar het is wat wij aan God geven. En Hij is het meer dan waard!
