Als jong meisje voelde Batya zich onbegrepen en anders. Op twaalfjarige leeftijd ontmoette ze Jezus. De opvolgende jaren waren verre van makkelijk. Ze werd op haar zestiende zwanger van een dochtertje met een beperking. In dit proces belandde ze in een giftige relatie met een narcist en raakten zij en haar dochtertje dakloos. Niet lang daarna belandde Batya in een burn-out. Ondanks alle klappen heeft Batya Jezus niet losgelaten en is ze alleen maar sterker uit deze situaties gekomen. Nu getuigt ze openlijk van Gods goedheid door de stormen heen.
Batya kijkt terug op een jeugd waarin ze zich nooit echt begrepen voelde. Al op jonge leeftijd werd ze gelabeld als ‘anders’ en kreeg ze de diagnose autisme. “Ik ging van speciaal onderwijs naar speciaal onderwijs. Of die diagnose verkeerd was of dat Jezus mij heeft bevrijd, dat weet ik niet. Wat ik wel weet, is dat ik niet per se anders was. Ik had gewoon niet de juiste emotionele support om me heen. Er werd tegen mij gezegd dat ik mijn toekomst aan het vergooien was. Ik begon dat op een gegeven moment ook te geloven. Ik voelde me nergens echt op mijn plek.”
Een ontmoeting met Jezus
Toen werd Batya op een dag meegevraagd naar de kerk. “Een jongen uit mijn klas vroeg of ik een keer mee wilde. Ik zei vooral ‘ja’ omdat ik hem leuk vond. De kerk interesseerde me eigenlijk helemaal niet zo. Maar toen ik daar binnenkwam, voelde ik zo’n intense liefde. Die jongerenavonden werden echt een escape voor mij.”
Tijdens een oproep gaf de twaalfjarige Batya haar leven aan Jezus. “Vanaf dat moment kon ik alles bij God kwijt. Ik had eerder veel last van woede-uitbarstingen, maar die uitbarstingen werden steeds minder doordat God mij zelfbeheersing leerde. Op school zat ik ineens mijn Bijbel te lezen in plaats van ruzie te maken en te vechten.” Niet veel later liet ze zich dopen. “Zelfs mijn ouders waren bij mijn doop en geloven ook in Jezus”
Uitdagende zwangerschap
Toch was Batya nog erg jong en maakte ze niet altijd de juiste keuzes. Op haar vijftiende kreeg Batya een relatie. “We hadden allebei veel trauma’s en dat hield ons eigenlijk bij elkaar. We maakten veel verkeerde keuzes en leefden in zonde. Mijn relatie met God verwaterde hierdoor steeds meer.” Tijdens deze relatie raakte Batya zwanger op haar zestiende en voelde steeds meer dat ze alleen zou moeten gaan zorgen voor haar kindje. “Ik voelde steeds sterker dat ik er alleen voor stond. Toch had ik nog geen idee wat er allemaal zou gebeuren.”
Tijdens haar zwangerschap kreeg Batya keer op keer slecht nieuws. “De artsen zeiden dat mijn baby waarschijnlijk in mijn buik zou overlijden. En als ze wel geboren zou worden, zou ze zo ernstig gehandicapt zijn dat ze waarschijnlijk niet zou kunnen leven. Ik moest iedere dag terugkomen voor controles.” Toch weigerde ze haar zwangerschap af te breken. “Ik wilde dat niet accepteren. Ik wist dat God voor mij en mijn kindje zou zorgen. Ik dacht alleen maar: no matter what, ik haal haar niet weg.” Juist in die periode bloeide haar relatie met God weer op. “Hoe slecht het nieuws ook was, ik kon iedere dag genieten van mijn zwangerschap en ik keek ernaar uit om mijn dochter te ontmoeten. Ik denk nu: dat kan alleen de vrede van God zijn.”
De ene klap na de andere
Direct na de geboorte werd haar dochter Ayira opgenomen op de intensive care. “Ik was zeventien jaar en de artsen zeiden: knuffel haar maar veel, want we weten niet of ze het overleeft. Die hele avond heb ik alleen maar met haar gebeden.” En alsof dat nog niet genoeg was, kreeg Batya te horen dat haar vader kanker had. Kort daarna, toen ze thuis kwam, werd ze zelf levensgevaarlijk ziek door een ernstige baarmoederontsteking. “Ik kon niet meer praten en niet meer eten. Vanaf dat moment kwam angst mijn leven binnen. Ik dacht ik, mijn kindje en mijn vader zijn ziek er moet iets mis zijn.”
Ondanks alles moest Batya haar school afmaken. “Ik gaf borstvoeding op school. Alles viel tegelijk op mijn schouders. Door alle stress had ik voortdurend het gevoel dat ik dood zou gaan. Ik kon nauwelijks ademhalen, doordat er constant een brok in mijn keel zat.” Ze omschrijft die periode als een van de donkerste uit haar leven. “Maar juist daar heb ik geleerd om tegen angst te spreken. Ik ontdekte dat ik niet alles hoefde te geloven wat ik voelde.”
De diagnose
Toen Ayira twaalf weken oud was, vertrouwde Batya haar ontwikkeling niet. Onderzoek bracht aan het licht dat haar dochter een zeldzame chromosoomafwijking had. “Ze mist een stukje van de korte arm van chromosoom 8. De artsen schetsten een ontzettend negatief beeld.” Het nieuws sloeg in als een bom. “Ik begon te gillen in de gang van het ziekenhuis. Ik wilde het gewoon niet horen.” Ook haar beeld van God kreeg een flinke klap. “Ik probeerde de werkelijkheid te ontlopen door me niet meer met alle dossiers bezig te houden. Toch kon ik niet accepteren dat God mij verlaten zou hebben. Ik bleef Hem vertrouwen.”
Narcistisch
Batya haalde haar diploma en begon met werken. Ze woonde toentertijd nog bij haar ouders thuis. Later kreeg ze opnieuw een relatie. “Hij was narcistisch en mishandelde mij en mijn dochter. Er waren tegelijkertijd ook weer momenten dat hij heel lief was, waardoor ik in een soort giftige cirkel belandde. Ik heb toen ook vaker gesmeekt om hulp bij mijn ouders, maar ze begrepen mij niet. Ik stond er helemaal alleen voor. Ik bleef bij hem uit angst. Hij zei voortdurend pijnlijke dingen zoals dat niemand mij wilde en er genoeg mooiere vrouwen rondlopen. Het voelde alsof ik er nooit uit zou komen.”
Batya maakte op een gegeven moment bewust de keuze om lopend naar het kinderdagverblijf te gaan, zodat ze tijdens het lopen tijd kon spenderen met God. “Meestal was ik thuis en was mijn ex daar ook, dan kon ik niet bidden. Daarom koos ik ervoor om elke ochtend tijdens het wandelen te gaan bidden. Ik proclameerde steeds opnieuw: Jezus zit op de troon van mijn leven en niet mijn ex. Dat bleef ik iedere dag herhalen.” Na ongeveer twee maanden merkte ze dat haar denken veranderde. “Ineens begon ik uitkomsten te zien. Ik zag mezelf die woning verlaten, ongeacht de omstandigheden. Ik bloeide langzaam op. Juist daardoor verloor hij steeds meer controle over mij.”
Dakloos met haar dochter
Uiteindelijk verbrak Batya de relatie. Dat was echter geen makkelijke stap. Uiteindelijk werden mijn dochter en ik zelfs uit huis gezet.” De periode die volgde was erg zwaar voor Batya en haar dochter. Ze waren nu dakloos. “We sliepen in hotels en bij mijn ouders. Het was echt niet makkelijk om op straat te staan met een dochter die veel zorg nodig heeft. Ondanks dit bleef ik haar naar de opvang brengen en stopte ik niet met werken. Ik bleef geloven dat God een uitweg zou geven.”
Batya besloot een rechtszaak aan te spannen om haar woning terug te krijgen. “Iedereen vond het eigenlijk kansloos, maar ik zag de goede afloop al voor me. God gaf mij een geloof dat groter was dan de omstandigheden.”
Toen kwam onverwacht het bericht waar ze voor had gebeden. “Ik kreeg ineens een mailtje van mijn advocaat dat mijn ex zich heeft uitgeschreven van de woning.” Er bleek nog een grote schuld op de woning te rusten. “Maar God voorzag op wonderbaarlijke wijze precies in het bedrag dat ik nodig had. Tot op de cent.”
Burn-out
Niet lang daarna ging Batya onderuit. “Ik raakte in een burn-out. Werken werd steeds zwaarder. Als ik ‘s ochtends wakker werd voelde mijn hele lichaam zwak en vol spierpijn. Op een gegeven moment werd het zelfs zo erg dat ik niet eens meer een kopje thee kon vasthouden. Alles was te zwaar geworden.” Ze besloot te stoppen met werken om voor zichzelf en Ayira te zorgen. “Artsen zeiden dat mijn herstel jaren zou duren. Maar juist in die periode heb ik God echt leren kennen. Ik ontdekte wat het betekent om te rusten in Zijn vrede.”
Bovennatuurlijke genezing
Als moeder van een zorgintensief kind ervaart Batya ook moeilijke dagen. “Soms heeft Ayira heftige meltdowns. Dan krabt ze haar armen open of trekt ze aan haar haren. Ik weet dat dit vooral geestelijk is. Als ik de naam van Jezus noem, zie ik namelijk dat ze zichzelf of anderen pijn wilt doen, ook hebben we dit gezien tijdens genezingsdiensten en moest ik vanwege veiligheid naar huis. Toch leer ik met behulp van de Heilige Geest omgaan met dit soort momenten en bid ik intentioneel veel voor mijn dochter. Ik merk ook steeds meer doorbraak hierin.”
Onlangs heeft Batya enorme verandering in haar dochtertje gezien. “Ze moest een intensief traject van twee maanden door. Op een gegeven moment voelde ik dat ik daarmee moest stoppen en op Gods manier van genezing mocht vertrouwen.” Niet lang daarna werd Gods genezende kracht zichtbaar. “Ze loopt nu gewoon! Soms begrijp ik het zelf niet eens als ik naar haar kijk. Voorheen was ze compleet non-verbaal en kon ze niet lopen. Ze praat nu zelfs. En ik geloof nog steeds volledig dat God haar helemaal zal genezen.”
Gedachten gevangen nemen
Batya ontdekte dat de grootste strijd zich vaak in haar gedachten afspeelde. “Zolang ik naar Jezus kijk, gaat het goed. Maar zodra ik alleen naar de omstandigheden kijk, zakt de moed me soms in de schoenen.” Ze leerde haar gedachten te toetsen. “Ik kreeg bijvoorbeeld steeds de gedachte: niemand wil mij. Toen leerde ik herkennen dat dit afwijzing was. Op het moment dat ik dat doorhad, kon ik die gedachte wegsturen. Hoe kun je gedachten gevangen nemen als je ze niet eens herkent?”
Terugkijkend op een heftige periode in haar leven, ziet ze dat God haar vooral van binnen veranderde. “God veranderde de omstandigheden niet, Hij wilde míj veranderen door de omstandigheden heen. Ik leerde sterven aan mijn eigen plannen, zodat Christus in mij kon leven. Er kwam letterlijk genezing door de blijdschap in Hem.”
Je bent niet alleen
Aan ouders die het zwaar hebben, wil Batya vooral hoop meegeven. “Je hoeft het niet alleen te dragen. Er is niets mis met jouw kind en er is niets mis met jou. Er zullen dagen zijn waarop je Gods nabijheid misschien niet voelt, maar Hij is er wel.”
Ze besluit: “Jezus heeft aan het kruis alles gedragen. Er is geen andere God die voor jou heeft geleden. Elk probleem dat je ooit tegenkomt, is Hem niet onbekend. Hij heeft het al gedragen aan het kruis. Daarom weet ik dat ik Hem altijd kan vertrouwen.”
