Michel leefde voor het nachtleven, maar te midden van alle drukte voelde Michel zich steeds leger. Tot hij op een avond een simpel, oprecht gebed uitsprak tot God en er weer hoop was. Maar zijn weg naar geloof en verandering na het nachtleven was niet zonder strijd. Twijfels, angsten en een burn-out stelden hem op de proef. Toch ontdekte Michel iets wat hij nooit had gekend: een diepere rust, zelfs in de moeilijkste momenten.
Michel groeide op pal naast de kerk, maar zijn ouders waren niet gelovig. Op zondagochtenden vertrok hij vroeg om te voetballen, vaak met frustratie over de kerkbezoekers die de weg blokkeerden. “Ze gingen niet opzij als de kerk uitkwam, dus wij moesten vol gas achteruit om nog op tijd bij de sportclub te komen.” Het geloof speelde geen rol in zijn jeugd, en ook later zocht hij het niet.
Toen Michel ouder werd, belandde hij in een leven van feesten en uitgaan. “Ik was 24/7 in de kroeg, zag veel drugsgebruik en zelfs wapens. Maar het bracht me niet het geluk waar ik naar zocht.” Hij voelde zich vaak eenzaam, vooral als hij ’s nachts alleen naar huis liep.
Ik had een diepe ervaring met Gods Heilige Geest. Dat was echt te gek”
Op een van die eenzame nachten sprak hij een oprecht gebed uit: ‘God, als U bestaat, wilt U mij dan één vrouw op mijn pad brengen met wie ik een stabiel leven kan opbouwen?’ Kort daarna ontmoette hij Katrina. “Ze was een opvallende verschijning en vanaf het eerste moment hadden we een klik. We spraken uren met elkaar. Het voelde meteen goed.” Hier begon de weg naar geloof en verandering.
Eerste stappen in geloof
Michel ging met Katrina mee naar haar gemeente en werd uitgenodigd voor een Alpha-avond. In eerste instantie had hij geen zin, maar hij liet zich overhalen om het een keer te proberen. “Ik vond het eigenlijk heel interessant. Er werden veel goede vragen gesteld en ik voelde dat ik meer wilde onderzoeken.” Toen hij hoorde over een bidden- en vastenconferentie van Herman Boon, besloot hij er zelf ook naartoe te gaan. “Ik had een diepe ervaring met Gods Heilige Geest. Dat was echt te gek.”
In 2005 kreeg Michel een zware burn-out. “Ik durfde niks meer. Niet autorijden, niet naar de supermarkt. Ik was overal bang voor en vertrouwde mijn lichaam niet meer.” Maar zelfs in die moeilijke periode ervoer hij Gods nabijheid. “Als ik op de fiets zat en bad omdat ik bang was om naar mijn werk te gaan, voelde ik dat God dichtbij was. Hij sprak tot me.” Langzaam begon Michel weer op te krabbelen. Hij vond zijn plek in de kerk en kreeg opnieuw vertrouwen.
Mannendag
Een mooi moment in zijn geloofsreis vond plaats op een mannendag in de kerk. “We kwamen te laat binnen, net toen de voorganger zei: ‘We gaan één-op-één voor elkaar bidden.’” Michel wilde zichzelf verstoppen, maar precies op dat moment vroeg voorganger Robert-Jan of hij met hem mocht bidden. “Ik dacht: nee, niet met hem! Want ik keek heel erg naar hem op. Maar hij was zo openhartig naar mij toe. Dat raakte me. Vanaf dat moment voelde ik me echt ontspannen in de gemeente.”
Ook pakte hij iets op wat hij vroeger graag deed: toneelspelen. “Eerst durfde ik niet. Maar ik heb echt tot de Heer gebeden om het op een goede manier te doen. Toen ik uiteindelijk op het podium stond, was ik gespannen, maar een vriend zei tegen me: ‘Begin gewoon met praten, dan komt het vanzelf.’ En hij had gelijk.” Zijn geloof en verandering na het nachtleven gaf hem de moed om dit te doen.
Dankbaar
Michel kijkt met dankbaarheid terug op zijn reis. “God heeft mij geholpen. Maar Hij heeft ook mensen op mijn pad gebracht die me steunden.” In de gemeente blijft hij groeien, zowel in zijn geloof als in zijn relaties. “Ik ben niet perfect, ik maak fouten, maar hier word ik steeds weer aangemoedigd om dichter naar God toe te groeien.”
klik hier om de getuigenis van Michel te bekijken.
