Jarenlang leefde Anita in een wereld van angst, afwijzing en lichamelijke klachten – het gevolg van een jeugd vol emotionele verwaarlozing en alcoholmisbruik. Ondanks verschillende therapieën leek er geen oplossing. Totdat ze zich volledig vastklampte aan het Woord van God. Anita vertelt over hoe haar leven radicaal veranderde toen ze ontdekte dat genezing ook geestelijk kon zijn. “Geen bijzondere aanraking, geen emotionele doorbraak – alleen Gods Woord. En alles was weg.”
Anita groeide op in een gezin waar sprake was van alcoholmisbruik en andere vormen van misbruik. “Mijn jeugd voelde altijd heel onveilig, mijn moeder was emotioneel afwezig en had zelf trauma’s, waardoor ze er eigenlijk niet echt voor mij kon zijn.” Anita ging zich daarom totaal aanpassen. “Ik werd een soort ideaal kind. Ik was gehoorzaam, behulpzaam maar dat was helemaal niet gezond.”
Vanaf haar twaalfde werd het alcoholprobleem van haar moeder echt zichtbaar. “Het is denk ik al veel langer aan de gang geweest, maar vanaf mijn twaalfde functioneerde mijn moeder niet meer. Ze lag overdag op bed, en ik maakte het hele huis schoon. Dat vond ik normaal, want je weet als kind niet beter.” Toch waren er momenten die haar als tiener echt raakten. “Dan kwam ik ‘s nachts thuis van het uitgaan, en dan zat mijn moeder daar, met een glas wijn. Ze probeerde dat glas nog te verstoppen als ik binnenkwam. Dan voelde ik me echt onveilig. Want ik wist: zij blijft daar zitten, ze is dronken, ik kan haar niet vertrouwen.”
Uit huis
“Ik was negentien toen ik uit huis ging, maar ik liet mijn twee broertjes en mijn zusje achter. Mijn zusje is twaalf jaar jonger dan ik. Ik was doodsbang dat het voor haar ook onveilig zou zijn thuis. Maar ik kon het niet meer dragen. Ik had al zo vaak geprobeerd het op te lossen: ik zei tegen mijn moeder dat ze naar een kliniek moest, ik vroeg mijn vader om geen wijn meer te kopen… maar het hielp niets. En ik begon te beseffen: ik bén een kind. Ik kan dit niet oplossen.”
Na haar vertrek, trouwde Anita en kreeg ze al snel twee kinderen. Maar de trauma’s uit haar jeugd bleven haar achtervolgen. “Ik had allerlei soorten angsten, waaronder de angst om ernstig ziek te worden en vaak een gevoel van onveiligheid. Als mijn man bijvoorbeeld ’s avonds zei dat hij om tien uur thuis zou zijn, dan moest dat ook echt zo zijn. Was hij vijf minuten te laat, dan voelde ik me direct compleet onveilig.”
Ook lichamelijk uitte zich dat. “Ik kreeg allemaal klachten. Pijn op verschillende plekken, waar geen duidelijke oorzaak voor was. Ik was voortdurend bij de huisarts. Ik voelde gewoon dat mijn hele systeem ontregeld was. Mijn menstruatie, mijn energie, alles.” Daarnaast ontwikkelde Anita overgevoeligheid voor prikkels. “Als iemand een keer geïrriteerd deed, dan leverde dat hele diepe pijn op. Ik heb echt tijden gehad dat ik elke dag heel erg moest huilen. Dan moest alle pijn eruit.”
Ik deed dat als een soort medicijn – drie keer per dag, tien tot twintig keer achter elkaar”
Anita heeft meerdere therapieën gehad, ook specialistische GGZ-therapie. “Uiteindelijk zeiden ze gewoon na drie jaar: ‘Je zult ermee moeten leren leven. Wij kunnen niks doen.” Dit deed veel met haar. “Ik had iemand waar ik elke week naartoe ging, iemand die mij echt snapte. Ze zag me echt. Toen dat stopte, vond ik dat heel moeilijk. Het voelde alsof ik ineens alles alleen moest doen. Maar ik dacht: dat kan ik helemaal niet. Zeker niet alleen.” Afgelopen zomer was de angst en pijn zo erg geworden dat Anita zich het veiligst voelde als ze gewoon alleen in een kamer zat, zonder prikkels. “Dan was er ook niemand die mij van slag kon brengen. Dat voelde voor mij als rust.”
God’s Woord als medicijn
Anita liet lange tijd voor haar bidden. “Ik geloofde vanaf kinds af aan sterk in God. Ik wist: Hij wil dit niet, Hij kan mij genezen. Maar ik snapte niet waarom het niet gebeurde. Ik heb ziekenzalving ontvangen, ben gaan bidden en vasten, heb zoveel mensen gehad die met handoplegging voor me baden. Elke keer was daar weer die teleurstelling als het niet veranderde, of heel even een klein beetje, maar dan pakte de duivel dat terrein meteen weer terug.”
“Maar ik wist: het Woord van God is waar.” Dus klampte Anita zich daaraan vast. “Ik ben Bijbelteksten gaan mediteren, vooral Psalm 91:14 en 15. Ik deed dat als een soort medicijn – drie keer per dag, tien tot twintig keer achter elkaar.” Daarna zei ik met geloof: angst verdwijn in Jezus naam, trauma verdwijn in Jezus naam.
De kracht van het Woord
Na een week merkte Anita dat alles volledig weg was. “Ik voelde geen angst meer. Geen triggers. Ik voelde me veilig. Geen afwijzingsgevoeligheid meer. En ik had ineens zoveel meer energie. Ik heb maanden nodig gehad om te ontdekken wat er allemaal veranderd was. Zoveel dingen hadden te maken met trauma’s, zelfs dingen waarvan ik dacht dat die normaal waren omdat veel mensen die hebben. Ik had bijvoorbeeld een blaas die overgevoelig was – dat is ook allemaal weggegaan. Ik merk nu dat ik van nature helemaal geen angstig persoon ben. Ik dacht dus van wel, maar ik ben juist het tegenovergestelde.”
“Ik had op dat moment geen bijzondere aanraking of ervaring. Het was gewoon: ik mediteerde op het Woord van God. Geen vallen op de grond, geen emotionele uitbarsting. Ik sprak gewoon in geloof, en ineens was het weg. Het heeft me totaal verrast dat het ook zo kan.”
Relatie met God
Anita vertelt dat haar relatie met God compleet is veranderd. “Het was voor mij altijd moeilijk om Hem echt te vertrouwen. Als je als kind die basisveiligheid niet hebt gehad, is dat heel moeilijk. In mijn hoofd wist ik wel: Hij is liefdevol. Maar diep vanbinnen voelde ik me onveilig.” Dat is nu voor Anita het grootste verschil: “ik kan God nu echt vertrouwen. En ik weet: ik ben een geliefd kind van God – en dat is genoeg. Ik heb het niet meer van andere mensen nodig. Dat geeft zoveel rust en vrede.”
“Ik ben niet meer gevoelig voor afwijzing. Ik heb nooit meer angst gevoeld. Ook die diepe pijn in mijn ziel, die is er niet meer. En ik weet: dat was niet alleen innerlijke genezing. Dat waren geestelijke aanvallen, demonen zelfs. En toen ik in geloof dat Woord vastgreep, was het in één keer weg.”
Inzetten voor Jezus
Nu zet Anita zich vol in voor God’s koninkrijk. “Mijn man en ik volgen twee bijbelscholen, we evangeliseren elke week. Vroeger wilde ik dat wel, maar het kwam er niet uit – ik werd tegengehouden. Nu wil ik alleen nog maar mijn leven inzetten voor Jezus.”
“Ik geloof dat dit getuigenis tot zegen zal zijn voor veel mensen. Want ik heb altijd gezegd: ‘Als ik ooit genezen ben, ga ik het vertellen.’ En dat doe ik nu.”
