Jarenlang worstelde Femke van Lingen (28) met een eetstoornis, depressie en suïcidale gedachten. Op het dieptepunt wilde ze niet meer leven. Ondanks dat ze God al van jongsaf aan kent, had ze geen idee hoe ze in Zijn overwinning moest gaan staan. Hulp van de GGZ, psychologen en therapeuten was niet toereikend. Pas toen ze terechtkwam bij de organisatie Nieuw Seizoen, leerde ze hoe ze geestelijk kan strijden tegen gedachten die haar beïnvloedden. “God heeft echt iets heel groots gedaan in mijn leven. Ik kan niet beschrijven hoe dankbaar ik daarvoor ben.”
Hoe zag jouw leven er lange tijd uit?
“Sinds mijn tienertijd had ik psychische problemen. Ik heb veel geworsteld als het om eten gaat, ik had te maken met depressiviteit en angsten. Ik heb verschillende keren hulp gehad, zowel van de GGZ als van christenen om me heen, maar ik viel steeds terug. Het lukte niet om mijn vrijheid te behouden. Toen het eindelijk een stukje beter ging, brak corona uit, waardoor ik heel erg terugviel en mijn eetstoornis erger werd dan ooit.
Wat was de aanleiding voor deze problemen?
Ik was heel erg onzeker. Omdat ik gepest ben, voelde ik me altijd al een beetje buitengesloten, al had ik een goede vriendinnengroep. Daarnaast verandert je lichaam natuurlijk en ik ging me vergelijken met anderen. Ik ging mezelf minderwaardig voelen, niet mooi. Dat opent de deur voor de vijand om verder te gaan. Het begon met de gedachte dat ik iets af wilde vallen, met de leugenachtige gedachte dat als ik er anders uit zou zien, ik meer geliefd zou zijn. Het was niet zo dat er niet bijhoorde, maar het voelde wel zo. Ik ging dus minder eten, minder snoepen, meer sporten en langzamerhand ging dat over in het bijhouden van calorieën. Ik dacht steeds: Ik kan op tijd stoppen, maar dan ging het toch verder en lukte het me niet. En zo ging het steeds verder en verder.”
Uit Femkes dagboek:
20.09.2022
Het is gek hoe ik in zo’n tweestrijd ben. Het dalen van de weegschaal voelde geweldig. En hoewel ik het al dacht gaf die bevestiging een kik. Tegelijkertijd zie ik in de spiegel een dun meisje. Haar kont wordt weer dunner en ze ziet er moe uit. En hoe ziek ook, iets in me is trots. Trots wanneer ik het ijskoud heb. Trots als ik m’n botten voel. Het geeft me een soort high. Maar de zwakte tijdens de trainingen kilt me. Het is beangstigend om pijn op je borst te hebben. Blessures liggen op de loer en dat haat ik. Ik sport niet zodat ik kan eten, nee ik eet zodat ik kan sporten. Zonder sport was ik allang dood geweest.
Je bent christelijk opgevoed, hoe was je relatie met God?
In het begin ging het gewoon goed. Als ik mijn dagboeken en journalis teruglees, zie ik dat ik veel schreef aan God en Hem betrok: ‘Heer wat moet ik doen, hoe zorg ik dat hier uit kom?’ Op een gegeven moment merkte ik dat de problemen echt afstand schepten tussen God en mij, omdat ik heel veel van de vijand toeliet. Toch heb ik Hem nooit losgelaten. Ik schreef ook dat ik heel veel van Jezus hield, al had ik lang mijn Bijbel niet opengedaan. Mij liefde en passie voor God zijn nooit weggegaan, maar de relatie verslechterde omdat het zo vastzat in mijn hoofd.”
Uit Femkes dagboek:
God is ver te zoeken, of eigenlijk ben ik ver te zoeken bij God. Ik hou van Jezus met alles wat in me is. Maar ik hou niet van het leven wat Hij me gegeven heeft. Het leven wat ik als cadeau hoor te ervaren en daar schaam ik me voor. Ik kan me niet herinneren wanneer ik voor het laatst de Bijbel opensloeg terwijl ik zóveel van dat boek hou. Mn telefoon is zoveel fijner. Volledige afleiding. Slechte christen ben ik. Want hoe kan iemand die in de zending heeft gewerkt zo leven? Ik ben teleurgesteld in mezelf.
Hoe was het voor je omgeving om jou zo te zien worstelen?
Voor mijn ouders en zusje was het heel pittig. Ik kan niet voor hen spreken, maar ze hebben een heel moeilijke tijd gehad, ook omdat ik uiteindelijk zo wanhopig was dat ik suïcidaal was. Ik ben ook opgenomen geweest. Het moet heel moeilijk zijn om je kind zo te zien. Tijdens mijn laatste terugval werkte ik in de zending, voor Jeugd met een Opdracht. Toen het misging, ben ik weer bij mijn ouders gaan wonen.
Hoe ging het verder?
Toen ik terugviel in de coronaperiode – ik kon niet goed omgaan met de onzekerheid die er toen heerste – kreeg ik therapie in de GGZ. Maar ik miste daarin het geloof. Zelf wilde ik graag Jezus betrekken in mijn behandeling. Ik merkte dat ik niet verder kwam, maar alleen maar verder afdwaalde. Ik bleef schommelen tussen weinig eten, gezond eten, sporten, wegen, bewegen, calorieën tellen; mijn hoofd zat vol. Ik werd echt wanhopig en vroeg me af: is dit nu mijn leven? Ik wist dat er een roeping ligt op mijn leven, maar ik had geen idee hoe ik daar nog kon komen.
Hoe kwam je bij organisatie Nieuw Seizoen terecht?
Via een vriendin die ik van vroeger kende uit de kerk. Ik ging met haar mee voor een kennismakingsgesprek. Het leek me een heel fijne plek met vel liefde en warmte, maar ik had ook wel veel twijfels omdat ik in de christelijke wereld al veel gesprekken heb gevoerd. Ik dacht diep van binnen: Mijn situatie is te complex voor deze organisatie, ik heb echte hulp nodig, professionale hulp. Die leugens dat mijn omstandigheden te complex zouden zijn, zaten me echt in de weg. Ik maakte een keuze: Ik ga deze kans grijpen en het van Hem verwachten. Voor Hem is niets te complex.”
Wat maakte dat je weer vrijheid kreeg?
Ik heb ervoor gekozen om de reguliere GGZ-behandeling te stoppen en bij Nieuw Seizoen te gaan wonen. Hier is mijn hele leven veranderd. Heel veel wist ik al wel en ik had een schop onder mijn kont nodig, maar daarnaast ook openbaring dat die gedachten over eten niet mijn eigen gedachten waren. Het waren die van de vijand die mijn leven kapot wilde maken en me dood in wilde trekken. Toen mijn ogen daarvoor geopend werden, kon ik weerstand bieden. Stapje voor stapje kon ik mijn vrijheid met Jezus terugpakken, waardoor ik nu volledig vrij kan genieten van eten. Ik heb geen idee meer hoeveel calorieën ik binnenkrijg op een dag en ik heb geen stress meer. Ik ga niet meer mee met de met leugens van de vijand die me naar beneden naar beneden probeerde te trekken en mijn wereld klein wilde houden.”
Hoe ziet een dag bij Nieuw Seizoen eruit?
In de ochtend beginnen we zelf met stille tijd en daarna ontbijten we met elkaar. Daarna gaan we naar buiten om de paarden te mesten en te verzorgen, zodat we de dag lekker buiten beginnen. Vervolgens gaan we naar een kamer die we Warroom noemen. Daar beginnen we de dag met elkaar in Gods kracht, in aanbidding en gebed. Zo geven we onze dag aan God. Daarna begint het programma, dat verschilt van dag tot dag. Er is groepscoaching met maandelijks een nieuw thema als vertrouwen, identiteit of verwachtingen. We bestuderen wat erover in de Bijbel staat en wat Jezus erover zegt. Dan lunchen we samen.
Na de lunch is er de mogelijkheid om je in te tekenen voor individueel gesprek of je hebt even vrij.
In de middag doen we verschillende dingen, dit verschilt per dag. Zo gaan we één keer per week de tuin in en hebben we twee keer per week talentontwikkeling. Je ontdekt je talenten en gaat deze inzetten. Ik help nu bijvoorbeeld mee met de trainingen en ik vind het ook leuk om te organiseren en te plannen. Verder heb ik een boekje geschreven met mijn getuigenis van hoe God mij heeft bevrijd van de eetstoornis en ik deel mijn verhaal ook als ervaringsdeskundige op de trainingen van de andere meiden. Er is ook genoeg tijd om zelf aan je proces te werken door bijvoorbeeld dingen op te schrijven of naar een preek te luisteren. ’s Avonds eten we weer samen. Een keer per week ben je aan de beurt om te koken. Na het avondeten zijn we vrij. We doen een spelletje of iets anders leuks. Er zijn verschillende fases en ik zit nu in de vierde en de laatste. Dat betekent dat ik meer doe met talentontwikkeling en ervaring opdoen zodat ik straks klaar ben voor de maatschappij.
Hoe is het om met zes meiden samen te wonen?
Er is een heel fijne, opbouwende sfeer en het is heel gezellig. Toen ik net binnenkwam, had ik veel aan meiden die er al wat langer zaten. De herkenning is ook fijn, je snapt elkaar en kunt meer begrip tonen. We helpen elkaar vooruit. Juist doordat ik zag dat anderen iets hebben overwonnen, bouwde dat mijn geloof dat ik dat ook kon overwinnen. Bij God is geen aanziens des persoons, dus als Hij het voor iemand anders kan doen, dan doet Hij het ook voor mij. En verder hebben we heel veel ook plezier samen en we voelen ons een grote familie.
Welke plannen heb je?
Ik ben me nu aan het oriënteren op wat ik wil, hoe dat er allemaal uit gaat zien. Waar ik ga wonen leg ik in Gods handen. Bij de talentontwikkeling heb ik herontdekt dat ik het heel leuk vind om te schrijven, te spreken en onderwijs te geven. Wat ik echt wil laten horen is dat bij Jezus alles mogelijk is. Ik wil mensen echt naar de waarheid brengen. Hoe dat er precies uit gaat zien, weet ik niet, maar het komt wel goed.”
Wat heb je van God gemerkt in de tijd dat je het zo moeilijk had?
Ik kreeg altijd de juiste mensen om me heen en ik zie dat het door God is geleid dat ik bij Nieuw Seizoen terecht kwam. Op een gegeven moment stond ik aangemeld voor beschermd wonen. Ik had toen Nieuw Seizoen al in het vizier. Ik bad: als ik daarheen moet gaan, dan bid ik dat de andere plek mij afwijst. Die deur ging inderdaad dicht en ik voel me echt geleid. God heeft mij niet losgelaten. Hij heeft een leven in vrijheid voor mij. In de periode van herstel heb ik heel veel van God ervaren. Ik heb ontdekt hoe je leven verandert als je echt alles van Jezus gaat verwachten. Hij heeft alles al overwonnen. De vijand heeft geen recht meer op me. Ik mag in de kracht en autoriteit gaan staan die Jezus me gegeven heeft. Ik heb ook zoveel van Zijn liefde ervaren.
Mijn omgeving ziet een wereld van verschil. Op het dieptepunt heb ik meerdere keren bovenop een flat gestaan omdat ik niet meer wist hoe ik verder moest. Ik heb ook teveel medicatie ingenomen omdat ik dood wilde. God heeft echt een heel groot werk gedaan in mijn leven. Ik kan niet beschrijven hoe dankbaar ik daarvoor ben. Ik kijk uit naar de toekomst die God voor mij heeft. Ik kan weer in blijheid en vrijheid bij God komen en die diepe relatie met Hem ervaren. Ik ben heel dankbaar dat ik mijn leven terugheb, dat ik weer zin heb in eten, in het leven.”
Wat is je boodschap aan anderen die worstelen met een eetstoornis?
“Verwacht het echt van God. Weet dat jij de autoriteit hebt gekregen door Jezus in het toelaten of het niet toelaten van bepaalde gedachtes. Een leven zonder eetstoornis is echt mogelijk, de overwinning is behaald.”
Femke schreef het boekje ‘Vast in een eetstoornis en hoe de waarheid mij vrijzette”. Je kunt het hier gratis bestellen.
