Jarenlang had Berthina moeite met praten over wat er echt in haar leefde. Niet omdat ze niets te zeggen had, maar omdat woorden simpelweg niet kwamen. In gesprekken liep ze vast, zeker als het dieper ging. Dat had alles te maken met hoe ze was opgegroeid: problemen werden benoemd, maar nooit uitgepraat. Zand erover, en door. “Ik kom uit een reformatorisch gezin,” vertelt ze. “Mijn ouders zijn superlief, maar ze hebben ook niet geleerd om te praten. Als er iets was, werd het even gezegd en dan was het: zand erover. We hadden het er niet meer over.”
Dat patroon nam ze mee in haar verdere leven. In relaties, in haar huwelijk en later ook in haar geloofsleven. “Ik spaarde dingen op,” zegt ze. “En dan na een half jaar kwam er een ontploffing. Dan zei ik: ‘jij toen dit, jij toen dat’. Maar het meteen zeggen, dat ging niet automatisch.”
Vastlopen terwijl je wéét wat je gelooft
Toen Berthina begon aan Charis Bible College werd die blokkade ineens heel zichtbaar. In de klas zat ze met vijftien mensen, allemaal met hun eigen mening. “Ik was wel overtuigd van hoe ik het geloofde,” vertelt ze, “maar doordat anderen iets anders zeiden, kon ik het niet meer uiten. Ik werd helemaal geblokkeerd in mezelf. En daar werd ik ook onzeker van. Dan dacht ik: waarom kan ik het niet gewoon uitleggen?” Het frustreerde haar. Ze merkte dat het probleem niet zat in kennis of overtuiging, maar in het spreken zelf.
“Wie heeft jou een mond gegeven?”
Het omslagpunt kwam tijdens het lezen van de Bijbel. Berthina las over Mozes, die door God werd geroepen om te spreken, maar zelf zei dat hij dat niet kon. “Dat raakte me, omdat ik mezelf erin herkende,” zegt ze. “Mozes zei: ik kan niet praten.” Maar vooral wat God daarna zegt, kwam bij haar binnen. “Toen las ik: ‘Mozes, wie heeft jou een mond gegeven?’ En dat kwam zó binnen. Ik had echt het gevoel dat God tegen míj zei: ‘Wie heeft jou een mond gegeven?’” Ze ging verder met lezen.
“En toen stond er: ‘Ik zal jou de woorden in je mond geven.’ Er viel gewoon een juk van me af.”
Van tien minuten naar veertig
Niet lang daarna kreeg Berthina een opdracht op Charis Bible College. Ze moest een les voorbereiden over discipelschap en evangelisatie en die geven aan haar klas. “Ik dacht echt: help, ik moet voor de klas gaan staan. Hoe ga ik dat doen?” vertelt ze. “Maar ik dacht ook: God heeft mij een mond gegeven. Hij zal mij de woorden geven.” Ze bereidde zich goed voor en ging voor de groep staan. Zonder precies te weten hoe het zou lopen. “Ik dacht: ik ben misschien tien minuten klaar. Het werden veertig minuten. Veertig minuten gesproken.” Ze lacht er nog steeds verbaasd om.
“Ik dacht echt: wauw. Ik kan dit gewoon. En er was ook iemand in de klas die echt geraakt werd. Dat vond ik zó bijzonder.”
“Het maakt me niet meer zo uit wat mensen vinden”
Sinds dat moment is er iets veranderd. Het vastlopen is niet meer leidend. De angst om niets te kunnen zeggen heeft haar grip verloren. “Ik merk dat het me ook niet echt meer uitmaakt wat andere mensen ervan vinden,” zegt Berthina. “Het gaat mij erom dat één iemand geraakt wordt, of een beetje licht krijgt over een moeilijke situatie.” Samen met een klasgenoot is ze inmiddels begonnen met het opnemen van video’s waarin ze Bijbelteksten en lastige onderwerpen uitleggen. “Dat uitleggen van het Woord van God,” zegt ze, “dat heeft echt mijn hart gepakt.”
Bekijk de hele video hieronder!
