“De lokale kerk is iets wat je kost”, heeft spreker Marc de Haan in de afgelopen tien jaar duidelijk ervaren. Er waren meerdere momenten dat hij liever de deur achter zich dicht wilde gooien om niet meer te komen. Toch kun je om de kerk niet heen, is deel van de boodschap die hij komende zaterdagavond bij Opwekking gaat brengen. De kerk is met al z’n uitdagingen heen de plek waar God mensen vormt en kneedt, zegt hij. “Door te blijven en te volharden, heeft God in de afgelopen jaren een diep werk in me kunnen doen.”
Van huis uit kreeg hij een diep besef mee over de plek van de gemeente in Gods plan. “Ik heb van oudsher meegekregen: Gods Koninkrijk wordt gebouwd door de lokale kerk heen,” vertelt hij. “Dat is dé hoop van deze wereld. Jezus heeft de lokale kerk als hét middel gegeven om Zijn Koninkrijk te vestigen.”
Tegelijk heeft hij ondervonden dat het geworteld zijn in een gemeente ook betekent dat je moeilijke seizoenen leert verdragen. “De lokale kerk is niet altijd leuk,” zegt hij. “Je gaat door seizoenen heen. Tijdens de lente- en de zomerseizoenen is alles te gek. Maar er zijn ook seizoenen die pijn doen.” Juist in die periodes gebeurt volgens hem iets wezenlijks. “Dan doet God een diep werk in je.”
Die overtuiging werd niet theoretisch gevormd, maar door pijnlijke ervaringen. De Haan maakte verschillende breuken mee binnen de kerk. Die raakten ook zijn eigen familie. “Het was super tragisch hoe dat gegaan is,” zegt hij. “Er zijn momenten geweest dat ik heel graag weg wilde rennen.”
Tijdens een conferentie in Londen middenin dit pijnlijke seizoen, kwam er echter een keerpunt. In een zaal vol duizenden mensen hoorde hij een boodschap die voelde alsof die enkel voor hem bedoeld was. “Een preek maakte diepe indruk op me,” vertelt hij geraakt.
De woorden van de spreker bleven hangen: stay in the boat.
“Het was eigenlijk het laatste wat ik wilde doen,” zegt De Haan. Juist in die periode ervoeren hij en zijn vrouw Cherrelle Gods leiding. Hun antwoord werd overgave. “Voor ons betekende het: blijf in de gemeente en blijf in het leiderschap,” zegt hij. “We zijn door een seizoen heen gegaan van rouw en verwerken, waar we een periode meer op de achtergrond betrokken waren. De plaats van pijn werd ook een plaats van herstel. Vertrekken deden ze niet. “We zijn gebleven. Ook in het leiderschap.”
De jaren die volgden noemt hij zwaar. “We hebben veel magere jaren gehad in de gemeente,” zegt hij. “Het was niet populair om te blijven. Andere paden waren misschien makkelijker geweest.” Toch bleef dezelfde overtuiging overeind: hier had God hen geroepen. “Wij willen zijn waar God ons roept,” zegt hij.
Het werden jaren van bouwen aan herstel en vechten voor eenheid. “We committeerden ons destijds voor drie jaar in het leidersteam,” vertelt hij. “Eerlijk? Soms voelde het alsof ik elke dag een streepje zette tot de finish.”
Toch kijkt hij vandaag anders naar die periode. Veel is veranderd. “Mijn gezin geniet zo van de gemeente,” zegt hij. “We voelen ons gezegend door alle geestelijke ooms en tantes voor onze kinderen en de liefde die we ontvangen en ook uit kunnen delen.”
In die periode is er veel persoonlijke ambitie bij Marc doodgegaan. “Ik had héél veel ambitie. Ik keek naar Steven Furtick en dacht: kijk wat hij doet. Ik ben maar een paar jaar jonger. Ik wilde ook zo spreken en zo’n grote kerk bouwen. Maar juist het louterende seizoen leidde mij tot diepere overgave aan Jezus. Ik had dit seizoen nooit over willen doen, maar ik had het ook nooit willen missen. Want juist daar ben ik misschien wel het meest gevormd.”
Verschuiving
Na jaren van een meer teruggetrokken seizoen begon er langzaam iets te verschuiven. Marc merkte dat zijn hart opnieuw begon te branden — vooral voor jongeren.
Een kantelpunt kwam tijdens een zomerweek op De Betteld vorig jaar, waar zijn vriend Karim Landoulsi leiding geeft en hem had uitgenodigd als jeugdspreker voor één van de zomerweken. “God had zoveel gedaan, jongeren die enorm aangeraakt en gezegend werden”, vertelt hij. “We stapten de auto in na die week en ik zei tegen Cherrelle: volgens mij ben ik zelf het meest gezegend.”
Hoewel hij zich de afgelopen jaren, naast gezin en ondernemerschap, binnen de gemeente niet meer bezighield met jongerenwerk, merkte hij dat er iets opnieuw werd aangewakkerd. “Mijn hart voor de nieuwe generatie begon weer harder te bonken dan eerder,” zegt hij. “Er kwam iets terug.”
Spreken bij Opwekking
Komende zaterdag spreekt De Haan bij de jeugd van Opwekking. Ook een verrassende stap en een teken van Gods goedheid en trouw. “Het voelt nog steeds onwerkelijk. Ik was echt flabbergasted.”
“Ik heb veel jaren in de schaduw gediend,” zegt hij. “En het voelt alsof God zegt: Marc, Ik heb dingen in je gelegd en nu breng Ik dat naar voren.” Het vertrouwen raakt hem zichtbaar. “Er brandt iets van binnen.” Voor duizenden jongeren heeft hij nog nooit gesproken.
Zijn verlangen voor jongeren is helder. De Haan gelooft voor een generatie die minder kiest voor comfort en meer voor roeping. “In het Westen zijn we snel gericht op comfort,” zegt hij. “Maar de roep van Jezus is eerst een roep van sterven.”
Volgens hem begint opwekking bij overgave. “Voordat we leven vinden, is het eerst sterven met Hem,” zegt hij. “Mijn gebed is dat er een generatie opstaat die zo gegrepen is door Jezus, die aan Zijn voeten ligt. Een generatie die niet moeilijke dingen uit de weg gaat, maar er juist naartoe stapt.”
Die overtuiging werd voor hem opnieuw tastbaar door een jongen uit de gemeente — een verhaal dat hem nog steeds diep raakt.
“Hij kwam mee met zijn tante,” vertelt De Haan. “Opgegroeid in veel gebrokenheid. Van relatie naar relatie. Verknipte omstandigheden.” Toch zag hij hoe het evangelie iets begon te doen. “Je zag de kracht van Jezus werken in hem. Zo gaaf.”
Worsteling in de kerk
Later verloor de jongen zijn plek bij zijn tante en ik kreeg geen contact meer. Niet lang geleden was hij na vele jaren weer een zondag in de kerk. Ik gaf hem een omhelzing en was zo blij om hem te zien. Twee weken geleden werd Marc gebeld door de tante van de jongen en hoorde hij dat de inmiddels 21-jarige jongen zichzelf van het leven had beroofd.
“Zoveel mensen gaan door dingen heen,” zegt hij zacht. “Zoveel jongeren zijn kapot.”
Het raakt aan een diepere worsteling die hij ziet in de kerk. “Hoe heeft het evangelie niet die diepe uitwerking kunnen hebben van vrede en herstel?” vraagt hij zich hardop af. Volgens De Haan komen veel jongeren wel tot Jezus, maar wortelen ze onvoldoende in deze nieuwe realiteit van het leven met Christus. “Ze worstelen nog steeds met hun verleden, verslavingen en gebroken patronen. De echte transformatie gebeurt niet alleen op zondag of tijdens een event.”
Daarom blijft hij terugkomen bij hetzelfde punt: de lokale kerk. “Je hebt niet alleen een ervaring met Jezus nodig,” zegt hij. “Je vindt echte heling als je jezelf overgeeft in een community, in Zijn lichaam.”
Zijn verlangen voor de zaterdagavond in de jongerentent van Opwekking gaat daarom veel verder dan een geslaagde bijeenkomst. “Ik bid voor diepe bekering en overgave.”
Hij denkt aan de verhalen over de grote opwekkingen en de prediking van George Whitefield, die tijdens de Great Awakening duizenden mensen toesprak op open velden zonder microfoon. “Hij preekte zo radicaal over bekering,” zegt De Haan. “Mensen begonnen te huilen, zonden te belijden.” Dat is waar hij naar verlangt tijdens Opwekking. “Mijn gebed is dat jongeren hun leven compleet overgeven,” zegt hij. “Dat ze stoppen met water bij de wijn doen. Dat er diepe bekering komt, een golf van loutering.”
“Dat jongeren op hun knieën vallen,” zegt hij. “Want ik geloof: juist door die loutering kan er diepe heelheid komen — ook naar deze wereld toe.”
