Fulltime Bijbelschoolstudent Iris van Deel ging samen met haar klasgenoten van de Revival & Ministry School acht dagen naar Indonesië voor een krachtige missietrip. Tijdens deze missiereis bezochten Iris en haar klasgenoten verschillende gevangenissen en zagen ze God machtig bewegen in het land.
Samen met negen tweedejaarsstudenten van de Revival & Ministry School ging Iris naar Indonesië. Haar verwachtingen waren hoog, omdat het team specifiek in Indonesië leek te moeten zijn. De reis werd namelijk binnen 24 uur gepland. “We zouden eerst naar Nepal gaan, maar vanwege de wetgeving rondom christenvervolging kon dit niet doorgaan. De reis naar Indonesië is daarom last minute binnen 24 uur gepland. Ik geloof dat God ons specifiek daar wilde hebben en daar grote dingen zou doen.”
Iris keek er vooral naar uit om naar de gevangenissen te gaan en daar het evangelie te brengen. “Ik keek ernaar uit om God te zien bewegen op hele duistere plekken, want daar schijnt Zijn licht het felst.”
Ontvangen met eer
Eenmaal aangekomen in Jakarta werd de groep met open armen ontvangen. “We werkten samen met Favour Ministries, geleid door Joey van Nielen. Deze bediening was gevestigd in Indonesië en was pas een paar weken daarvoor ingezegend. We werden met enorme eer ontvangen. We kregen overal de beste plekken en zodra het leek alsof je iets nodig had, stonden ze al voor je klaar. In Indonesië is er een enorme cultuur van eer; mensen zijn daar erg open en respectvol.”
Ook in de gevangenissen heerste diezelfde cultuur. Zodra de groep binnenkwam, werden ze hartelijk ontvangen en begroet. “Ze stonden allemaal in een lange rij om ons de hand te schudden, dat was erg bijzonder!” Iris vertelt dat het mooie van de cultuur juist het eervolle is. “Ik geloof dat dit een stukje van Gods Koninkrijk in deze cultuur is.”
Wennen aan de cultuur
Ondanks de eer in de cultuur waren er ook grote verschillen met Nederland, wat uitdagingen met zich meebracht. Zo vertelt Iris dat ze moest wennen aan de hygiëne en de armoede in het land. “Het is echt een derdewereldland, dus op het gebied van hygiëne moest je je aanpassen. Ook kom je heftige dingen tegen. Je ziet dat mensen daar veel hebben meegemaakt. Er zijn veel sloppenwijken en er is veel drugsgebruik. We ontmoetten ook jonge kinderen die hebben gezien dat hun ouders werden vermoord. De dingen die we tegenkwamen, raakten me diep.”
Een andere grote uitdaging was de invloed van de islam in Indonesië. “De islam is daar erg dominant. We mochten bijvoorbeeld niet op straat evangeliseren; dat was verboden. We konden alleen tasjes uitdelen met wat eten erin en een boekje over Jezus. Door dit beleid zijn we erg bewust te werk gegaan en hebben we alles met toestemming gedaan. Daarom zijn we voornamelijk naar de gevangenissen gegaan.”
Naar de gevangenis
Voordat de groep naar de gevangenissen ging, begonnen ze met een gezamenlijk ontbijt, gevolgd door een lange busrit. “Afhankelijk van de afstand gingen we dagelijks naar één of twee gevangenissen. Onderweg aanbaden we soms samen, bereidden we ons voor of trok je jezelf even terug voordat we aankwamen.”
Eenmaal aangekomen bij de gevangenis werd de groep uitgebreid gecontroleerd voor de veiligheid. “Je mocht alleen je paspoort meenemen en slechts één iemand mocht zijn telefoon bij zich hebben.” Zodra ze binnenstapten, werden ze met open armen ontvangen en gaf iedere gevangene hen een hand.
In de gevangenissen hielden de studenten diensten voor de gevangenen, die begonnen met aanbidding. “De gevangenis zelf had een worshipteam. Ze hebben daar namelijk ook een kerk. Toch zagen we dat diensten als deze veel impact maakten. We hoorden van Joey van Nielen dat mensen hier alles onthouden, doordat ze zo weinig meemaken. We mochten daardoor echt impact achterlaten.”
Woord en bediening
Na de aanbidding deelde iemand van het team een getuigenis en vervolgens werd het Woord gepredikt. “We moesten allemaal even uit onze christelijke bubbel stappen en de preken weer eenvoudig maken, want veel van de mensen hoorden het evangelie voor het eerst, of voor het eerst echt volledig.”
Vervolgens werd er een oproep gedaan tot bekering en kregen de gevangenen de mogelijkheid om hun leven aan Jezus te geven. “In totaal hebben naar schatting wel 120 mensen hun leven aan Jezus gegeven!” Daarna bad het team van studenten voor de gevangenen en zagen ze bevrijding, genezing en vervulling met de Heilige Geest.
Profetische woorden
De studenten mochten ook bemoedigende woorden en profetieën delen. Een bepaalde boodschap kwam telkens terug: “De gevangenen zitten op een plek van gevangenschap, maar in hun identiteit zijn ze geen gevangenen, ze zijn vrij. Je leven is niet voorbij. God keert alles ten goede.”
Daarnaast ontvingen mensen ook specifieke woorden over hun roeping. “Er werd over iemand geprofeteerd dat hij een evangelist was en over een andere vrouw dat ze een man en kinderen zou krijgen. Deze woorden zijn levenstransformerend.”
In de vrouwengevangenis mocht Iris ook een belangrijke boodschap delen. Ze ontving namelijk een woord van kennis voor de groep. “Ik ervaarde dat veel vrouwen worstelden met hun zelfbeeld en identiteit. Daarom deed ik een oproep voor de vrouwen die zich hiervan wilden bekeren. Verschillende vrouwen stapten naar voren en samen proclameerden we het Woord.”
Een markerend moment
Iris beleefde persoonlijk ook een bijzonder moment waarin ze Gods liefde mocht tonen aan een jong weesmeisje. “Op een van de dagen gingen we naar een kerkdienst waar veel weesjongeren waren. Er was ook een jong meisje dat erg geraakt leek te zijn. Iemand vroeg mij of ik haar een knuffel wilde geven, en dat deed ik. Ik zei: ‘You are worthy’, en daardoor begon ze te huilen.”
Iris besefte hoe waardevol het is om een kanaal van Gods liefde te zijn, zelfs in de kleine dingen. “Ik wil graag impact maken en veel doen, maar zelfs als je er alleen bent zodat iemand Gods liefde ervaart, is dat al waardevol.”
Gods grootheid
Dankzij de reis heeft Iris ook zichzelf beter leren kennen, en daarmee ook God op een nieuwe manier. “Ik kwam mezelf tegen in mijn gevoeligheid. De dingen die ik zag, raakten mij enorm en ik nam veel op van wat ik zag. Ik heb echt geleerd om dingen los te laten en aan God te geven. Ik hoef namelijk niet de hele wereld te redden. Als ik iets heftigs zag, besefte ik opnieuw hoe groot God is en dat Hij bij machte is elke situatie om te keren. Telkens realiseerde ik me weer waarom ik daar was: om iets te brengen naar de mensen. Daardoor leer je ook je eigen gevoelens opzij te zetten. Bediening is uiteindelijk echt mensen dienen en het beste van jezelf geven.”
Door de reis groeide Iris steeds meer in intimiteit met de Heilige Geest. Door alles wat ze meemaakte, ontdekte ze opnieuw hoe afhankelijk ze van Hem is. “Voorheen was ik altijd al close met de Heilige Geest, maar doordat er zoveel gebeurde in Indonesië vond ik het soms lastig om me op Hem af te stemmen. Doordat ik dit heb meegemaakt, weet ik nu beter waar ik op moet letten als het gaat om mijn relatie met de Heilige Geest. Dankzij deze openbaring zijn we nog closer geworden!”
