Een paar weken waren ze weggeweest. Samen op zakenreis naar China. Vader en zoon. Samen met onze aanstaande schoondochter ging ik de mannen weer ophalen van de luchthaven. Beiden in spanning om de mannen weer in onze armen te kunnen sluiten. Twaalf dagen waren ze weggeweest. We hadden ze gemist.
Gezellig kletsten we over van alles en nog wat, toen we besloten er gewoon een bakkie koffie bij te gaan halen.
Bij de eerstvolgende benzinepomp reden we de afrit af en parkeerden de auto. Het was een lekker zonnig dagje en er stonden zeven motoren op de parkeerplaats. Harley-Davidsons… Stoere mannen met leren hesjes.
Een seconde twijfelde ik en bedacht toen dat ze het moesten horen.
Horen dat God van ze houdt, dat Hij een goed plan voor hun leven heeft.
Ik liep de groep in en ging in het midden staan.
Spanning gierde door mijn lijf, maar ik moest het ze vertellen.
Ze keken me verbaasd aan en twee trokken zich grinnikend terug. De anderen luisterden aandachtig.
Hun hoofd gebogen naar de grond. De derde zei dat het niks voor hem was en stapte ook achteruit.
De Bijbel zegt dat we allemaal gezondigd hebben en daardoor Zijn nabijheid missen. Zonden brengen scheiding tussen Hem en ons, ging ik verder. Maar door Zijn genade kan die scheiding opgelost worden. God gaf Zijn Zoon Jezus, Die voor jullie en voor mij aan het kruis ging om te betalen voor onze zonden. En de Bijbel zegt: als je in Hem gelooft, zal je eeuwig leven hebben. Als je Hem aanroept, zal je worden gered. Zouden jullie dat willen?
Dat je wordt gered van al je fouten en zonden?
Allemaal zouden ze dat wel willen…
Maar toen ik ze aanbood samen te bidden, zeiden de meesten toch nee. Eén man… Eén man begon mee te bidden. Hardop tussen zijn maten. Hij begon te stralen. En ik straalde nog harder, denk ik. Het is zo’n vreugde wanneer een zondaar zich bekeert, zegt de Bijbel, en elke keer ervaar ik dat weer. Ik kan dan wel juichen!! God, dank U wel!! U raakte opnieuw een hart aan. Overtuigde de man. Hallelujaaaaa, Vader!!
We liepen weg en ineens besefte ik hoe ik beefde. Mijn benen trilden en ik ervaarde ineens de spanning in mijn lijf.
Maar het maakt niet uit. Zelfs Paulus vertelde het met vrees en veel beven, maar hij ging…
En ik wil ook gaan, met trillende benen of niet. Maakt niet uit.
En ik, broeders, toen ik bij u kwam, ben niet gekomen om u met voortreffelijkheid van woorden of van wijsheid het getuigenis van God te verkondigen, want ik had mij voorgenomen niets anders onder u te weten dan Jezus Christus, en Die gekruisigd. En ik was bij u in zwakheid, met vrees en veel beven. En mijn spreken en mijn prediking bestonden niet in overtuigende woorden van menselijke wijsheid, maar in het betonen van geest en kracht, opdat uw geloof niet zou bestaan in wijsheid van mensen, maar in kracht van God.
1 Korinthe 2:1-5 HSV
