Steven Regenboog (27) komt oorspronkelijk uit Nederland en momenteel loopt hij stage op een Bijbelschool in Duitsland. Hij mag daar enorm veel uitstappen en hij leert onder andere veel over discipelschap. Het mentoren van anderen en het zijn van een geestelijke vader is iets wat sterk op zijn leven rust en waar zijn hart dan ook erg voor brandt. Hier hebben we meer van nodig in de kerk, vindt Steven.
Een huis van aanbidding
Steven is opgegroeid in een warm christelijk gezin. Hij vertelt: ‘’Mijn ouders hebben ons van jongs af aan in de tegenwoordigheid van God gebracht. Ik ben opgegroeid in een nest waar aanbidding echt een centrale plek had.’’ Ondanks dat er bij Steven thuis altijd een bepaalde mate van vrijheid was, werd het wel als normaal en belangrijk gezien dat iedereen van het gezin meeging naar de kerk.
Wat geloof ik eigenlijk zelf?
Aan het einde van zijn tienertijd merkte Steven hierdoor dat hij zelf een keuze moest maken op het gebied van geloof. ‘’Ik merkte van oké, wat geloof ik eigenlijk zelf? Je kan meegaan met je ouders op een geloofsgebied, maar uiteindelijk moet je zelf toch je keuze gaan maken om ja te zeggen tegen de Heer. Dat is niet iets wat je ouders kunnen doen.’’
Een draai van 180 graden
In 2019 maakte Steven de keuze om ‘ja’ te zeggen tegen de Heer: hij liet zich dopen. In 2021, beschrijft Steven, werd hij echt gegrepen door de Heer. ‘’In april, precies twee jaar na mijn waterdoop, kwam de Heilige Geest persoonlijk in mijn leven. Dat heeft de hele boel wel veranderd. Daarin heb ik ook tot op zekere hoogte begeleiding nodig gehad, hoe je ermee omgaat als je leven ineens 180 graden draait en alles anders is.’’
Tot op zekere hoogte waren Stevens ouders actief aanwezig als geestelijke ouders. Maar eind 2021 had Steven een gesprek met de voorganger van zijn kerk, wat enorm behulpzaam bleek. Naast twee andere leiders in de kerk, investeerde zijn voorganger veel in hem.
Geestelijk leiderschap
Door regelmatig bij hem in te checken hoe het ging en af en toe een lunchafspraak te hebben, ontving Steven mentorschap en vaderschap. ‘’Mijn leiders hebben veel voor me betekend op het gebied van groeien in leiderschap.’’
Steven vertelt dat iedereen zo iemand nodig heeft als zijn voorganger. Hij deelt: ‘’We hebben allemaal leiders nodig. Iemand die wat verder is in het leven, die inspraak heeft in je leven. Het is belangrijk en vitaal voor je eigen proces, en ergens ook weer voor hun groei.’’
We hebben allemaal leiders nodig.
Naast zijn voorganger heeft Steven ook contact met twee vaders uit zijn thuisgemeente in Nederland. ‘’Het was niet dagelijks, maar meer wekelijks of maandelijks. Ik kwam bij een van hen thuis, of we wandelden een stukje. Maar het ging om het optrekken met elkaar. Ik hecht daar zoveel waarde aan.’’
Een organisch proces
Steven beschrijft ook hoe het geen ingewikkeld proces hoeft te zijn. ‘’Ik heb nooit actief gezocht naar een geestelijk vader ondanks dat ik daar denk ik wel behoefte aan had. Maar uiteindelijk ontstond het organisch en heeft de Heer het gewoon samenbracht.’’
Over het zijn van een geestelijk vader deelt hij: ‘’Soms denk ik dat we het beeld hebben dat het heel zwaar is om iemand te discipelen en dat dat van jezelf heel veel gaat vragen. Natuurlijk, er zit een investering in. Maar ik geloof ook dat uiteindelijk de Heer het ook gebruikt om jou weer op te bouwen. Ik geloof dat dat een dubbele werking heeft, en dat is echt bijzonder.’’
Van elkaar leren
We hebben dus zelf vaders en moeders nodig, maar het is ook belangrijk om er zelf één voor een ander te zijn. ‘’Elke generatie heeft iets unieks ontvangen van de Heer. We gaan allemaal door bepaalde fases en processen in ons leven. Een generatie boven me heeft ervaring en wijsheid van hoe bepaalde dingen te doorlopen met de Heer. Ik denk dat de jongere generatie verlangt naar echtheid, het moet tastbaar zijn. Het moet iets zijn wat real is.’’
Ik denk dat de jongere generatie verlangt naar echtheid, het moet tastbaar zijn. Het moet iets zijn wat real is.
Hij gaat verder: ‘’Er zijn zoveel prikkelingen, zoveel dingen om ons heen die fake zijn. De nieuwe generatie prikt door dingen heen die niet echt zijn. Maar het is moeilijk om in dat spanningsveld te zitten om te onderscheiden wat wel en niet echt is. Daarin hebben ze begeleiding nodig van mensen die verder in hun leven zijn en in hun wandel met de Heer.’’
Een God van generaties
‘’Psalm 145 zegt, Uw Koninkrijk is een Koninkrijk van alle eeuwen, Uw heerschappij omvat alle generaties. Gods koninkrijk gaat door alle generaties heen. God is een God van generaties en een God van familie. We hebben elkaar gewoon nodig.’’
Psalm 145:13 ー Uw Koninkrijk is een Koninkrijk van alle eeuwen, Uw heerschappij omvat alle generaties.
Nadat Steven het afgelopen jaar als Bijbelschool student een mentor had die hij elke maand zag, mag hij dit jaar zelf in die rol stappen. Sinds november is hij mentor van vier jonge gasten, terwijl hij dit nooit eerder in zijn leven had gedaan.
Hij deelt zijn wijsheid: ‘’Met name voor mezelf was het echt heel belangrijk om een vertrouwensband op te bouwen, en dat doe ik door consistent te zijn. Mijn ja is ja en mijn nee is nee. Maar het is hierin ook belangrijk dat je zelf kwetsbaar bent. Dat je een inkijkje geeft in jouw leven en jouw proces waar je doorheen bent gegaan of gaat. Je hoeft als leider natuurlijk niet alles open te gooien, maar tegelijkertijd zijn de processen waar je al doorheen bent gegaan, voor hen zo waardevol.’’
Neem de tijd en luister goed
Bovendien is intentionaliteit en het bieden van een luisterend oor belangrijk. Hij haalt Mattheüs 9 aan, waar Jezus Mattheüs roept en meteen die avond bij hem komt eten. ‘’Jezus neemt, nadat hij hem uitnodigt om Hem te volgen, ook gelijk de tijd om te zitten met Matthew.’’
‘’Ik geloof,’’ gaat Steven verder, ‘’dat intentionaliteit met mensen een vertrouwensband opwekt. Dat betekent niet dat je elke dag een uur de tijd moet nemen voor iemand. Ik probeer zelf bijvoorbeeld elke dag elke mentor leerling in de Bijbelschool gedag te zeggen. Soms is dat hey, hoe gaat het?, en soms is het hey, goed je te zien en dan ga je weer door. Maar je maakt tijd en ruimte voor ze, waarin zij zich ook gezien en gehoord voelen.’’
Steven vertelt verder hoe belangrijk het is om snel te zijn met luisteren, maar traag met spreken. Het is volgens hem niet alleen van belang dat we echt een luisterend oor bieden, in plaats van meteen met adviezen binnen komen. Het gaat hem ook om het feit dat hij zijn mentorleerlingen uiteindelijk wil leren om op hun eigen benen te gaan staan.
‘’Het gaat niet om mij of dat ik mijn kennis of mijn kunnen moet overdragen. Het gaat erom dat zij geholpen worden om dichter bij Jezus te komen in hun wandel. Dat ze leren om op de allereerste plaats niet naar mensen te gaan maar naar Jezus. Dat ze afhankelijk zijn van Jezus en dat ze leren dat dat is waar alles vandaan komt. Het doel van discipelschap is uiteindelijk dat je ze brengt aan de voeten van Jezus.’’
Stap uit: word zelf mentor!
Tot slot wijst Steven op leugens die ons kunnen tegenhouden om mentor te zijn — iets wat in onze generatie misschien nog wel belangrijker is om te horen dan de boodschap dat we zelf een mentor nodig hebben.
‘’Je voelt je misschien te onzeker om uit te stappen in dat gebied van discipelschap of mentorschap. Misschien ben je een twintiger en zie je een tiener in je kerk die je zou kunnen begeleiden. Downsize jezelf niet.’’
Downsize jezelf niet.
Steven wijst op de alomtegenwoordige hulp van de Heer: ‘’God gaat je gaandeweg wel helpen. Je mag vertrouwen dat Hij het door jou heen doet. Ik had geen idee hoe ik dingen moest doen. Ik heb gezien hoe God me heeft geholpen, me heeft aangescherpt, en me heeft gecorrigeerd. Ik ben niet perfect en ik ben nog steeds lerende. Maar de nieuwe generatie heeft geestelijke ouders nodig die hen helpen en begeleiden.’’
Ik ben niet perfect, maar de nieuwe generatie heeft geestelijke ouders nodig die hen helpen en begeleiden.
