Daklozen en prostituees worden vaak over het hoofd gezien, maar voor Lunette Zijlstra is dit niet het geval. Afgelopen jaren zette ze zich in voor hen die door de maatschappij vergeten lijken te worden. “God ziet hen, zelfs op de donkerste plekken,” zegt ze. “Hij ziet hen in hun verdriet en hun pijn, en Hij wil hen ontmoeten.”
Gods plan
Lunette had niet altijd verwacht dat ze dit werk zou doen. “Ik had geen plan om met daklozen en prostituees te werken. Maar God bracht het op mijn pad. In mijn kerk werd gepreekt over dat wij in ons warme, gezellige kerkgebouw lekker bij elkaar zitten en het goed hebben, maar buiten zitten allemaal mensen in de kou. Toen kwam de vraag: ben je bereid om buiten de kerk naar hen naartoe te gaan?” Lunette was diep geraakt en gaf zich op als vrijwilliger bij de daklozenopvang. Het begon met kleine ontmoetingen, gesprekken met mensen, elke week daar zijn en ze leren kennen. Na verloop van tijd is er een daklozen-bijbelstudie uit voortgekomen, die ze jaren met haar zus heeft gegeven.
Ook sloot ze zich als vrijwilliger aan bij een organisatie die zich inzet voor prostituees. Ze bezochten clubs en de tippelzone. En willen de vrouwen laten weten dat ze, in plaats van alleen bekeken te worden, echt gezien worden door God.
Nu draait ze mee in een huis waar deze vrouwen tijdelijk kunnen wonen om te bedenken wat ze willen met hun leven.
Meer dan een taak
Voor Lunette is haar vrijwilligerswerk meer dan een taak – het is een missie. Ze praat met mensen zonder oordeel, maar met een luisterend oor. “Als je echt naar hen luistert, vertellen ze hun verhaal.” Ze vertelt dat veel van hen een lange weg achter de rug hebben. “Er is zoveel pijn, zoveel trauma’s. Het is niet zomaar ‘hun eigen schuld’ dat ze hier zijn. Mensen zitten soms totaal vast in hun situatie.” Soms ook letterlijk: ze komt regelmatig in gevangenissen. Ook daar vertelt ze: ‘God ziet jou wel, juist ook hier’.
“Ik weet dat ik niet altijd hun situatie kan veranderen. Maar ik kan er wel zijn. Gewoon zitten, praten, luisteren. Soms bid ik met hen, als ze dat willen. En altijd laat ik hun weten dat ze ertoe doen.”
Bijzonder moment
Op deze donkere plekken ziet Lunette soms ook lichtpuntjes. Een bijzonder moment was toen ze in gesprek raakte met een prostituee. “Deze vrouw vertelde dat ze had uitgeroepen naar God om hulp, dat ze dit leven niet meer wilde. Ze was daarna ook naar de kerk gegaan, daar hadden ze met haar gebeden en ze wilde gedoopt worden. Dus toen is er met het straatpastoraat een doopdienst georganiseerd in het park.” Daar is ze in de vijver van het park gedoopt. De vrouw had een zelfgemaakte witte bruidsjurk aan. “Ze zei: ‘ik ben nu schoon gewassen, ik ben nu de bruid van Jezus.’ Het was echt geweldig en ook heel hoopgevend.”
Haar verhaal vertelt Lunette nu in de vrouwengevangenis, om daar hoop te brengen dat God echt levens kan veranderen, zelfs als alles hopeloos lijkt.
Lunette blijft geloven in hoop. “Ik weet dat God werkt, ook als ik het niet meteen zie. Hij ziet hen, zelfs op de donkerste plekken. En Hij roept ons om er voor hen te zijn.”
