.Ronny Heijboer heeft op het oog een mooi leven in Australië: een prachtig huis, een mooi gezin, genoeg geld. Toch blijft hij iets missen. Hij koopt een Bijbel en komt tot geloof. Dat brengt oorlog in zijn huwelijk, maar uiteindelijk komt zijn vrouw tot geloof. Ze hebben achttien heerlijke maanden, totdat zijn vrouw sterft bij een auto-ongeluk en zijn kinderen zwaargewond raken. “Ik heb geleerd dat God God is en dat wij Hem niet hoeven te snappen.”
Ronny woont tien jaar in Nederland. Hij komt hier op zijn achtste terecht omdat zijn vader zijn Nederlandse ouders nog wil zien voordat ze sterven, maar achteraf hoort hij dat het was om hun huwelijk te redden. Dat huwelijk gaat alsnog stuk, als hij twaalf is. Hij wordt katholiek opgevoed. “We gingen elke week naar de kerk maar hadden geen relatie met God. Ik kan me niet herinneren dat we in ons gezin ooit in de Bijbel lazen of baden. We gingen naar de kerk zoals iedereen die we kenden.” Als Ronny’s ouders scheiden, is hij ervan overtuigd dat God niet bestaat. “Ik wilde atheïst worden en niet meer geloven in iets.”
Tot overmaat van ramp wordt Ronny ook nog misbruikt door een kostganger, iemand die een kamer huurt bij zijn ouders. “Door alles wat ik meemaakte, werd ik heel rebels. Ik haatte school, spijbelde, had een hekel aan het leven, aan mensen, eigenlijk aan alles.” Op zijn zestiende wordt hij van school geschopt. “Ik ben in de supermarkt gaan werken en dat heeft me heel goed gedaan. Ik kwam erachter dat ik talenten had, ik bleek heel goed te zijn in organiseren. Op mijn zeventiende was ik de jongste bedrijfsleider van de supermarktketen.”
Naar Australië
Hij kan niet wachten tot hij achttien is. Dan wil Ronny weg, naar Australië. “Voor mij was dat het paradijs, want toen ik er als kind woonde, had ik nooit problemen gekend. Maar toen ik er arriveerde, merkte ik dat mensen gewoon mensen zijn en overal hetzelfde.”
Steeds vaker heeft Ronny het gevoel dat hij iets mist. “Ik had een hekel aan het leven, aan mensen, ik vertrouwde niemand meer door al die gebeurtenissen in mijn jeugd. Misschien was hetgeen ik miste, een gezin. De families die ik kende, leken gelukkig.” Ronny trouwt met een meisje dat hij op de lagere school in Nederland heeft leren kennen. “In groep 6 of7 kwam ze naar me toe en zei: ‘Ronny, wil je met mij gaan?’ Ik vroeg: ‘waar naartoe?’ ‘Nee, wil je mijn vriendje zijn’, bedoelde ze. Met haar ben ik getrouwd.”
Op haar zeventiende heeft ze al een dochter, Tanja. Zij is bijna vier als haar moeder met Ronny trouwt, die dan eenentwintig is. Ronny noemt de naam van zijn eerste vrouw niet om privéredenen. Samen krijgen ze ook een zoon, Paul. “Het ging allemaal goed, maar weer had ik het gevoel dat ik iets miste, ondanks dat ik gelukkig was met een vrouw, kinderen, een baan, het feit dat we onze rekeningen konden betalen.” Misschien is het, denkt Ronny, het feit dat ze niet veel geld hebben. Hij neemt er twee banen bij en werkt negentien uur per dag. Drie uur slaapt hij per nacht. Zijn vrouw heeft ook een baan en ze zien elkaar nauwelijks. “Nu hadden we geld en waren we gelukkig, totdat er weer iets nieuws was dat we wilden hebben.”
Zuster Hannah
Ronny houdt het een tijdje vol, maar krijgt dan weer dat gevoel. “Waarom voel ik me zo rot. Misschien is het omdat ik niet geloof”, denkt hij. “En als ik dan geloof, in wie moet ik dan geloven? In Mohammed of Buddha of Krishna of Jezus?” Hij herinnert zich zuster Hannah van zijn katholieke school. “Zij en de andere zusters waren altijd blij en hadden het altijd over Jezus. Jezus hier, Jezus daar, Jezus overal. Ze hadden het niet over Maria, alleen over Jezus. Ik nam er toen niet veel notie van, maar herinnerde mij hen als heel blije mensen. Daarom besloot ik eerst naar Jezus te gaan.”
Hij begint gewoon te praten: ‘Oké Jezus, ik heb geen flauw idee of U mij kunt horen, of dat U op vakantie bent of nog aan het kruis.’ “Ja, wist ik veel. ‘Ik wil wel weten of u werkelijk bestaat. Ik maak een deal. Ik zal een Bijbel kopen en beloof die van kaft tot kaft te lezen, ook de vervelende stukjes. Als ik hem uit heb, moet U zich aan mij hebben vertoond, anders ga ik ergens anders naartoe’.
Honger naar Gods Woord
Aan een vriend vraagt hij waar hij een Bijbel kan kopen. In de christelijke boekhandel, denkt deze vriend. “Ik vergeet nooit meer het gezicht van de boekverkoper toen ik vroeg: ‘Verkoopt u Bijbels?’ Hij zei: ‘Duh, mijn hele winkel staat vol met Bijbels’. Ik stond er versteld van, ik had van mijn leven nog nooit zoveel Bijbels gezien. Grote, kleine, dikke, dunne, dure, goedkope.” Ronny kiest de goedkoopste. Hij heeft vanwege zijn drie banen echter niet veel tijd om te lezen. Daarom leest hij in zijn pauzes op het werk. Vijftien minuten in de koffiepauze, een half uur tijdens de lunchpauze en ’s middags nog eens vijftien minuten.
“Ik begon in Genesis en de woorden sprongen eruit. Ik vond een kwartier of een half uur lezen niet voldoende, ik kon er niet genoeg van krijgen. Niets interesseerde me meer. Ik moest werken, maar ko niet wachten om weer even in mijn Bijbel te lezen. Het deed me zo goed.” Bij de passages die Ronny niet begrijpt, plaatst hij een vraagteken. Een collega in de fabriek ziet hem verdiept in zijn Bijbel en vraagt: ‘Wat ben jij aan het lezen?’ “Ik dacht dat hij het raar vond en zei: ‘Ik ben de Bijbel aan het lezen en het interesseert me niet wat je ervan denkt.’ Hij zei: ‘Prijs de Heer, wanneer ben je gered?’ Ik zei: ‘Gered? Van wat?’ Hij vroeg: ‘Wanneer ben je christen geworden? Ik zei dat ik dat niet was. Hij snapte er niets van dat iemand die niet geloofde, de Bijbel las. Hij informeerde of ik naar de kerk ging, dat was niet het geval en hij nodigde me uit voor zijn huisgroep.” Ronny’s vrouw gaat met tegenzin mee.
Liefde en oorlog
“We konden het eerst niet vinden en kwamen veel te laat. Toen we binnenkwamen, schrok ik. Iedereen was aan het zingen met de handen omhoog. Ik vond het ook zo komisch dat ik mijn vrouw niet aan durfde te kijken, bang dat ik het uit zou schateren. We gingen zitten en toen de Bijbel geopend werd, stond ik versteld. Op alle vraagtekens die ik had gezet, kwam een antwoord. Ik snapte er niks van en dacht dat die kerel van mijn werk stiekem in mijn Bijbel had gekeken. Later realiseerde ik me dat het niet met opzet was gedaan door die mensen maar dat de Heer mijn vragen beantwoordde. Aan het eind van de avond zag ik iets in die mensen wat ik niet goed snapte, maar waar ik heel erg naar verlangde. Het was de liefde die ze elkaar toonden. Ik dacht: is dat nep of doen ze het expres omdat wij hier zijn? Ik vond veel christenen huichelaars omdat zij mooi praatten, met hun vinger wezen, maar zelf ook verkeerde dingen deden.”
Als ze naar huis rijden, zegt Ronny’s vrouw: ‘Ik ga hier nooit meer naartoe, wat een gekke mensen.’ “Ik zei: ‘Ja schat’, maar ik wist dat ik terug moest. Ik wilde meer weten. Ik kon niet wachten tot het weer woensdag was en de vierde keer zei ik: ‘Sorry, ik wil wat jullie hebben. Ik wil dat. Ik weet dat jullie Jezus in jullie leven hebben en ik wil zijn zoals jullie. Ik weet niet wat ik moet doen, zeg het maar.’ Op hun aanwijzing knielt hij en zegt hij een gebed na. “Ze handen hun handen op mijn hoofd en schouders en toen werd ik zo door de Heer aangeraakt. Er ging een knal door me heen, alsof ik zou ontploffen, zo’n gevoel van warmte en liefde. Ik moest zo huilen. Ik had wel gelezen dat Jezus voor mijn zonden had betaald, maar nu ervoer ik dat mijn zonden waren vergeven. Alles in mijn verleden was weggewassen. Ik wist: Ik ben gekocht, mijn leven is niet meer van mij, maar van Hem.”
“Je gloeit helemaal”
Blij gaat Ronny naar huis. Zijn vrouw vraagt waar hij is geweest. ‘Je groeit helemaal’. Hij vertelt dat hij de Here heeft ontvangen en dat het ook voor haar is. “Vanaf die dag brak de derde wereldoorlog uit in mijn huis. Mijn vrouw moest er niets van hebben. Ze was zo boos dat ik God wilde dienen. Ik stond aan de ene kant met Jezus en zij aan de tegenovergestelde kant met de wereld. Voorheen gingen we naar het café, kwamen we zat thuis, ik rookte als een ketter, vloekte. Ineens wilde ik dat niet meer. Hoe meer ik erover praatte, hoe opstandiger mijn vrouw werd. Ze ging naar het café, kwam zat of stoned thuis. Of niet. Ik wist niet of ze met iemand anders mee was of misschien was verongelukt. Ze gaf geen antwoord als ik ’s ochtends vroeg waar ik was geweest. Onze kinderen gingen met mij mee naar de kerk en met haar naar het café. Ze werden van de ene naar de andere kant getrokken. Dat ging jaren zo door.”
Hun huwelijk staat op instorten. “Mensen uit de kerk zeiden: ‘Waarom ga je niet scheiden?’ Ik zei: ‘Ja, mijn vlees wil dat, maar ik weet dat het niet Gods wil is dus ik moet het volhouden.’ Op een keer ontmoette ik de Heer in mijn slaapkamer. Hij zei dat ik moest bidden voor de redding van haar vrouw en van haar moest blijven houden. Maar ik hield niet van haar, had zelfs een hekel aan haar gekregen. Maar in de kerk prees ik God en ik haatte mijn vrouw, dat was huichelachtig. Ik zei tegen de Heer: ‘Als U wilt dat ik mijn vrouw liefheb, dan moet U wel liefde voor haar geven, want ik heb die niet meer.’ Vanaf dat moment heb ik de Heer elke dag gedankt dat zij haar leven aan Hem zou geven.”
“Uw vrouw is overleden”
Het zal nog viereneenhalf jaar duren, in totaal achteneenhalf, tot zijn vrouw spontaan tot geloof komt. “We hadden anderhalf jaar een heel fijne tijd samen. Ik had mijn beste vriend weer terug.”
Op een middag komt Ronny thuis om vier uur, uit de verpleging waarin hij inmiddels werkzaam is. Er ligt een briefje van zijn broer, die op dat moment bij hen logeert, op tafel. ‘Bel het ziekenhuis’. Ronny doet dit. Zijn vrouw en kinderen blijken een auto-ongeluk te hebben gehad. “De neuroloog kwam me tegemoet. ‘Sorry, uw vrouw is overleden. Uw kinderen zijn zo zwaargewond dat ze het niet zullen halen. Eerst moet u naar het mortuarium om uw vrouw te identificeren en dan naar de ICU om uw kinderen te zien’. De tijd stond stil in het mortuarium. Ik zag mijn vrouw overhoop op tafel liggen en ik dacht: ‘God, ik begrijp het niet. We hebben achteneenhalf jaar in een hel geleefd thuis. Nu heeft ze eindelijk haar leven aan U gegeven en nu roept U haar naar Huis. Waarom? Ik was niet boos op God, want Hij is mijn Vader en ik weet dat er zonder Zijn toestemming niets gebeurt. God had het op de een of andere manier toegestaan. Nu, naar jaren heb ik geleerd dat je niet alles hoeft te snappen. God is God en wij zijn hier maar even.”
Dankbaar ondanks verlies
Ronny is ondanks het verlies dankbaar. “Ik heb God bedankt dat ik achttien superfijne maanden heb gehad en dat ik weet waar ze nu is. Ik bad ook: ‘Geef me kracht voor mijn kinderen’.” Hij ziet ze liggen aan machines, bloedend uit neus, oren, ogen. De artsen zeggen: ‘Sorry, de kinderen aan het niet halen. Als ze het wel halen, worden het kasplantjes. Ze zullen dan zes maanden moeten blijven.’ “Van her en der kwamen mensen om te bidden. Ze legden de handen op mijn kinderen en spraken genezing uit in naam van de Allerhoogste Heer.’ Na zes weken zijn ze helemaal genezen.” Tanja is dan dertien, Paul zes.
“Ik heb tegen de kindren gezegd: ‘Ik weet niet waarom mama stierf, maar we gaan ons niet de rest van ons leven zielig voelen. We zitten nu even in de put en snappen er niks van, maar we kruipen eruit want God heeft werk voor ons te doen. We moeten rouwen en iedereen doet dat op zijn eigen manier. Daar moeten we elkaar de gelegenheid voor geven. Wat denk en jullie? De kinderen zeiden: ‘Absoluut’. We hebben veel gehuild, veel geknuffeld. Het was een moeilijk jaar, maar we zijn eruit gekomen.”
In het tweede deel lees je dat Ronny hertrouwt en met zijn tweede vrouw Kay Elizabeth en kinderen op Borneo terecht komt.
