Jonathan McComb uit Texas verloor in 2015 zijn vrouw Laura en hun twee jonge kinderen, Andrew (6) en Leighton (4), toen een vakantiehuisje waarin ze verbleven werd meegesleurd door het woeste water van de Blanco-rivier. Hij was de enige overlevende. Tien jaar later, tijdens nieuwe dodelijke overstromingen in dezelfde regio, keert McComb terug – dit keer als vrijwilliger bij Texas Search and Rescue (TEXSAR) om te helpen bij de zoektocht naar slachtoffers.
De recente ramp trof onder meer het christelijke zomerkamp Camp Mystic aan de Guadalupe-rivier, waar minstens 100 mensen omkwamen, onder wie 27 meisjes en hun begeleiders. Voor McComb komt het allemaal akelig dichtbij. Hij vertelt dat deze ramp hem “extra raakt” omdat hij het verdriet van de nabestaanden begrijpt. Hij weet hoe het voelt om je gezin te verliezen, om in onzekerheid te leven over het lot van een geliefde, en om afscheid te moeten nemen zonder antwoorden. Zijn eigen dochter Leighton werd nooit teruggevonden.“Ik ben hier om te helpen … omdat ik weet hoe het voelt als je je kind verliest en er geen antwoord is” .
Zijn keuze om zich aan te sluiten bij het reddingsteam is geboren uit die ervaring. Na jaren van verwerking, hertrouwde McComb en kreeg hij een dochtertje, Scarlett, nu vijf jaar oud. Voordat hij op zoek gaat in het rampgebied, drukt hij haar stevig tegen zich aan. Hij zegt dat hij zich bij TEXSAR aansloot om anderen te helpen het ondenkbare te doorstaan – omdat hij weet hoe pijnlijk het is als er geen afsluiting komt.
De reddingsoperaties zijn zwaar. TEXSAR werkt met zo’n vijftig vrijwilligers, waaronder speurhondenteams en technische experts. Ze zoeken in de modder en tussen puin naar vermisten, in de hoop dat sommige nog levend worden gevonden. Het is fysiek uitputtend en emotioneel confronterend werk, zeker voor iemand die zelf zo veel verloor. Toch vindt McComb er ook een vorm van herstel in: door nu anderen te helpen, biedt hij troost die hijzelf ooit miste.
De tragedie in Texas laat opnieuw zien hoe krachtig menselijke betrokkenheid kan zijn in tijden van rampspoed. Wat McComb doet, is meer dan zoeken naar lichamen – het is het doorgeven van hoop in de donkerste uren, zo zegt hij.
