Priscilla verhuisde in 2019 naar Israël. “God heeft mij van jongs af aan een hart gegeven voor dit land. Ik ben hier gekomen voor vrijwilligerswerk om het Joodse volk te dienen. Op een gegeven moment ben ik getrouwd en nu hebben we een kindje van 6 maanden.”
Vertrouwen op God en het leger
Priscilla vertelt dat de mensen in Israël over het algemeen wel gewend zijn aan de constante mogelijkheid om aangevallen te worden. Ook nu Iran de aanval heeft geopend. “Het is niks ongebruikelijks en in eerste instantie heeft iedereen ook zoiets van ‘Oh ja, what else is new?‘ Mensen vertrouwen op God en het leger met de mogelijkheid om te winnen.” Ook Priscilla was hieraan gewend, tot ze op 7 oktober haar zoon van een week oud moest meenemen naar de schuilkelder. “Toen veranderde er iets. Ik was ineens niet meer alleen verantwoordelijk voor mezelf, maar ook voor hem.” In de woonplaats van Priscilla krijg je 90 seconden zodra het alarm afgaat. “Dan moet je gewoon rennen een een schuilkelder vinden. Je weet niet van tevoren hoelang je in die schuilkelder zit, dus de laatste keer heb ik babyvoeding en speelgoed meegenomen. Voor hetzelfde geld duurt het de hele dag.”
Israël en Iran
Die laatste keer was in dit geval de aanval van Iran. Een aanval van Iran naar een ander land is nog nooit zo groots en intensief geweest als deze. “Wonderbaarlijk is dat er vrijwel geen schade is ontstaan; dat is echt de bescherming van God.” Omdat ze raketten onschadelijk maken in de lucht, moeten die wel eerst het land in komen. “Je ziet gewoon dodelijke drones en raketten op je huis afkomen en het enige wat je kunt doen is bidden.”
Priscilla wapent zich daarvoor met Psalm 91. “De Bijbel zegt daar heel duidelijk dat geen terreur jouw tent of huis zal bereiken. Dat is een dikke vette belofte. Het is vrijwel onmogelijk om geen schade over te houden aan een aanval zoals deze, maar alles staat nog overeind.” Mensen krijgen hoop door God zo aan het werk te zien. Ook voor het leven van haar zoontje kijkt Priscilla naar God. “Ik weet dat hij op zijn achttiende waarschijnlijk het leger in moet. Mijn moederhart moet er niet aan denken, maar ik zal ook trots op hem zijn. Gebed is gewoon echt de leidraad van al onze kracht.”
